I SA/Łd 325/14

Dnia 9 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2014 roku sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 roku oddala skargę. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. decyzją z dnia [...] r. określił Z. K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania podatnika decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku kontroli w zakresie prawidłowości i terminowości rozliczeń oraz weryfikacji zeznania podatkowego PIT-28 za 2005 r. ustalono, że podatnik z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2005 r. osiągnął przychód w wysokości 42.400 zł. Kwota ta została wykazana w zeznaniu PIT-28 za 2005 r. W związku z powyższym podatnik z dniem 1 stycznia 2006 r. utracił prawo do zwolnienia podmiotowego. Z uwagi na przekroczenie kwoty uprawniającej do korzystanie ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. decyzją z dnia [...] r, określił Z. K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. W myśl art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia może dopiero po upływie 3 lat, licząc od końca miesiąca w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1. W przypadku Z. K. skutkiem utraty prawa do zwolnienia podmiotowego od dnia 1 stycznia 2006 r. było posiadania statusu podatnika VAT czynnego przez okres kolejnych trzech lat, począwszy od 2006 roku. Z. K. w 2008 r., pomimo obowiązków nałożonych na przez ustawę o podatku od towarów i usług: - nie prowadził ewidencji sprzedaży, do czego był zobowiązany postanowieniem art. 109 ust. 3 ww. ustawy; - nie złożył deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za poszczególne miesiące 2008 r., naruszając w ten sposób art. 99 ust. l ww. ustawy, - nie dokonał wpłat podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe, czym naruszył art. 103 ust. 1 ww. ustawy. W myśl art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, co wynika z art. 29 ust. 4 ww. ustawy. Zgodnie natomiast z art. 41 ww. ustawy stawka podatku wynosi 22%. Podstawę opodatkowania określono posługując się wartością sprzedaży brutto, (wykazanej przez podatnika dla celów zryczałtowanego podatku dochodowego), którą pomniejszono o wyliczoną metodą "w stu" kwotę podatku należnego. Wartość brutto sprzedaży w poszczególnych miesiącach ustalono na podstawie wykazanych przez podatnika w zeznaniach PIT-28 kwot wydatków za te miesiące. W rozliczeniu uwzględniono prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów handlowych przez podatnika. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Z.K. podnosi, że jest ona niezgodna z prawem. Zarządzenie Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2005 r. (w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług) nie może działać wstecz. W ocenie skarżącego dodatkowe podatki nałożono na niego niezgodnie z prawem, a skarżący zapłacił podatek za 2008 r. i prowadził ewidencję sprzedaży. Stresy i sytuacje związane z podejmowanymi działaniami egzekucyjnymi doprowadziły stronę do zawału serca. Z. K. wskazuje, że w 2012 r. popełniło samobójstwo 5800 polskich podatników w efekcie niezgodnych z prawem działań specjalistów skarbowych. Podatnik opisuje też okoliczności związane z przebiegiem kontroli podatkowej i egzekucją należności podatkowych oraz wskazuje na swój zły stan zdrowia. Skarżący wnosi o "anulowanie" wszystkich decyzji podjętych niezgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Podstawowy zarzut skargi sprowadza się do stwierdzenia, iż skarżący nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, gdyż korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Z. K. podnosi w szczególności, iż błędnie przyjęto, że w 2006 r. utracił zwolnienie przedmiotowe od podatku od towarów i usług. Tymczasem kwestia ta była już przedmiotem rozstrzygnięcia zarówno przez organy podatkowe, jak i administracyjne (wyroki WSA w Łodzi z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 637/08, z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 359/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1535/10). W szczególności w wyroku WSA w Łodzi z dnia 22 stycznia 2009 r. wskazano jednoznacznie, że skarżący w 2005 roku przekroczył kwotę obrotu w wysokości 39.200 zł, a co za tym idzie – utracił zwolnienie podmiotowe. Regulacja zawarta w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w sposób jednoznaczny odnosi się do kwoty obrotu za poprzedni rok podatkowy. Wbrew twierdzeniom podatnika utrata prawa do opisanego zwolnienia wynika z przepisów ustawy, nie jest natomiast uzależniona od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług. Z powyższego wynika zatem w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że skoro podatnik w 2005 roku przekroczył kwotę 39.200 zł, to z dniem 1 stycznia 2006 roku utracił on prawo do zwolnienia podmiotowego, co z kolei wiązało się z obowiązkiem złożenia przez niego zgłoszenia rejestracyjnego i stosownej ewidencji a także składania miesięcznych deklaracji VAT-7 i uiszczania podatku należnego na rachunek właściwego urzędu skarbowego. W konsekwencji tych ustaleń Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. ostateczną decyzją z dnia [...] r. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. Zgodnie z art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) organ podatkowy, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia. W niniejszym postępowaniu skarżący nie może więc skutecznie podnosić, iż nie utracił zwolnienia podmiotowego z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 113 ust. 11 powołanej ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może dopiero po upływie 3 lat, licząc od końca miesiąca, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1. Organy podatkowe prawidłowo więc przyjęły, że również w 2008 r. czynności dokonywane przez podatnika w ramach działalności gospodarczej podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe nie kwestionowały, że skarżący zapłacił podatek dochodowy za 2008 r. i prowadził ewidencję sprzedaży dla celów tego podatku. Niewątpliwie jednak skarżący nie prowadził ewidencji dla celów podatku od towarów i usług (art. 109 ust. 3 ustawy o VAT), nie składał deklaracji vAT-7 i nie dokonywał wpłat podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 roku. To właśnie w oparciu o ewidencje sprzedaży (zeznanie PIT-28) za 2008 r. organy podatkowe ustaliły wysokość obrotu i sprzedaży opodatkowanej. Przy określeniu wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług uwzględniono również prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu towarów handlowych. Zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego, a przy jej wydawaniu nie naruszono przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku. ak