I SA/Łd 309/18

Dnia 17 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015r. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z 26 marca 2018 r. S. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015r. Postanowieniem z 17 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 13 czerwca 2018 roku skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie Sądu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 15 czerwca 2018 r. wezwano stronę do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez jego podpisanie lub nadesłanie podpisanego odpisu zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie doręczono na adres strony 29 czerwca 2018 r., jednak w zakreślonym terminie strona nie uzupełniła braków formalnych zażalenia. Pismem z 10 lipca 2018 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że choć odebrał wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi 29 czerwca 2018r., to nie uzupełnił ich w zakreślonym terminie, ponadto wskazał, że 6 lipca 2018 r. przebywał za granicą u swoich kontrahentów, na dowód czego przedstawił kserokopię elektronicznych biletów lotniczych potwierdzających przelot strony z Z. do M.oraz M. do Po. w dniu 6 lipca 2018r. Do wniosku dołączono ponadto podpisany egzemplarz zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2018r. poz. 1302) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 ww. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powoływanej ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por.: postanowienie NSA z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II OZ 882/11; postanowienie NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OZ 996/09; postanowienie NSA z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt I OZ 989/09; postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2007 r., sygn. akt I OZ 738/09). W ocenie Sądu, wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały w przedmiotowej sprawie zachowane. Nie budzi wątpliwości, że wraz z wnioskiem strona dokonała uchybionej czynności uzupełniania braków formalnych zażalenia i że spóźnienie wywołało negatywne skutki procesowe. W okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy przyjąć również należy, że skarżący składając przedmiotowy wniosek 10 lipca 2018 r. dochował siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do kryterium braku winy w uchybieniu terminu Sąd wskazuje, że ustawodawca nie zdefiniował w konkretny sposób pojęcia braku winy. Jednak w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że o braku winy można mówić wówczas, gdy pomimo podjęcia działań ze starannością, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy, strona nie była w stanie dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. A zatem przeszkodą w zachowaniu terminu może być zdarzenie nagłe, nieprzewidywalne przez stronę, stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagła choroba strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W realiach niniejszej sprawy w ocenie Sądu ww. okoliczności nie zachodziły, ponieważ skarżący odbierając 29 czerwca 2018 r. wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia miał wszak świadomość do uzupełnienia jakich braków oraz w jakim terminie został wezwany, którego to faktu z resztą w złożonym zażaleniu sam nie neguje. W ocenie Sądu wyjazd zagraniczny przypadający w terminie zakreślonym do dokonania czynności procesowej nie może stanowić przeszkody, bez względu na jego służbowy czy też prywatny charakter, która stronie postępowania należycie dbającej o swoje interesy uniemożliwia jej dokonanie. Sąd podkreśla, że skarżący może oczywiście wywiązać się z nałożonego obowiązku również ostatniego dnia zakreślonego terminu (6 lipca 2018 r.), to jednak decydując się na wyjazd za granicę w tym czasie powinien zadbać o takie zorganizowanie własnych spraw, aby podczas jego nieobecności interesy skarżącego w toku toczącego się postępowania nie doznały uszczerbku. Jeśli zaś strona takich czynności nie podjęła, w konsekwencji uchybiając terminowi wyznaczonemu do usunięcia braków formalnych zażalenia, to nie może być mowy o braku winy strony w powstaniu uchybienia. Oprócz lakonicznego stwierdzenia w treści wniosku o przywrócenie terminu, że uchybienie miało niezamierzony charakter skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił braku swojej winy w przekroczeniu terminu. W świetle okoliczności sprawy Sąd stwierdza, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu, jednocześnie nie uwiarygadniając, ze zadbał w należyty sposób o swoje interesy w toczącym się przed sądem administracyjnym postępowaniu, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły bowiem okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności, nie można było przezwyciężyć. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu. Ake.