I SA/Łd 260/06

Dnia 8 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2006 roku przy udziale - sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 i 1999 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 7.200 (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 15maja 2003 roku Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie o sygnaturze akt I SA/Łd 22/02 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt, iż podatnik, który powinien być w posiadaniu kopii faktur VAT nie zgłasza się na wezwania organów podatkowych i nie można z nim nawiązać kontaktu sam w sobie nie jest okolicznością wystarczającą do uznania, że nie ma on kopii faktur. Na skutek opisanego powyżej orzeczenia Sądu Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wskazując, iż organ kontrolny nie podjął dostatecznych prób ustalenia miejsca zameldowania R. S. W dniu [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. powtórnie wydał decyzję dla B. Z., którą Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na brak przeprowadzenia czynności wyjaśniających we wskazanym zakresie. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wydał w dniu [...] decyzję nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz.U. z 2004 roku, Nr 8, poz. 65 ze zm.), art. 21 § 1 pkt 1, § 3, § 3a, art. 210 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz art. 84 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808) określił: zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: wrzesień 1998 roku w kwocie 12.448 zł; październik 1998 roku w kwocie 1.678 zł wrzesień 1999 roku w kwocie 10.459 zł nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym podatkiem do zwrotu za miesiące: |maj 1998 roku |15.959 zł | |listopad 1998 roku |13.705 zł | |grudzień 1998 roku |3.669 zł | |luty 1999 roku |7.739 zł | |marzec 1999 roku |7.631 zł | |kwiecień 1999 roku |7.793 zł | |maj 1999 roku |12.038 zł | |czerwiec 1999 roku |17.794 zł | |lipiec 1999 roku |10.785 zł | |grudzień 1999 roku |14.801 zł | nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za miesiące: |marzec 1998 roku |13.376 zł | |kwiecień 1998 roku |6.138 zł | |maj 1998 roku |0 zł | |czerwiec 1998 roku |0 zł | |lipiec 1998 roku |0 zł | |sierpień 1998 roku |0 zł | |listopad 1998 roku |0 zł | |luty 1999 roku |0 zł | |marzec 1999 roku |0 zł | |kwiecień 1999 roku |0 zł | |maj 1999 roku |0 zł | |czerwiec 1999 roku |0 zł | |lipiec 1999 roku |0 zł | |sierpień 1999 roku |0 zł | |październik 1999 roku |0 zł | |listopad 1999 roku |2.8041 zł | Uzasadniając decyzję Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wyjaśnił, iż decyzja wydana została w wyniku ustaleń dokonanych w toku postępowania kontrolnego w Firmie Wielobranżowej A z siedzibą w Ł., ul. P. 255 m. 27, której właścicielem jest B. Z. Organ stwierdził, że w toku postępowania kontrolnego, wszczętego na podstawie upoważnienia nr [...] w dniu 23 października 2000 roku ustalono, iż w Firmie Wielobranżowej A bezpodstawnie dokonano obniżenia podatku należnego w oparciu o następujące faktury korygujące: - nr [...] z dnia [...], wartość netto – 1.519,70 zł, podatek VAT – 334,33 zł (pozycja 1 rejestru sprzedaży za miesiąc marzec 1998 roku), - nr [...] z dnia [...], wartość netto – 1.098,13 zł, podatek VAT – 241,59 zł (pozycja 3 rejestru sprzedaży za miesiąc marzec 1998 roku), - nr [...] z dnia [...], wartość netto – 1.037,40 zł, podatek VAT – 228,23 zł (pozycja 4 rejestru sprzedaży za miesiąc marzec 1998 roku). na które brak jest potwierdzenia odbioru dokumentów przez nabywcę, czym naruszono § 43 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024). Dyrektor stwierdził ponadto, że skarżący obniżył podatek należny o kwotę podatku naliczonego na podstawie faktur wystawionych przez Firmę B Import – Eksport, z siedzibą w Ł. przy ul. L. 115, które nie były potwierdzone kopiami u sprzedawcy, w miesiącach: |miesiąc |rok |wartość netto |podatek VAT | |sierpień |1998 |133.856,00 zł |29.448,32 zł | |październik |1998 |407.625,000 zł |89.677,50 zł | |listopad |1998 |98.120,00 zł |21.586,40 zł | |grudzień |1998 |338.300,00 zł |74.426,00 zł | |styczeń |1999 |42.640,00 zł |9.380,80 zł | |luty |1999 |431.010,00 zł |94.822,20 zł | |marzec |1999 |69.840,00 zł |15.364,80 zł | |kwiecień |1999 |420.379,50 zł |92.483,49 zł | |maj |1999 |32.012,50 zł |7.042,75 zł | |czerwiec |1999 |261.680,00 zł |57.569,60 zł | |lipiec |1999 |31.920,00 zł |7.022,40 zł | Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie, na podstawie przesłuchań świadków: R. S., A. K. i K. T. P., ustalono, że faktury wystawione przez Firmę B Eksport – Import, Ł., ul. L. 115, na rzecz firmy A, były fakturami fikcyjnymi. Również deklaracje podatkowe VAT-7, które wpłynęły w 2000 roku do Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. nie zostały, według R. S. właściciela firmy B, wystawione przez jego firmę. Organ opierając się na zeznaniach