I SA/Łd 264/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi E. B. i D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie targowej za okres od 1 września 2012 r. do 31 października 2012 r. oddala skargę. I SA/Łd 264/14 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] określającą E. B. i D. B. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 września 2012 r. od 31 października 2012 r. w łącznej kwocie 3.212,50 zł. Wskazując na treść art. 15 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") organ odwoławczy zauważył, że Rynek A przy ul. B w S., na którym E. B. i D. B. prowadzą działalność gospodarczą, jest targowiskiem. Kolegium zwróciło uwagę na włączoną do akt rozpatrywanej sprawy umowę najmu nr [...], zawartą w dniu 2 czerwca 2008 r. (aneks nr 1 z dnia 31 grudnia 2010 r.) pomiędzy C Sp. z o.o. w S. jako właścicielem nieruchomości, na której jest zlokalizowane targowisko miejskie Rynek A, a D. B. Z umowy tej wynika, że wynajmujący oddał najemcy do używania grunt wyodrębniony na tym targowisku. W § 1 ust. 3 umowy najemca zastrzegł sobie prawo posadowienia na gruncie na własny koszt i ryzyko obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem (kiosk, pawilon), w celu prowadzenia działalności w zakresie sprzedaży towarów i usług. Umowa przewiduje obowiązek uiszczania przez najemcę czynszu najmu na rzecz wynajmującego (§ 9 ust. 1). Ponadto w ust. 5 § 9 umowa określa sposób uiszczania i pobierania opłaty targowej należnej Urzędowi Miasta S. na podstawie regulaminu używania targowiska miejskiego. Z protokołów z dokonanych czynności poboru opłaty targowej sporządzonych przez uprawnionych inkasentów wynika, że E. B. i D. B. w okresie od 1 września 2012 r. (łącznie 25 dni) do 31 października 2012 r. (łącznie 27 dni) dokonywali sprzedaży towarów na terenie targowiska Rynek A w S. przy ul. B, odmawiając uiszczenia inkasentowi opłaty targowej. W ocenie organu, sformułowanie "dokonujących sprzedaży" użyte w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. należy interpretować szeroko, uznając, że obejmuje ono wszelkie czynności podejmowane przez sprzedającego w celu dokonania sprzedaży, w szczególności oferowanie produktów, składowanie ich na stoisku, oczekiwanie na kontrahentów. Jeżeli zatem skarżący mieli otwarte stoisko i składowali na nim towar, to choćby faktycznie nic nie sprzedali w określonych dniach, istniała uzasadniona podstawa do obciążenia ich opłatą targową. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że opłata targowa jest formą opodatkowania sprzedaży dokonywanej na targowiskach i jest pobierana niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko (art. 15 ust. 3 u.p.o.l.). Wobec powyższego za niezasadny uznał zarzut skarżących o "podwójnym" opodatkowaniu dokonywanej na targowisku sprzedaży. Obowiązek zapłaty czynszu najmu za grunt oddany do używania przez C Sp. z o.o. w S., na podstawie zawartej umowy najmu, wywodzi się bowiem ze stosunku cywilnoprawnego (art. 659 i nast. K.c.) i nie może być utożsamiany z obowiązkiem uiszczenia opłaty targowej wynikającej z art. 15 ust. 1 u.p.o.l., należnej budżetowi miasta S. Skoro zatem skarżący w okresie od 1 września do 31 października 2012 r. dokonywali sprzedaży towarów na targowisku Rynek A i nie uiścili uprawnionemu inkasentowi należnej opłaty targowej, uzasadnione było wydanie przez organ podatkowy decyzji z dnia [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej w wysokości 3.212,50 zł. Natomiast zasady ustalania i pobór opłaty oraz terminy płatności i wysokość opłaty targowej określone zostały w uchwale Rady Miejskiej w S. z dnia 28 marca 2012 r., która została zastosowana w niniejszej sprawie. Odnosząc się do różnic w powierzchni zajętej przez podatników na targowisku, organ stwierdził, że inkasenci opłaty targowej każdorazowo dokonywali pomiaru wyłącznie powierzchni zajętej na towar wystawiony przed kioskami handlowymi. Z oświadczenia złożonego przez skarżących podczas oględzin stanowiska handlowego na terenie targowiska Rynek A, dokonanych w dniu 9 stycznia 2013 r., wynika, że "ilość wyłożonego na stołach towaru przeznaczonego do sprzedaży przed kioskami, a co za tym idzie wielkość zajmowanej powierzchni, zależy od warunków atmosferycznych, szczególnie