I SA/Łd 295/22

Dnia 27 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 483/20 w sprawie ze skargi W. U. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok od przychodów z kapitałów pieniężnych postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Postanowieniem z 4 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 483/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę W. U. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. (dalej: "DIAS") z dnia [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok od przychodów z kapitałów pieniężnych. Przyczyną odrzucenia skargi było nieuzupełnienie braku formalnego poprzez wskazanie numeru PESEL skarżącego. Postanowienie uprawomocniło się 28 listopada 2020 r. Pismem procesowym z 11 kwietnia 2022 r. W. U., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego T. W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyżej wskazanym postanowieniem. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania skarżący wskazał przepis art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej: p.p.s.a. W ocenie skarżącego w sprawie zaszły okoliczności faktyczne oraz środki dowodowe, które miały wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać, tj. w aktach sprawy DIAS przekazanych do sądu w dniu 7 października 2020 r. znajdowały się dokumenty zawierające PESEL skarżącego, tj. wydruk z Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego i interpretacja indywidualna. Z tego względu wniósł o wznowienie postępowania w sprawie I SA/Łd 483/20, przeprowadzenie dowodu z wymienionych w skardze dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329) - dalej: p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, nie budzi wątpliwości, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym służącym od prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych, który umożliwia ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu – zbadanie jego zasadności. Do ogólnych warunków dopuszczalności wznowienia postępowania zalicza się: istnienie orzeczenia sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania; prawomocność tego orzeczenia oraz to, że orzeczenie takie musi kończyć postępowanie w sprawie (patrz: postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2005 r., I OZ 299/05, LEX nr 1289205). Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy przyczyny wznowienia, a także, gdy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie. Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 i art. 47 p.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 – 273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia (por. postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 2014r., I GSK 1928/13). Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a sąd bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie określonym w powołanym wyżej art. 277 p.p.s.a. i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia (art. 271 - 273 p.p.s.a.) W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuca. Początkowo sąd nie bada, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. Samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający przepisom art. 271 - 274 p.p.s.a. (powołanie się na te przepisy) nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie (np. postanowienia NSA: z dnia 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01; z dnia 19 kwietnia 2005 r., GSK 1242/04, LEX nr 176988). Zważywszy na powyższą regulację prawną w pierwszej kolejności konieczna jest ocena wniesionej w tej sprawie skargi o wznowienie postępowania pod względem formalnym, tj. czy skarga ta odpowiada wymaganiom formalnym stawianym pismom strony oraz czy zawiera oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie (czy jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia), okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu wniesiona przez stronę skarżącą skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 4 listopada 2020 r., nie spełnia wymogów formalnych, tj. nie została złożona w terminie, o którym mowa w art. 277 i w istocie nie opiera się na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia (pomimo powołania art. 273 § 2 p.p.s.a). Również uzasadnienie skargi nie pozwala na przyjęcie, że jest ona dopuszczalna. W skardze, powołując jako podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego przepis art. 273 § 2 p.p.s.a., skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że w zakończonym (...) postępowaniu "zaszły" okoliczności faktyczne oraz środki dowodowe, które miały wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać, tj. w aktach sprawy DIAS przekazanych do sądu w dniu 7 października 2020 r. znajdowały się dokumenty zawierające PESEL skarżącego, tj. wydruk z Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego i interpretacja indywidualna. Powyższe, zdaniem strony skarżącej, miało wpłynąć na wydanie rozstrzygnięcia odrzucającego skargę strony, bowiem sąd mógł sięgnąć do akt administracyjnych, odszukać numer PESEL skarżącego i nie wzywać jego pełnomocnika do uzupełnienia tego elementu pisma, a tym samym nie doszłoby do niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia. Tak sformułowana podstawa prawna wznowienia postępowania, jak i jego uzasadnienie, nie pozwalają na stwierdzenie zaistnienia w sprawie podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Również fakt, że w aktach administracyjnych znajdował się numer PESEL skarżącego nie jest okolicznością, która została wykryta przez stronę po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, skoro sama strona skarżąca była autorem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego (a tym samym znała jej treść). Podobnie, strona skarżąca jako adresat interpretacji indywidualnej zapoznała się z nią i nie może twierdzić, że wykryła obecność numeru PESEL w aktach administracyjnych dopiero po uprawomocnieniu się postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 4 listopada 2020 r. w sprawie I SA/Łd 483/20. Jak już wcześniej wspomniano, instytucja wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego ma wyjątkowy i szczególny charakter, zatem nie może służyć do konwalidowania błędów popełnionych przez strony na etapie pierwotnego postępowania. Z tych przyczyn uznać należało, że wniesiona przez pełnomocnika skarżącego skarga - jako że nie została oparta na ustawowych podstawach wznowienia, a tym samym nie odpowiada warunkom formalnym skargi o wznowienie - podlega stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. odrzuceniu. Wobec powyższego sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. ak