K. T. P., współwłaścicielki i pełniącej obowiązki administratora nieruchomości przy ul. L. 115 ustalił ponadto, że R. S. nie mógł prowadzić od miesiąca lipca 1998 roku działalności gospodarczej w lokalu przy ul. L. 115, natomiast innego miejsca prowadzenia działalności nie wskazał, brak jest również jakiejkolwiek informacji w Urzędach Skarbowych jak i w Referacie Handlu i Usług Urzędu Miasta Ł. na temat innego miejsca prowadzenia działalności przez R. S. od lipca 1998 roku. W ocenie organu, zatem w firmie B nie mogły być wystawione kwestionowane faktury za miesiąc sierpień 1998 roku oraz za okres od października 1998 roku do lipca 1999 roku. Opierając się na poczynionych w trakcie postępowania kontrolnego ustaleniach organ stwierdził, że zachodzą przesłanki wymienione w § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, to jest nabywca posiadał fakturę nie potwierdzoną kopią u sprzedawcy, który nie posiadał też ewidencji, potwierdzającej, że wskazana w fakturach sprzedaż i podatek należny uwzględnił w deklaracji VAT 7. Zdaniem organu w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności wymienione w § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, to jest nabywca posiadał fakturę stwierdzającą czynności, które nie zostały dokonane, przez co nie stanowiły one podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy lub zwrotu podatku naliczonego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej uznał, zatem brak prawidłowości materialnej faktur wystawionych z danymi firmy B, co powodowało, że uprawnienia spółki A do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku w nich naliczonego nie istniały. W odwołaniu od powyższej decyzji B. Z. zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie art. 120, 121, 122, 180, 187 i 188 Ordynacji podatkowej, a także błędną wykładnię przepisu § 43 ust. 4, § 54 ust. 4 pkt 2 i § 54 ust. 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 roku w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Skarżący podniósł, iż z treści § 43 wskazanego powyżej rozporządzenia nie wynikało, aby brak potwierdzenia odbioru udokumentowanego bezpośrednio na fakturze korygującej skutkował brakiem możliwości pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony. Przywołując orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że przepisy prawa podatkowego powinny być interpretowane ściśle, zgodnie z zasadami wykładni językowej, a zastosowanie analogii lub też wykładni rozszerzającej jest niedopuszczalne. Zarzucił ponadto organowi kontroli skarbowej odrzucenie składanych przez niego wniosków dowodowych, bez przeprowadzenia z urzędu innego dowodu poza ustaleniem braku podpisu na fakturze korygującej. Skarżący stwierdził ponadto, że nie brał udziału w przesłuchaniach świadków, na podstawie, których organ kontroli skarbowej dokonał ustaleń faktycznych. Wskazał, iż ustalenia poczynione w trakcie przesłuchań świadków zostały ujawnione na podstawie postanowień, które podjęto bez jego udziału, nie został również powiadomiony o ich wydaniu. W złożonym w dniu 17 lutego 2005 roku uzupełnieniu odwołania B. Z. zarzucił Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej przyjęcie fałszywego zeznania R. S. W ocenie skarżącego organ I instancji dysponował dowodami świadczącymi o nieprawdziwości jego zeznań. Stwierdził ponadto, iż Urząd Kontroli Skarbowej mając pełną świadomość złożenia fałszywych zeznań przez świadka nie uruchomił procedury przewidzianej prawem. Skarżący podniósł ponadto, iż organ I instancji nie włączył jako dowodu protokołu przesłuchania B. Z., który w jego ocenie miało istotne znacznie dla rozstrzygnięcia. Stwierdził, iż decyzja Urzędu Kontroli Skarbowej wydana została jedynie w oparciu o zaznania R. S., które nie zostały poparte innymi dowodami. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 3a Ordynacji podatkowej, art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1, art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym: - uchylił decyzję organu I instancji określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na maj 1998 r. w kwocie 15.959 zł, określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za marzec 1998 r. w kwocie 13.376 zł, za kwiecień 1998 r. w kwocie 6.138 zł oraz za maj – sierpień 1998 r. w kwotach 0 zł i umorzył w tej części postępowanie w sprawie; - uchylił decyzję organu I instancji w części określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 1998 r. w ten sposób, że zmniejszył zobowiązanie za ten okres z kwoty 12.448 zł do kwoty 12.088 zł; - w pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż organ I instancji zaskarżoną decyzją błędnie zakwestionował dokonane przez Podatnika rozlicznie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 1998 r. wynikające z nieuwzględnienia faktur korygujących Nr [...], [...], [...] w łącznej wysokości 804 zł. Stwierdził, iż na wskazane dokumencie brak jest potwierdzenie odbioru faktur korygujących przez kontrahenta, co zdaniem organu I instancji naruszało § 43 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 roku. Zdaniem organu odwoławczego przywołany przepis nie warunkował swoją treścią uprawnienia podatnika do obniżenia podatku należnego od faktu "legitymowania się" przez niego potwierdzeniem odbioru faktur korygujących przez nabywcę. Wyjaśnił, iż do dnia 26 marca 2002 roku nie istniał przepis, który uniemożliwiałby obliczenie podatku VAT przez podatnika, który nie posiadał potwierdzenia odbioru faktury korygującej. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzą natomiast przesłanki wymienione w § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usługo oraz o podatku akcyzowym, to jest nabywca posiadał faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane. Wyjaśnił, że do skorzystania z przewidzianego w art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym prawa do obniżenia podatku należnego nie wystarczy dysponowanie przez podatnika formalnie poprawną fakturą, lecz konieczne było by odzwierciedlała ona rzeczywisty przebieg czynności gospodarczych. Odnosząc się do wysuwanych przez skarżącego zarzutów braku jego udziału w przesłuchaniu świadków, organ wyjaśnił, iż B. Z. od października 2003 roku nie odbierał korespondencji i nie wskazał innego adresu do doręczeń, przez co sam pozbawił siebie czynnego uczestnictwa w postępowaniu kontrolnym. Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się ponadto do wysuwanego przez skarżącego zarzutu nie wystąpienia przez organ kontroli skarbowej do Prokuratury o przekazanie wyników postępowania wszczętego na podstawie wniosku R. S. dotyczącego fałszowania dokumentacji firmy B za okres lipiec 1998 – wrzesień 1999. Organ wskazał, iż postępowanie podatkowe jest odrębnym postępowaniem i bez względu na wynik postępowania karnego, ocena zgromadzonych dowodów, w tym zeznań świadków podlega ocenie kontrolujących. Stwierdził, że w niniejszej sprawie istniejące dowody oraz wskazane w decyzji faktury VAT świadczyły, iż firma A B. Z. nie miała prawa do obliczenia podatku VAT zawartego w spornych fakturach. Dyrektor uznał, zatem, iż w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego zarówno przed organem I jak i II instancji podjęto wszelkie niezbędne czynności mające na celu wyjaśnienie okoliczności sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a także błędną wykładnię przepisu art. 54 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 roku w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Podniósł zarzut przeprowadzenia postępowania dowodowego w niniejszej sprawie bez jego udziału. Stwierdził, że w trakcie postępowania nie wyjaśniono wszystkich okoliczności koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że w złożonej skardze B. Z. nie przedstawił żadnych nowych argumentów, które mogłyby mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uznał, że w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, zarówno przed organem I jak i II instancji podjęto wszelkie niezbędne czynności mające na celu wyjaśnienie okoliczności sprawy. Stwierdził, iż skarżący miał możliwości czynnego udziału w postępowaniu, to jest wnikliwego zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie oraz dokonywaniem odpisów dokumentów, otrzymywaniem kserokopii, a także wykonywaniem fotokopii, o czym, zdaniem organu, świadczą wizyty B. Z. w Izbie Skarbowej w dniach 7 luty, 30 sierpnia, 3 listopada, 10 listopada, 18 listopada i 23 listopada 2005 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kognicja Sądu administracyjnego pierwszej instancji obejmuje kontrolę legalności zaskarżonego aktu polegającą na ocenie, czy organ podatkowy nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym aspekcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ drugiej instancji naruszył przepisy postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art.145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U 153 poz.1270 ze zm. ) 1.Kardynalną zasadą postępowania podatkowego jest zasada czynnego udziału stron w tym postępowaniu ( art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej ). Celem tej zasady jest zapewnienie prawidłowych pod względem faktycznym i prawnym rozstrzygnięć ( wszechstronne wyjaśnienia sprawy – art. 122 Ordynacji podatkowej ) poprzedzonym postępowaniem budzącym zaufanie do organów podatkowych ( art.121 § 1 Ordynacji podatkowej ). Urzeczywistnieniem zasady opisanej w art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej jest między innymi przepis art. 190 § 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków przynajmniej na 7 dni przed terminem. Ratio legis art. 190 § 1 Ordynacji jest zapewnienie stronie czasu na przygotowanie się do zeznań świadków oraz do rzeczywistego udziału w tej czynności. Zasada