w miesiącach letnich". Stąd też różne powierzchnie zajęte na towar wystawiony przed kioskami handlowymi znajdują usprawiedliwienie w dokonanych przez inkasentów pomiarach, wykazanych w protokołach z dokonanych czynności. Nie może być także kwestionowana powierzchnia 12,00 m² zajęta na dwa kioski handlowe (każdy kiosk posadowiony ma 6,00 m² gruntu), gdyż z oczywistych względów jest to powierzchnia stała, która w żadnym okresie nie ulegała zmianie. Wielkości wskazanych powierzchni stanowiły dla organu podatkowego wiarygodny dowód do określenia skarżącym wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty targowej. W ocenie Kolegium zarówno dokonany pomiar powierzchni, jak i jego sposób dokonania, nie budzą zastrzeżeń. Ponadto, w dniach 1, 3, 4, 5, 7 i 8 września (łącznie 6 dni) skarżący odmówili inkasentom dokonania pomiaru powierzchni zajętej na towar wystawiony do sprzedaży przed kioskami handlowymi, a także odmówili podpisania protokołów sporządzonych przez inkasentów. Ze względu na brak pomiaru powierzchni, organ podatkowy nie uwzględnił tych dni przy obliczeniu opłaty targowej. Z dokonanych przez organ podatkowy oględzin stanowiska handlowego skarżących wynika, że kioski handlowe stanowiące ich własność nie posiadają fundamentów, posadowione są na betonowych wylewkach. Taką też konstrukcję budowlaną posiada zadaszenie chroniące towar przed wpływem warunków atmosferycznych oraz stoły, na których jest wystawiony towar przeznaczony do sprzedaży. W ocenie organu, kioski handlowe skarżących (także zadaszenie i stoły) nie mieszczą się w pojęciu nieruchomości lub budowli, o których mowa w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. i nie stanowią przez to budynku ani budowli (pkt 2 i 3). Wskazują na to normy zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 tej ustawy, które w zakresie pojęcia obiektu budowlanego, tj. budynku oraz budowli, odsyłają do definicji zawartych w prawie budowlanym. Definicja obiektu budowlanego wskazana w art. 3 pkt 1 lit. a-c) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), nie uzasadnia twierdzenia, że kioski handlowe skarżących mieszczą się w zakresie znaczeniowym tego pojęcia. Obiekty te mieszczą się natomiast w definicji tymczasowego obiektu budowlanego, stosownie do art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, podatnicy złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono: - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne przyjęcie, że kiosk, w którym dokonywali sprzedaży nie jest budynkiem. - naruszenie art. 15 ust. 2b i art. 16 u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie, - naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie sprawy w stopniu wystarczającym do ustalenia stanu faktycznego, przez co została naruszona zasada prawdy obiektywnej a w szczególności zbadanie czy skarżący powinni płacić podatek od nieruchomości. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący wynajęli od miasta grunt, za który płacą czynsz, następnie wznieśli na nim obiekt budowlany, a w międzyczasie teren przeszedł na własność spółki z o.o., w której 100% udziałów ma miasto S. W ocenie skarżących, gdyby wzorem innych sprzedających nie zawarli umowy najmu lub też nie wznosili obiektu budowlanego, płaciliby tylko opłatę targową. Ulepszenie ich miejsca pracy oraz zawarcie umowy najmu spowodowało reakcję gminy w postaci domagania się opłaty targowej. W tej sytuacji mają oni prawo czuć się skrzywdzeni i gorzej traktowani od osób, które handlują ciągle lub okazjonalnie z wykorzystaniem miejsca targowego i urządzeń przygotowanych przez gminę. Ponadto wskazując na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1500/09 skarżący podnieśli, że wystawienie oferowanych towarów poza określoną w regulaminie targowiska granicę boksu nie oznacza, że sprzedający dokonuje "sprzedaży na targowisku", o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. Tym samym wystawienie towarów poza granice boksu nie powoduje powstania obowiązku podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa Zakres przedmiotowy i podmiotowy opłaty targowej reguluje art. 15 u.p.o.l., którego brzmienie jest następujące: 1. Opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. 2. Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż. 2b. Opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach. 3. Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko. Definicję budynku zawiera art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., zgodnie z którym jest nim obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Nie ulega wątpliwości, że kioski handlowe skarżących nie miały takich cech. Na pewno bowiem nie miały fundamentów, co jasno wynika choćby ze zdjęć załączonych do akt sprawy (karty nienumerowane). Nie były również trwale związane z gruntem, gdyż betonowe wylewki, na których je posadowiono, miały jedynie charakter mocujący, dla utrzymywanie kiosków we względnej stabilności. Zatem sprzedaż dokonywana w tych obiektach nie mogła korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 15 w ust. 2b u.p.o.l., przez co niezasadny jest zarzut naruszenia tego przepisu. Na podstawie art. 16 u.p.o.l. zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Krąg podatników podatku od nieruchomości określa art. 3 ust. 1 u.p.o.l., zaliczając do nich: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponieważ kioski handlowe skarżących nie można zaliczyć ani do gruntów, ani do budynków, należy zatem rozważyć czy mieszczą się one w kategorii budowli. Legalna definicja "budowli" została zawarta przez ustawodawcę w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Według przywołanego przepisu budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Wskazane w powyższej definicji dwukrotne odesłanie należy interpretować jako odesłanie do przepisów ustawy - Prawo budowlane, tj. wyłącznie do regulacji rangi ustawowej, a nie jako odesłanie do wszelkich przepisów regulujących zagadnienia związane z procesem budowlanym. Stanowisko to potwierdzają liczne orzeczenia sądów administracyjnych (zob. wyroki NSA z dnia: 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1391/07; 7 października 2009 r., sygn. akt II FSK 635/08; 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2049/09 oraz 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 144/10 i II FSK 1310/10). Stosownie do treści art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Na podstawie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez "budowlę" należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zdaniem organów podatkowych kioski handlowe skarżących mieszczą się w definicji tymczasowego obiektu budowlanego, o której mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. W myśl tego przepisu przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Sąd podziela stanowisko organów, że kioski handlowe skarżących posiadają takie właśnie cechy: nie były trwale połączone z gruntem i wyglądały jak kioski uliczne, czy pawilony sprzedaży ulicznej - co jednoznacznie wynika ze zdjęć tych obiektów załączonych do akt sprawy. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego tymczasowe obiekty budowlane stanowią szczególną odmianę obiektów budowlanych, wyróżnioną ze względu na dwa zespoły cech, tj. albo cechę czasowości użytkowania, albo cechę niepołączenia trwałego z gruntem. Z kolei z brzmienia przepisu art. 3 pkt 1 lit. a) – c) Prawa budowlanego wynika, że wyliczenie w nim zawarte ma charakter wyczerpujący, zatem każdy obiekt budowlany możemy zaliczyć wyłącznie do jednej z trzech wymienionych w tym przepisie kategorii. W takim znaczeniu odrębnej kategorii obiektów budowlanych nie tworzą "tymczasowe obiekty budowlane". Te ostatnie są bowiem pewną odmianą wszystkich obiektów budowlanych, wobec czego również w kategoriach budynków, budowli czy obiektów małej architektury mogą mieścić się takie, które spełniają ich cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi (por. Prawo budowlane. Komentarz, praca zbiorowa pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C. H. BECK, Warszawa 2007, str. 40 i 53). W uchwale z 3 lutego 2014 r. II FPS 11/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego może być budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jeżeli jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego lub w innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego. Spełniający wskazane kryteria tymczasowy obiekt budowlany, o ile jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie Sądu kioski handlowe skarżących nie spełniały tych kryteriów, co wynika zarówno z protokołu z oględzin dokonanych przez pracowników organu pierwszej instancji w dniu 9 stycznia 2013 r., z załączonych do akt sprawy zdjęć tych obiektów oraz umowy najmu (zawartej przez D. B. z C Sp. z o.o. w S. jako właścicielem nieruchomości). Dowody te wskazują wyraźnie, że wymienione obiekty nie można było zaliczyć do budowli wprost wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego lub w innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej, które stanowiłyby całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego. Skarżący nie byli zatem podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowisku i nie mogli korzystać ze zwolnienia od opłaty targowej, o którym mowa w art. 16 u.p.o.l. Zatem wbrew zarzutom skargi, przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Ustosunkowując się do powoływanego w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1500/09, z którego wynika, że wystawienie towarów poza granice boksu nie powoduje powstania obowiązku podatkowego – należy stwierdzić, że wyrok ten dotyczy nieco innego stanu faktycznego. W tamtej sprawie bowiem zastosowanie miała odrębna stawka określona mocą uchwały rady gminy dla sprzedaży prowadzonej w obiektach budowlanych nie związanych trwale z gruntem. Natomiast uchwała Rady Miejskiej w S. z 28 marca 2012 r. w sprawie opłaty targowej, będąca podstawą wymiaru opłaty targowej w omawianej sprawie, nie określała takich stawek. Na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) tej uchwały wprowadzone zostały stawki od sprzedaży z: wozu konnego, samochodu, ciągnika, platformy, przyczepy i naczepy w wysokości 15 zł. Unormowanie to nie może jednak dotyczyć sprzedaży prowadzonej w obiektach budowlanych nie związanych trwale z gruntem, gdyż obiekty takie nie zostały tam wymienione. W niniejszej sprawie organ zastosował stawki określone w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. b) uchwały z 28 marca 2012 r., dotyczące zajmowanej powierzchni, w wysokości 2,50 zł za 1 m2. A skoro tak - organ miał podstawę, aby ustalić dokładną powierzchnię zajmowaną przez skarżących zarówno w kioskach, jak i poza nimi. Zdaniem Sądu opłata tak ustalona nie jest nadmierna w stosunku do stawki ustalonej w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) wymienionej uchwały (15 zł) od sprzedaży z wozu konnego, samochodu, ciągnika, platformy, przyczepy czy naczepy, gdyż każdy z kiosków skarżących zajmował powierzchnię 6 m2, co pomnożone przez 2,50 zł (stawka za 1 m2) łącznie dawało kwotę 15 zł. Zgodnie z art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie, z tym że stawka opłaty targowej nie może przekroczyć określonej kwoty dziennie. Przez zasady ustalania opłat, o których mowa w tym przepisie, należy rozumieć konieczność uregulowania w uchwałach rad gmin tych elementów konstrukcyjnych opłat, które nie zostały uregulowane w ustawie. Opłaty lokalne są uregulowane w dwóch krótkich przepisach, w których ustawodawca ograniczył się do wskazania podmiotu opłaty (kto płaci), przedmiotu opłaty (od czego płaci) oraz maksymalnej stawki opłaty. Pozostałe istotne elementy konstrukcji opłat pozostawił do uregulowania radzie gminy. Realizacja opłat lokalnych wymaga zatem określenia wszystkich istotnych elementów, a więc również podstawy opodatkowania, stawek, terminów płatności, miejsca i formy zapłaty. Zdaniem Sądu art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. daje radom gmin podstawę również do określenia stawek opłaty targowej w odniesieniu do powierzchni zajmowanej na targowisku przez osobę dokonującą sprzedaży. Brak unormowania tej kwestii dawałby możliwość zajęcia całego targowiska przez jedną osobę, która byłaby zobowiązana do uiszczenia tylko jednej stawki opłaty targowej, co nie można uznać za korzystne ani dla właściciela targowiska, ani dla innych podmiotów, które zostałyby pozbawione możliwości dokonywania sprzedaży w tym miejscu. Reasumując Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 122 Ordynacji podatkowej, gdyż organ zebrał i rozpatrzył wszystkie dowody niezbędne do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji. ds