I SA/Łd 275/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: Specjalista Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 oddala skargę. Decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. określił P.O. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Z akt sprawy wynika, że w kontrolowanym okresie skarżący osiągał przychody z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży detalicznej narzędzi i elektronarzędzi prowadzonej przez domy sprzedaży wysyłkowej i Internet - za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro. W wyniku kontroli podatkowej stwierdzono zaniżenie przychodów w konsekwencji czego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z [...] r. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 652.116 zł. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w pierwszej kolejności, powołując się na treść art. 21 § 1 pkt 1 i art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, odniósł się do okoliczności związanych z terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego, w tym powodujących przerwanie bądź zwieszenie jego biegu. Wyjaśniono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z dnia [...] r. [...] postanowił zmienić postanowienie o przedstawieniu zarzutów skarżącemu, stawiając zarzuty polegające na tym, że składając Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z. zeznanie PIT-36 za 2011 rok, podał w nim nieprawdę w ten sposób, iż dokonując sprzedaży za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro nie wykazał jej w całości jako przychodu do opodatkowania. Powyższa czynność – zdaniem organ - spowodowała zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok w oparciu o treść art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Wskazano dalej, że pismem z dnia 24.08.2016 r. skarżący został (na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej) powiadomiony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok został zawieszony z dniem 13.04.2016 r. na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. wszczęcie dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks, polegające na podaniu nieprawdy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z. w złożonym zeznaniu rocznym PIT-36 za 2011 rok. Zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zostało w myśl art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej uznane za doręczone z dniem 12.09.2016 r. W piśmie z dnia 26.09.2016 r. skarżący powiadomił, iż nie miał możliwości podjęcia przesyłki listowej z Urzędu Skarbowego i zwrócił się z prośbą przesłania jej ponownie. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. pismem z dnia 05.10.2016 r. (doręczonym w dniu 18.10.2016 r.) poinformował skarżącego o treści zawiadomienia, które zawierała przesyłka. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. nie podzielił stanowiska strony, iż wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe było działaniem instrumentalnym, mającym na celu wyłącznie zawieszenie biegu terminu przedawnienia i obejście prawa. Powyższe oznacza – w ocenie organu odwoławczego - że sprawa mogła być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia organów podatkowych. Przechodząc do meritum wskazano, że dokonane porównanie przychodów ze sprzedaży netto wykazanych przez skarżącego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów z przychodami wykazanymi przez Grupę Allegro w zestawieniu sprzedaży oraz tych odnotowanych na używanych przez skarżącego w toku prowadzonej działalności gospodarczej kontach bankowych, dało możliwość jednoznacznego stwierdzenia, iż skarżący zaniżył wartość sprzedaży wykazaną w podatkowej księdze w stosunku do wartości sprzedaży wynikającej z zestawienia transakcji o kwotę netto 2.146.477,68 zł. Uznano, iż za poprawnością przyjętego przez organ l instancji rozstrzygnięcia przemawia również fakt, iż jak ustalił organ podatkowy, skarżący prowadził w 2011 roku własny sklep internatowy, w którym oferował narzędzia i elektronarzędzia. Zdaniem organu sklep internetowy był kolejnym poza Allegro, miejscem obrotu towaru, a skarżący nie ujawnił w toku prowadzonego postępowania podatkowego żadnych dostaw towarów za pośrednictwem sklepu internetowego, co świadczy o tym, że nie były one ewidencjonowane. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. organ podatkowy I instancji prawidłowo przyjął uzyskany w 2011 roku przychód na podstawie wpływów na rachunki bankowe wskazane przez skarżącego, a także ujawnione na etapie prowadzonego postępowania podatkowego. W konsekwencji dokonanego porównania wielkości przychodów ze sprzedaży uznano, że organ podatkowy I instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący zaniżył przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie organ podatkowy I instancji odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. wszystkie wskazane przez organ I instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego okoliczności, bezwzględnie wskazują na prawidłowość przyjętego stanowiska, iż skarżący zaniżył przychód z prowadzonej działalności gospodarczej, nie wykazując całości uzyskanych wpływów ze sprzedaży. W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono także, iż oprócz kosztów uzyskania przychodów wynikających z podatkowej księgi, skarżący poniósł również koszty związane z usługami transportowymi świadczonymi przez firmę kurierską A S. A. w kwocie netto 78.484,17 zł oraz koszty związane z zakupem od Poczty Polskiej znaczków w łącznej kwocie netto 330.00 zł. Uwzględniając wysokości remanentów organ I instancji określił koszty prowadzonej przez skarżącego działalności w wysokości 601.983,44 zł, przyjmując je do wyliczenia podstawy opodatkowania. Za całkowicie gołosłowne uznano twierdzenie strony, że w przypadku dokonywanych przez skarżących transakcji wiele z nich nie dochodziło do skutku. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania o naruszeniu przez organ podatkowy I instancji przepisów Ordynacji podatkowej, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. - nie zasługują one w obliczu ustalonego stanu faktycznego na uwzględnienie. Na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi, podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej z rzeczywistym stanę rzeczy, a w szczególności: bezpodstawne przyjęcie, że każda wpłata na rachunek bankowy stanowi przychód skarżące* z działalności gospodarczej z powodu, że skarżący nie był w stanie udzielić informacji o uznaniach na rachunkach bankowych, co równocześnie w ocenie pełnomocnika nieuprawnione uproszczenie w zakresie postępowania dowodowego na niekorzyść skarżącej a to rolą organu było dokonanie ustaleń zgodnych ze stanem rzeczywistym; pominięcie w ramach rozstrzygnięcia ustaleń organu, że sprzedaż wynikająca z zestawiaj Grupy Allegro oraz według zestawienia przedstawionego przez skarżącego w odniesieniu do miesięcy jest identyczna, co powoduje brak podstaw do przyjęcia, że przychód skarżącego jest inny niż zadeklarowany; sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego przyjęcie, że skarżący zaniżył wartość sprzedaży czterokrotnie, podczas gdy osiągnięcie takich obrotów w porównaniu ze sprzedażą dokonaną za pośrednictwem Allegro nie jest możliwe w realiach prowadzenia działalności w formie sklepu internetowego (żaden sklep internetowy nie osiąga ustalonej przez organ sprzedaży w porównaniu z obrotem na Allegro); nieuznanie wyjaśnień skarżącego, z których wynika, że wiele transakcji przeprowadzonych na Allegro finalnie nie dochodzi do skutku (ze względu na zwroty towarów, brak możliwości osobistego odbioru towaru, wystawienie aukcji mimo braku posiadania towaru na stanie magazynowym, uszkodzenie w transporcie, gorszą jakość towaru niż markowych firm); bezpodstawne przyjęcie, że skoro zwrot prowizji przez portal Allegro nastąpił na rzecz skarżącego w odniesieniu do 14 transakcji, to w odniesieniu do pozostałych transakcji należy przyjąć, że wszystkie dochodziły do skutku, podczas gdy z niezwrócenia przez Allegro prowizji nie można wyprowadzić wniosku, że transakcja ponad wszelką wątpliwość doszła do skutku; pominięcie, że nick skarżącego na portalu Allegro: [...] nie służył do prowadzenia działalności gospodarczej, a stanowił osobiste konto do celów prywatnych; fragmentaryczne powołanie zeznań skarżącego złożonych przed organem podatkowym; pominięcie zeznań świadka P. K., w zakresie w jakim zeznał, że sprzedawany towar był reklamowany i podlegał zwrotowi ze względu na jego jakość; nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji pisma Grupy Allegro, z którego wynika, że grupa ta nie gwarantuje, iż sprzedający oraz kupujący mają możliwość zawarcia i wykonania umowy sprzedaży danego towaru, a także, że Allegro nie weryfikuje każdej transakcji jak również czy nastąpił zwrot lub wymiana towaru. - art. 210 §1 pkt. 6 i § 4 Ordynacji