ta w tej sprawie została w sposób oczywisty naruszona. Jak się wydaje nie ma potrzeby wykazywania jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mają zeznania R. S., właściciela B oraz jego pełnomocnika A. K. R. S. w tym postępowaniu był przesłuchany dwukrotnie: w dniach 15 października 2004 roku ( k.243 ) oraz 15 kwietnia 2005 roku ( k. 308 ). A. K. natomiast w dniu 1 kwietnia 2005 roku ( k. 304-305 ) . W związku z tymi przesłuchaniami należy stwierdzić, iż organ odwoławczy nie zawiadomił skarżącego o miejscu i terminie przesłuchań świadków przeprowadzonych w dniach 1 kwietnia 2005 roku i 15 kwietnia 2005 roku. W ocenie Sądu nie można podzielić zaprezentowanego przez organ podatkowy stanowiska zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i powtórzone następnie w odpowiedzi na skargę wyjaśniania Dyrektora Izby Skarbowej, iż B. Z. nie odbierając od października 2003 roku korespondencji, nie wskazując przy tym innego adresu do doręczeń, sam pozbawił się czynnego udziału w postępowaniu. W odniesieniu do obu wyżej wskazanych przesłuchań taka teza byłaby uprawniona, gdyby organ prawidłowo zawiadomił skarżącego o tych czynnościach, a ten mimo zawiadomienia nie uczestniczył w nich. Próżno poszukiwać w aktach administracyjnych zawiadomień i dowodu ich doręczenia. Trzeba przy tym podkreślić, że pismem prawidłowo doręczonym jest nie tylko pismo osobiście odebrane przez stronę będącą osobą fizyczną ( przez pełnomocnika, czy przedstawiciela ), ale także w sposób określony w art. 149, czy art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej. W przypadku drugiego z wymienionych sposobów zastępczego doręczenia, skutkiem nieodebrania pisma ( przy zachowaniu warunków określonych w § 2 art. 150 Ordynacji ) jest uznanie pisma za doręczone. Nie doręczając w przewidziany w Ordynacji podatkowej sposób wskazanych powyżej zawiadomień organ II instancji nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu , czym naruszył art. 123 § 1 oraz art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej. Należy w tym miejscu podkreślić, że ani umożliwienie skarżącemu wnikliwego zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie, ani umożliwienie dokonywania odpisów dokumentów, otrzymywanie kserokopii, czy częste wizyty B. Z. w Izbie Skarbowej nie uchylają skutków opisanych w tym miejscu naruszeń przepisów postępowania. 2.Organ podatkowy odnosząc się do wniosku podatnika o przeprowadzenie dowodu na okoliczność autentyczności podpisu R. S. wyjaśnił, iż organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] Nr [...] włączył do akt pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 19 kwietnia 2005 roku Nr [...], którym poinformowano, że Prokuratura Rejonowa Ł. – P. w dniu 4 kwietnia 2002 roku wszczęła dochodzenie w związku z zawiadomieniem złożonym przez R. S. o podrobienie jego podpisów na fakturach VAT. Poinformował, iż w toku prowadzonego śledztwa Prokurator wystąpił o przeprowadzenie badanie pisma R. S., w wyniku, którego stwierdzono, że jego podpisy na kwestionowanych fakturach zostały sfałszowane oraz, że w dniu [...] Prokuratura wydała postanowienie o umorzeniu śledztwa wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa. Nie ma potrzeby dowodzić, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miało ustalenie faktu, że R. S. nie był autorem przesłanych ze znacznym opóźnieniem do właściwego urzędu skarbowego deklaracji VAT-7. Dowodem, który tę okoliczność wyjaśnia jest niewątpliwie opinia biegłego z zakresu badania pisma, o której wspomina Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w piśmie z dnia 19 kwietnia 2005 roku. Opinia ta bezwzględnie powinna zostać włączona do materiału dowodowego sprawy, a nie zastąpiona pismem, które przecież takim dowodem nie jest. Pismo to jest, co najwyżej informacją o dowodzie. Fakt podlegający dowodzeniu przy pomocy opinii biegłego w postępowaniu karnym nie może być przy tym uznany, za fakt znany organowi podatkowemu z urzędu, a pismo zawierające informacje o wnioskach końcowych opinii zakomunikowaniem tego faktu stronie ( art. 187 § 3 Ordynacji Podatkowej ). "Faktem znanym organowi z urzędu" są bowiem okoliczności, które stały się organowi znane w związku ze swoją działalnością, a nie działalnością innych organów państwowych prowadzących postępowanie dowodowe. Opisane wyżej uchybienia stanowią naruszenie art. 180 § 1, art. 181 oraz art. 187 § 1 Ordynacji Podatkowej. Organ powinien bowiem ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a nie zastępować dowodów informacjami o ich istnieniu, czy ich treści. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Stosownie do treści art. 152 określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika procesowego skarżącego określono na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 roku w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 212, poz. 2075).