I SA/Łd 344/15

Dnia 28 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I.K. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 78.787 zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 105.049 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym jako przyczynę uzasadniającą wstrzymanie wskazano wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt P 49/13, w którym Trybunał orzekł, że przepis art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP, zaś utrata mocy obowiązującej wskazanego przepisu ma nastąpić w terminie 18 miesięcy od daty publikacji tego wyroku. Postanowieniem z 20 marca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Użyte w przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc może, lecz nie musi, być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Katalog tych przesłanek jest zamknięty. Sąd zatem jest uprawniony rozstrzygnąć wniosek pozytywnie jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku przysługuje wnioskodawcy. Skarżący podnosi, że za wstrzymaniem wykonania wskazanej we wniosku decyzji przemawia to, iż została ona wydana w oparciu o niekonstytucyjny przepis ustawy. Pokreślić należy, że ewentualna sprzeczność decyzji z prawem nie jest okolicznością wskazaną w art. 61 § 3 p.p.s.a., przemawiającą za uwzględnieniem wniosku, a jak zaznaczono wyliczenie przesłanek wymienionych w tym przepisie jest wyczerpujące. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, by wykonanie decyzji mogło wyrządzić stronie znaczną szkodę lub sprowadzić niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca ograniczył się jedynie do wskazania argumentów przemawiających, w jego ocenie, za wadliwością decyzji wymiarowej. Z kolei Sąd w postępowaniu wpadkowym, jakim jest postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie może dokonywać oceny legalności kwestionowanego skargą aktu i prawdopodobieństwa jego uchylenia, gdyż taka ocena byłaby przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna. Sąd zajmując się przedmiotowym wnioskiem, nie bada więc prawidłowości decyzji, a jedynie konsekwencje jej wykonania dla sytuacji strony skarżącej. To, czy rzeczywiście istnieją podstawy do uwzględnia skargi sąd ustala zatem dopiero rozpoznając sprawę merytorycznie. W związku z powyższym, wskazywanie przez stronę na ewentualne nieprawidłowości zaskarżonego aktu nie może przemawiać za pozytywnych rozstrzygnięciem w przedmiocie wstrzymania jego wykonania. Okolicznością taką w szczególności nie jest, wbrew opinii skarżącego, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. wydany w połączonej sprawie o sygn. akt P 49/13. Sąd podkreśla jeszcze raz, że rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, tj. niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, których to spełnienia skarżący nie wykazał. Natomiast niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa oraz na podstawie przepisów obarczonych wadą niekonstytucyjności. Z uwagi na to, że we wniosku nie uprawdopodobniono okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie, Sąd nie przychylił się do żądania strony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., odmówiono wstrzymania wykonania decyzji. Ake.