podatkowej ze względu na fakt, że zaskarżona decyzja pozbawiona jest uzasadnienia faktycznego w zakresie, w jakim organ podatkowy nie uznał za wiarygodne wyjaśnień skarżącego, z których wynika, że większość transakcji przeprowadzonych na Allegro nie dochodzi do skutku (ze względu na zwroty towarów, brak możliwości osobistego odbioru towarów, wystawianie aukcji mimo braku posiadania towaru na stanie magazynowym, uszkodzenia w transporcie, gorszą jakość towaru niż markowych firm); - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 122 i z art. 155 § 1 tejże ustawy ze względu na nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w celu wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności: a) dokonanie wybiórczej kontroli przeprowadzonych transakcji, podczas gdy w związku z zakwestionowaniem dokonanego rozliczenia obowiązkiem organu było zweryfikowanie przedmiotu każdej udokumentowanej fakturą transakcji, jej stron oraz formy płatności, celem ustalenia, czy jest możliwe przyporządkowanie faktury do określonej wpłaty na rachunek bankowy, w szczególności czy wysyłka i faktura VAT została wystawiona na te same czy inne dane niż wskazane w Allegro, czy nie miała miejsce sytuacja, że płatność nastąpiła z innego rachunku, zamiast tego podanego do faktury; b) przeniesienie na skarżącego obowiązku dokonania przyporządkowania poszczególnych wpłat na rachunek bankowy do numeru faktur oraz obciążenie skarżącego negatywnymi konsekwencjami braku możliwości dokonania przyporządkowania, podczas gdy po upływie kilku lat od zdarzeń, których dotyczyło przyporządkowanie, a także biorąc pod uwagę wyznaczenie przez organ jedynie kilku dni na dokonanie tego przyporządkowania, wykonanie zobowiązania organu podatkowego obiektywnie nie było możliwe; c) zaniechanie dokonania ustaleń o uznaniach na rachunkach bankowych i oparcie rozstrzygnięcia na fikcji, że nieudzielenie przez podatnika informacji o uznaniach jest równoznaczne z tym, że wpłata na rachunek bankowy stanowi przychód z działalności gospodarczej; d) zaniechanie ustalenia, ile przesyłek zostało zwróconych do podatnika za pośrednictwem Poczty Polskiej na skutek zaniechania przesłuchania w charakterze świadków kontrahentów skarżącego w sytuacji, gdy okoliczność ta ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a Poczta Polska odmówiła udzielenia wskazanej informacji ze względu na wcześniejsza archiwizację danych. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Ł. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, zaś zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że sąd I instancji podtrzymuje stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 16 stycznia 2018r. w sprawie I SA/Łd 929/17, oddalającym skargę na decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2009. Z uwagi na zbliżony stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawie oraz I SA/Łd 929/17 motywy tej ostatniej sprawy stały się inspiracją dla niniejszego uzasadnienia. Zgodnie z art. 24a. ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej "księgą", z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o. Jednocześnie zauważyć należy, że zobowiązania w tym podatku powstają na mocy samego prawa a podatnicy są obowiązani do stosowania mechanizmu samoobliczenia podatku, co następuje przez wypełnienie i złożenie deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy. W związku z tak uregulowanym modelem powstawania zobowiązań podatkowych, a także przyjętym sposobem rozliczania się z podatku, szczególnej wagi nabiera obowiązek odpowiedniego utrwalania wszelkich danych mających znaczenie dla wymiaru podatku, czy też mogących mieć znaczenie w związku ze szczególnym statusem podatnika. Ustawa przyjmuje zasadę utrwalania tych danych w ramach ewidencji prowadzonych przez podatnika. Ewidencje te są praktycznie niezbędne dla samego podatnika. To na ich podstawie następuje bowiem obliczenie i zadeklarowanie zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy. W świetle powyższych uwag staje się oczywiste, ze zasadnicze znaczenie dla prawidłowości rozliczenia podatku mają prawidłowo prowadzone urządzenia ewidencyjne, gdyż dzięki nim można w sposób właściwy określić prawidłową postać przekształcenia obowiązku podatkowego za dany okres rozliczeniowy. Jeśli zaś, jak w przypadku skarżącego, ewidencja sprzedaży w sposób istotny odbiega od danych dotyczących rzeczywistego obrotu gospodarczego to: 1. na