I SA/Łd 274/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku P. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr UNP: [...] w przedmiocie: uchylenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w całości i określenia zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w następnym okresie rozliczeniowym za styczeń 2014 roku i określenia kwoty do zwrotu na rachunek bankowy za luty i grudzień 2014 roku p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. P. B., reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 12 kwietnia 2018 r. skarżący został zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi, w wysokości 647 zł. W terminie do uiszczenia powyższej opłaty sądowej skarżący złożył pismo zawierające wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz wniosek na formularzu PPF, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący oświadczył, że jest osobą rozwiedzioną, ma małoletnie dziecko mieszkające przy matce, na które zobowiązany jest łożyć alimenty w wysokości 800 zł miesięcznie. Nie ma stałego miejsca zamieszkania. Nie stać go na wynajęcie mieszkania. Mieszka trochę u rodziny, trochę u znajomych. Nie ma zdolności kredytowej, a uzyskiwane dochody pozwalają tylko na zaspokojenie części zobowiązań, w tym w pierwszej kolejności zobowiązań alimentacyjnych oraz zobowiązań związanych wystawionymi tytułami wykonawczymi organów podatkowych. Skarżący wyjaśnił, że znalazł się w trudnej sytuacji finansowej ponieważ działalność gospodarcza którą prowadził od dłuższego czasu przynosiła straty. Sytuacja stała się katastrofalna w związku z prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. postępowaniem egzekucyjnym. Skarżący próbował ratować swoją płynność finansową. Starał się zmniejszyć zobowiązania także publicznoprawne i nie doprowadzić do postępowań egzekucyjnych zaciągając pożyczki, w tym pożyczką gotówkową w wysokości 76 671,13 zł. Całkowita kwota do spłaty przez pożyczkobiorcę to kwota 95 057,15 zł z okresem spłaty na 96 miesięcy (kwota miesięczna 990,18 zł). Termin spłaty ostatniej raty przypada na 26 kwietnia 2024 r. Powyższe działania nie przyniosły pożądanego skutku, a wszczęcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. postępowań egzekucyjnych, także na podstawie nieostatecznych decyzji zaskarżonych w niniejszej sprawie, pogorszyło tę sytuację. Dalsze działania organu podatkowego i wpisanie skarżącego do rejestru dłużników niewypłacalnych, uczyniło ze skarżącego osobę, która nie jest w stanie zaciągnąć jakiegokolwiek zobowiązania, nie ma zdolności kredytowej, stąd nie może wspomóc się finansowaniem zewnętrznym. Ponadto wnioskodawca jest zobowiązany do spłaty kredytu hipotecznego. Skarżący nie ma majątku ruchomego, ani oszczędności, nie dysponuje także gotówką, która umożliwiłaby mu zapłatę wpisu. Skarżący jest współwłaścicielem zabudowanej nieruchomości położonej w L. R.. Według szacunków skarżącego nieruchomość ta z domem ma wartość 300.000 zł. Nieruchomość ta jednak nie ma uregulowanego stanu prawnego. Skarżący i jego była małżonka nie przeprowadzili jeszcze postępowania działowego. Ponadto na nieruchomości ustanowiona jest hipoteka na kwotę 150.000 zł. Wnioskodawca oświadczył, że nie jest w stanie regulować swoich zobowiązań samodzielnie. Utrzymuje się i spłaca częściowo zobowiązania cywilnoprawne i publicznoprawne tylko dzięki pomocy rodziny i przyjaciół, zapożyczając się u nich, z tym, że limit zaufania i cierpliwości zarówno rodziny jak i przyjaciół wyczerpał się (wnioskodawca nie jest w stanie spłacać tych pożyczek) i nie ma możliwości uzyskania dodatkowych pożyczek, aby zapłacić wpis w niniejszej sprawie. Skarżący oświadczył, że ciążą na nim następujące zobowiązania i wydatki stałe: kredyt hipoteczny – "obecnie zaprzestał spłacać, spłaca pewnie była małżonka", pożyczka gotówkowa, której rata wynosi 990,18 zł i którą spłaca w miarę możliwości, alimenty w wysokości 800,00 zł, które płaci z opóźnieniem. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. W ocenie referendarza wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie, przede wszystkim dlatego, że aktualnie skarżący nie uzyskuje żadnych dochodów. Sytuacja finansowa uległa pogorszeniu. We wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, złożonym w sprawie oznaczonej sygn. akt I SA/Łd 93/18 skarżący oświadczył, że otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1.404,18 zł (po potrąceniach). Na skarżącym ciążą zobowiązania z tytułu alimentów, z tytułu zaciągniętej pożyczki gotówkowej, kredytu hipotecznego oraz podatkowe. Mając na uwadze, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych nawet w minimalnym zakresie, referendarz sądowy na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Ake.