I SA/Łd 302/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie: określenia wysokości zobowiązania podatkowego w 19% podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia zabudowanej działki gruntu p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. B. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w 19% podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia zabudowanej działki gruntu. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że nie posiada środków, które pozwolą jej spłacić wynikającą z zaskarżonej decyzji kwotę zobowiązania z uwagi na długotrwałe i niekończące się problemy zdrowotne. Postanowieniem z 19 kwietnia 2016 r., referendarz sądowy przy WSA w Łodzi przyznał stronie prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) - powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ podatkowy, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Treść przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż co do zasady wnioskodawca winien przedstawić we wniosku okoliczności świadczące o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie ze sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym niemniej sąd jest zobowiązany ocenić, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu w oparciu o analizę wniosku strony oraz dokumentów zebranych w aktach sprawy. Obowiązek taki wynika z systemowego odczytania art. 133 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 15 lipca 2015 r. sygn. akt II FZ 536/15). W rozpoznawanej sprawie wnioskodawczyni wprawdzie nie wskazała okoliczności na poparcie wniosku, jednak mając na uwadze dane o sytuacji osobistej i majątkowej wynikające z wniosku strony o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz znajdujące się w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy, sąd doszedł do przekonania, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. W szczególności sąd wziął pod uwagę, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną, wymagającą stałego leczenia, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej jedyny majątek stanowi dom o pow. 100 m2, w którym zamieszkuje. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.817 zł, jednak jej wydatki na opłaty eksploatacyjne, zakup lekarstw, spłatę kredytu i pożyczki w pełni pochłaniają tę kwotę. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji AKE.