podstawie art. 23 § 3 O.p. organy podatkowe są obowiązane do wydania decyzji określającej prawidłowe zobowiązanie podatkowe, 2. na podstawie art. 193 § 4 O.p. dane wynikające z tej ewidencji nie są uznawane za dowód jako nierzetelne. Z powyższych wywodów wynika jednoznaczny wniosek, że w żywotnym interesie podatnika jest takie prowadzenie ewidencji podatkowej, które odpowiada rzeczywistości gospodarczej. Jeśli bowiem księgi podatkowe są nierzetelne organ podatkowy odrzuca je jak o dowód i ustala stan faktyczny z pominięciem zapisów tychże ewidencji. W rozpoznawanej sprawie zakwestionowana została rzetelność ksiąg podatkowych skarżącego za rok 2011 z tego względu, że wynikająca z niej wielkość przychodu różniła się i to znacznie do wielkości wynikającej z rachunku bankowego skarżącego. Faktem jest, że skarżący wskazał w toku postępowania cały szereg okoliczności, które mogły spowodować, iż transakcje internetowe nie kończyły się sprzedażą oferowanych narzędzi. Rzecz jednak w tym, że owe okoliczności nie znalazły potwierdzenia w księgach podatkowych, ani w historii rachunku bankowego służącego do prowadzenia działalności gospodarczej jak i innych rachunków bankowych wykorzystywanych przez skarżącego w roku 2011. Zatem zarzuty skarżącego co do pozbawienia ksiąg podatkowych mocy i wartości dowodowej nie mogą być uznane za skuteczne. Po drugie organy uznały wyjaśnienia skarżącego za gołosłowne, bowiem skarżący nie potrafił ich należycie udokumentować. Sąd I instancji w pełni podziela stanowisko organów podatkowych w tym zakresie. W szczególności istotne jest w tej materii ustalenie dokonane na podstawie zestawienia transakcji dokonanych za pośrednictwem portalu Allegro, że w roku 2011 było jedynie 14 zwrotów prowizji za sprzedane przedmioty na łączną kwotę 113,36 zł. Zwrot taki, zgodnie z regulaminem portalu Allegro staje się należny, gdy dana transakcja ostatecznie nie dochodzi do skutku. Uzasadnione też jest odmówienie wiarygodności oświadczeniom skarżącego oraz przedstawionej przez niego dokumentacji. Trafnie zauważono, że nie zawierają one żadnych danych identyfikacyjnych kontrahentów skarżącego, a korespondencja nie była prowadzona z właścicielem portalu Allegro. Ponadto wbrew twierdzeniom strony skarżącej zeznania pracownika skarżącego, świadka P. K. nie zostały pominięte. Organy przyjęły jedynie, co znajduje uzasadnienie w treści przedmiotowych zeznań, że świadek "nie posiada wiedzy odnośnie sposobu rozpatrywania reklamacji i prowadzenia wysyłki za pośrednictwem firm kurierskich (...)" oraz, że "nie przypomina sobie przypadków sprzedaży na portalu Allegro towarów prywatnych" kupionych na własny użytek przez skarżącego. Wskazała ponadto jedynie, że miały miejsce przypadki zwrotów i reklamacji towarów co bynajmniej nie jest tożsame z zeznaniami skarżącego o znacznej ilości tychże zwrotów, jak uważa strona skarżąca. Stąd też zeznania te nie mogły w jakikolwiek sposób wpłynąć na ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy podatkowe, w tym zwłaszcza na ustaloną ilość zwrotów towarów w roku podatkowym 2011. Zdaniem sądu organy podatkowe trafnie oparły się na przedstawione powyżej argumentacji, a ich ocena nie wykracza poza granice zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 O.p. Podniesiona przez stronę skarżącą tożsamość danych skarżącego i portalu Allegro co do wielkości sprzedaży w odniesieniu do 9 miesięcy roku 2011 nie uwzględnia okoliczności, że ostateczna i miarodajna weryfikacja dotyczy porównania wielkości zadeklarowanego przychodu i przychodu rzeczywistego wynikającego z ujawnionych rachunków bankowych skarżącego. Odnosząc się do zarzutu nieprawdopodobieństwa tak znacznego zaniżenia wartości sprzedaży zauważyć należy, że niewykluczone, iż przyczyna tak ogromnej różnicy tkwi w tym, że skarżący nie ujawnił, jak ustaliły to organy, żadnych dostaw towarów za pośrednictwem prowadzonego sklepu internetowego funkcjonującego poza portalem Allegro. Być może ocena ta byłaby odmienna, gdyby skarżący odnotowywał w sposób należyty wszelkie zwroty z tytułu niedojścia do skutku transakcji handlowych w swych urządzeniach ewidencyjnych i oczywiście gdyby miały potwierdzenie w historii firmowego rachunków bankowych skarżącego. Jednak takie okoliczności nie były odnotowywane w tych ewidencjach, wobec czego stanowisku organów nie sposób zarzucić naruszenia jakichkolwiek przepisów procesowych. Trzeba przy tym zauważyć, że przedmiotowe rachunki bankowe jako wyłącznie właściwe dla prowadzonej działalności gospodarczej wskazał sam skarżący. Tymczasem, jak ustaliły organy, nie były to jedyne rachunki, na które wpływały kwoty z tytułu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Określone kwoty tytułem pobrania od klientów były bowiem przelewane przez firmę kurierską na inny rachunek skarżącego także w roku 2011. To dodatkowo świadczy o nierzetelności ksiąg podatkowych skarżącego i nieewidencjonowaniu całości obrotu. Jednocześnie sąd podziela stanowisko organów podatkowych, iż w sprawie zaistniały przesłanki odstąpienia od szacowania podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 23 § 2 O.p. W szczególności istotne jest, że poza danymi wynikającymi z ewidencji organy wykorzystały dane wynikające z rachunków bankowych skarżącego oraz kwoty z pobrań od klientów przekazanych przez firmę kurierską. Niezrozumiały jest przy tym zarzut przeniesienia na stronę w całości ciężaru udowodnienia okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zwłaszcza w zakresie przyporządkowania wpłat na rachunek bankowy do poszczególnych faktur oraz obciążenia strony negatywnymi konsekwencjami błędów w tym przyporządkowaniu. Zdaniem sądu powyższa metoda przyjęta przez orany podatkowe w trakcie ustalania faktów w sprawie stanowi wyraz respektowania zasady prawdy obiektywnej i dążenia do ujawnienia wszelkich faktów pozwalających na prawidłowe określenie zobowiązania podatkowego za 2011r. Tylko bowiem skarżący posiadał wiedzę na temat poszczególnych transakcji dokonywanych za pośrednictwem portalu Allegro. Tylko zatem on sam, z wyłączeniem organów podatkowych mógł, w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej, przyporządkować wpłaty do faktur. W żadnym zaś wypadku nie można traktować tego sposobu ustalenia faktów jako naruszenia art. 122 O.p. W ocenie sądu I instancji nie budzi także wątpliwości dokonana przez organy podatkowe ocena materiału dowodowego. Jak wyżej wskazano nie wykracza ona poza granice zasady swobodnej oceny dowodów. Dokonanie przez organ I instancji kontroli jedynie niektórych spośród kwestionowanych transakcji stanowiło jedynie potwierdzenie tezy o braku rzetelności ksiąg podatkowych stwierdzonym za pomocą porównania wpłat z ewidencji i rachunku bankowego, a nie udowodnienie tej okoliczności. Za niezrozumiały uznać należy zarzut naruszenia art. 187§1 O.p. w sytuacji, w której skarżący nie wskazał dowodów, które należało przeprowadzić, aby ustalić odmienny od przyjętego stan faktyczny sprawy. Nie ma przy tym znaczenia dla oceny trafności rozstrzygnięcia zaskarżonego osądu okoliczność, że "wiele transakcji przeprowadzonych na Allegro finalnie nie dochodzi do skutku. Przyczyną są zwroty towarów, uzasadnione brakiem możliwości osobistego odbioru towarów, uszkodzenia w transporcie, gorsza jakość towaru niż markowych firm". Nawet gdyby hipotetycznie założyć, że powyższe okoliczności mają charakter notoryjny przy sprzedaży internetowej, to i tak ich udowodnienie należeć może tylko do podatnika, który z natury rzeczy jako jedyny posiada wiedzę o przebiegu i skutkach poszczególnych transakcji gospodarczych. Temu właśnie celowi służyć maja prawidłowo prowadzone ewidencje dla potrzeb podatku VAT. Ich nierzetelności i braków nie można jednak wytłumaczyć i usprawiedliwić specyfiką sprzedaży przez Internet. Nie ma też racji strona skarżąca wywodząc, że naruszono art. 210 § 1 punkt 6 i § 4 O.p. Uznanie za niewiarygodne wyjaśnień P. O. zostało należycie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Ponadto, w ocenie sądu I instancji uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji nie narusza art. 210 § 1 punkt 6 i § 4 O.p. organy wskazały, którym dowodom dały wiarę i dlaczego jak również, co wskazano wyżej, które zostały uznane za niewiarygodne. Ponadto uzasadnienie decyzji wyjaśnia podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto podnieść należy, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu, a bieg przedawnienia został zawieszony z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 70 § 6 punkt 1 O.p. to jest wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe związane z przedmiotowym zobowiązaniem podatkowym, o którym skarżący i jego pełnomocnik zostali powiadomieni przed upływem terminu przedawnienia. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018r., poz. 1302) należało orzec jak w sentencji. ak