I SA/Łd 348/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia NSA Anna Świderska (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym z tytułu nieruchomości za 2012 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z [...] r. uchylającą decyzję Burmistrza O. z [...] r. i ustalającą G.S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w O. przy ul. A 1 działka nr 20 i 21 za 2012 rok w kwocie 1.717,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że Burmistrz Miasta O. decyzją z [...] lutego 2012 r. ustalił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w O. przy ul. A 5 za 2012 rok w kwocie 210,00 zł, opodatkowując podatkiem od nieruchomości 954,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Następnie postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. Burmistrz Miasta O. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej wyżej wymienioną ostateczną decyzją z [...] lutego 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok. Decyzją z [...] r. Burmistrz Miasta O. uchylił w własną decyzję z [...] lutego 2012 r. i ustalił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w O. przy ul. A 1 działka nr 20 i 21 za 2012 rok w kwocie 1.717,00 zł, opodatkowując 954,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 48.158,15 zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, że w sprawie zachodzi podstawa z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z poźn. zm., powoływanej dalej jako: "O.p"). Kolegium wskazało, że z wypisów z ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych prowadzonych dla przedmiotowej nieruchomości wynika, że G. S. w 2012 roku był właścicielem zabudowanej nieruchomości, składającej się z działki nr 21 w obrębie [...] położonej w O. przy ul. A 5 i nr 20 w obrębie [...] połozonej w O. przy ul. A 7, KW nr [...], nabytej aktem notarialnym Repertorium A nr [...] z 10 kwietnia 2000 r., o powierzchni 954,00 m2, oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem użytku Bi - inne tereny zabudowane. Organ wskazał dalej, że G. S. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą A. Przeważająca działalność gospodarcza to wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. W ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa G. S. wpisane są m.in.: budynki: 1) budynek magazynowy - 1/3 części - data przyjęcia 22 stycznia 1997 r. (poz. 8 ewidencji), 2) pozostała część budynku magazynowego - data przyjęcia 16 listopada 1998 r. (poz. 23 ewidencji), 3) budynek magazynowo - biurowy - data przyjęcia 21 grudnia 1999 r. (poz. 53 ewidencji), oraz budowle: 1) ogrodzenie terenu hurtowni ul. A - data przyjęcia 31 maja 1998 r. (poz. 17 ewidencji) o wartości 15.904,75 zł, 2) budowla ogrodzenia zwiększenie wartości - data przyjęcia 30 czerwca 2001 r. (poz. 85 ewidencji) o wartości 352,45 zł, 3) plac manewrowy utwardzenie i modernizacja - data przyjęcia 30 czerwca 2001 roku (poz. 86 ewidencji) o wartości 49.090,77 zł, 4) parking oraz ogrodzenie - data przyjęcia 30 czerwca 2001 r. (poz. 87 ewidencji) o wartości 73.433,99 zł, 5) brama ogrodzeniowa na pilota i fotokomórkę - data przyjęcia 15 maja 2002 r. (poz. 110 ewidencji) o wartości 16.422,92 zł, 6) zwiększenie wartości środka - wylewka pod kostkę - data przyjęcia 12 maja 2003 r. (poz. 137 ewidencji) o wartości 9.800,00 zł 7) kostka brukowa na plac manewrowy zwiększenie środka - data przyjęcia 13 czerwca 2003 r. (poz. 142 ewidencji) o wartości 931,20 zł, 8) kostka brukowa na plac manewrowy - zwiększenie środka - data przyjęcia 27 maja 2003 r. (poz. 148 ewidencji) o wartości 9.312,00 zł. Łączna wartość budowli wynosi 175.248,08 zł. Wymienione powyżej pozycje dotyczą nieruchomości położonych przy ul. A 1, 3, 5 i 7 ze względu na datę przyjęcia do ewidencji środków trwałych, co zostało potwierdzone przez samego podatnika w wyjaśnieniach z dnia 12 czerwca 2017 r. Środki trwałe dotyczące nieruchomości położonych przy ul. C 2 pojawić się mogły w ewidencji środków trwałych dopiero po jej zakupie, czyli po 3 marca 2005 r. (działka nr 19/3) lub po 5 lutego 2008 r. (działka nr 19/5). Wymienione budynki i budowle fizycznie znajdują się na działkach 23/1, 23/2, 22, 21 i 20 co dodatkowo potwierdza tezę o związaniu wskazanych gruntów z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponieważ w roku 2012 wydano decyzje podatkowe odrębnie dla działek nr: 23/1 i 23/2, 20 i 21, 22 konieczne stało się wydzielenie wartości budowli przypadających na powyższe działki objęte wskazanymi decyzjami. Pomimo, że podatnik był wezwany do wskazania wartości budowli przypadających na poszczególne działki nie wskazał tychże wartości. Na podstawie ewidencji środków trwałych również nie jest możliwe określenie wartości. Dlatego też, organ podatkowy pierwszej instancji przyjął wartość budowli przypadającą na poszczególne działki według procentowego udziału. W ocenie SKO w świetle przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. istota sprawy, sprowadza się do wyjaśnienia czy podatnik prawidłowo zgłosił do opodatkowania i czy zostały prawidłowo opodatkowane podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym wszystkie przedmioty podlegające opodatkowaniu w zakresie gruntów, budynków i budowli znajdujące się przy ul. A 1, 3, 4, 5 i 7 w O., a więc czy wskazane w protokole kontroli organu pierwszej instancji z 25 lipca 2017 r. okoliczności tj. że działki nr 20 i 21 o łącznej powierzchni 954,00 m2 były również związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, że powierzchnia użytkowa budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej była większa o 911,58 m2 i że na działkach o nr 20, 21, 22, 23/1 i 23/2 znajdowały się również budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 175.248,08 zł - stanowią podstawę do wznowienia postępowania i uchylenia bądź zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W wyniku przeprowadzonego postępowania, organ stwierdził, że w 2012 roku podatnik nie zgłosił do opodatkowania podatkiem od nieruchomości: 1) przedmiotów podlegających opodatkowaniu w zakresie gruntów, budynków i budowli położonych w O. przy ul. A 1, 3, 4, 5 i 7 i nie zostały one prawidłowo opodatkowane w ostatecznej decyzji podatkiem od nieruchomości, ponieważ z protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej za lata 2012-2017, wynika, iż działki nr 20, 21, 22, 23/1 i 23/2, a nie tylko 22, 23/1 i 23/2 są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, faktyczna powierzchnia użytkowa budynków (1.522,58 m) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest większa o 911,58 m od zgłoszonej (611,00 m ) oraz że na powyższych działkach znajdują się nie zgłoszone budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 175.248,08 zł — świadczy o ujawnieniu się nowych okoliczności faktycznych, tzn. po raz pierwszy ujawnionych przez organ podatkowy, a więc o spełnieniu pierwszego warunku do wznowienia postępowania na podstawie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a dowód z protokołu kontroli podatkowej wskazuje na to, że te okoliczności faktyczne są nowe; 2) gruntów, budynków i budowli położonych w O. przy ul. A 1, 3, 4, 5 i 7 i nie zostały one prawidłowo opodatkowane w decyzji ostatecznej podatkiem od nieruchomości, ponieważ z protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej za lata 2012-2017, wynika, że działki nr 20, 21, 22, 23/1 i 23/2, a nie tylko 22, 23/1 i 23/2 są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, faktyczna powierzchnia użytkowa budynków (1.522,58 m2) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest większa o 911,58 m2 od zgłoszonej (611,00 m2) oraz że na powyższych działkach znajdują się niezgłoszone budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 175.248,08 zł. Ujawnione nowe okoliczności faktyczne są istotne dla sprawy, co świadczy o spełnieniu drugiego warunku do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., ponieważ podatnik nie został prawidłowo opodatkowany w stosunku do działek nr 20 i 21 o łącznej powierzchni 954,00 m2 (były opodatkowane jako grunty pozostałe, a nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej) oraz nie został opodatkowany podatkiem od nieruchomości od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 911,58 m2 i od budowli o łącznej wartości 175.248,08 zł; 3) podatnik nie zgłosił do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów podlegających opodatkowaniu w zakresie gruntów, budynków i budowli położonych w O. przy ul. A l, 3, 4, 5 i 7 i nie zostały one prawidłowo opodatkowane w ostatecznej decyzji podatkiem od nieruchomości, ponieważ z protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej za lata 2012-2017, wynika, iż działki nr 20, 21, 22, 23/1 i 23/2, a nie tylko 22, 23/1 i 23/2 są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą; 4) podatnik wbrew obowiązkowi z art. 6 ust. 1 i 3 u.p.o.l. nie zgłosił w 2012 r. do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów podlegających opodatkowaniu w zakresie budynków i budowli położonych w O. przy ul. A 1, 3, 4, 5 i 7 i nie zostały one prawidłowo opodatkowane w w/w ostatecznej decyzji podatkiem od nieruchomości, ponieważ z protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej za lata 2012-2017, wynika, iż działki nr 20, 21, 22, 23/1 i 23/2, a nie tylko 22, 23/1 i 23/2 są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, faktyczna powierzchnia użytkowa budynków (1.522,58 m2) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest większa o 911,58 m2 od zgłoszonej (611,00 m2) oraz że na powyższych działkach znajdują się nie zgłoszone budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 175.248,08 zł — są okolicznościami nieznanymi organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej, a więc o spełnieniu czwartego warunku do wznowienia postępowania na podstawie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a dowód z protokołu kontroli podatkowej wskazuje na to, że te okoliczności faktyczne nie były wcześniej znane organowi podatkowemu. G.S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 200 § 1 w związku z art. 138a § 1 i art. 145 § 2, a także naruszenie art. 23 § 1, 2 i 5 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 2, 3 i ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja jest następstwem postępowania wznowieniowego wszczętego z urzędu przez Burmistrza O. w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. O zaistnieniu podstawy z art. 240 § 1 pkt 5 można mówić wówczas, gdy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody łącznie spełniają cztery następujące przesłanki: a) wyjdą na jaw; b) są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; c) nie były znane organowi, który wydał decyzję; d) istniały w dniu wydania decyzji. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA z 23 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2484/01, niepubl.). W niniejszej sprawie okoliczności takie wynikają z protokołu kontroli organu pierwszej instancji z 25 lipca 2017 r. nr [...] wraz z załączonym do niego protokołem oględzin spornej nieruchomości z 14 lutego 2017 r. Na tej podstawie organ ustalił, że w omawianym roku podatnik nie zgłosił do opodatkowania jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej: działek nr 20 i 21 oraz wymienionych w decyzji budynków i budowli. Niewątpliwie decyzja Burmistrza O. z [...] lutego 2012 r., której dotyczy postępowanie wznowieniowe zapadła przed sporządzeniem owego protokołu, jak również przed sporządzeniem protokołu oględzin z 2015 r. (na który powołuje się skarżący), co oznacza, że organ wydając decyzję nie mógł wiedzieć o wskazanych tam nowych okolicznościach, które wyszły na jaw w 2017 r., czy nawet w 2015 r. Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p. organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118. Z przepisu tego wynika, że w postępowaniu wznowieniowym organ jest ograniczony terminem przedawnienia danego zobowiązania, który w omawianej sprawie nie został przekroczony. Zauważyć należy przy tym, że w sytuacji gdy zobowiązanie powstaje na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 O.p. (z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego), dla zachowania 5-letniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 2 pkt 2 O.p. istotne znaczenie ma doręczenie decyzji organu pierwszej instancji (w omawianej sprawie decyzji Burmistrza Miasta O. z [...]r.). Z przepisów O.p. nie wynikają inne ograniczenia dotyczące możliwości wznowienia postępowanie z urzędu, stąd też zarzut skargi, że organ dowiedział się o podstawach wznowienia postępowania już w 2015 r. – nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Kolejny zarzut stawiany organom polega na nieprawidłowym przyjęciu w oparciu o art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., że w roku podatkowym całość powierzchni gruntów, budynków i innych obiektów powinna zostać opodatkowana według stawek najwyższych, gdyż są w całości wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej. Powyższy zarzut wywodzony jest z faktu, że w niniejszej sprawie podatnikiem jest osoba fizyczna - przedsiębiorca, który może być posiadaczem różnych nieruchomości, zarówno związanych, jak i niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Odnosząc się do tych zarzutów, należy uznać je za nietrafne. Ze stosownej ewidencji wynika bowiem, że podatnik jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą na opisanych nieruchomościach. W myśl art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. - grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że znajdująca się w posiadaniu osoby fizycznej nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeżeli jest posiadana przez tę osobę fizyczną działającą w charakterze przedsiębiorcy, tj. jest elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub może być uznana za związaną z tym przedsiębiorstwem, jest w jakikolwiek sposób wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana wprost na ten cel. O gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości przesądza zatem jej ujęcie w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych czy zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości. Nie są to jednak jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji gruntu lub budynku, bowiem do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez osobę fizyczną w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. Natomiast warunków takich nie spełnia nieruchomość (budynek, grunt) przeznaczona na realizację niegospodarczych, osobistych celów życiowych osoby fizycznej (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 748/14 wraz z orzeczeniami tam powołanymi). Sąd w składzie orzekającym w dniu dzisiejszym poglądy te podziela. O związaniu przedmiotowych nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą skarżącego świadczą ustalenia organów wskazujące, że skarżący nie ponosił nakładów na tych nieruchomościach dla innych celów niż prowadzenie działalności gospodarczej, a przynajmniej na takie się nie powołuje. Po pierwsze, cała nieruchomość (wszystkie ww. działki) wchodzi w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa prowadzonego przez podatnika pod nazwą A. W dalszej kolejności o jej związku świadczą także takie cechy jak: dokonywanie rozliczenia przychodów i kosztów w odniesieniu do całej nieruchomości, zaliczenie ich do środków trwałych, wynajmowanie innym podmiotom, a także umowy na dostawę energii, zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków bez rozbicia na poszczególne działki czy obiekty, ze wskazaniem A. Argumentacja skarżącego, że w niektórych okresach budynek wskazany w skardze (lub jego część) nie był wynajmowany w całości, w ocenie Sądu nie oznacza, że nie był on związany z działalnością gospodarczą strony. Dla uznania istnienia takiego związku wystarczy przyjęcie, że budynek wchodził w skład przedsiębiorstwa podatnika oraz, że potencjalnie mógł być przeznaczony na realizację zadań gospodarczych (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2014 r. sygn. akt II FSK 281/12). Jak wykazały organy – taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący natomiast nie wykazał innego celu związania budynku niż gospodarczy. W zakresie powierzchni użytkowej przedmiotów opodatkowania, organ oparł się na pomiarach dokonanych w 2017 r., które w niewielkim zakresie różniły się od wartości wynikających z pomiarów dokonanych w 2015 r. Ustosunkowując się do zarzutu pełnomocnika skarżącego, że w protokole oględzin z 2015 r. powierzchnia hali na działce 23/2 wynosi 562,07 m2, natomiast w protokole oględzin z 2017 roku przyjęto wielkość 598,80 m2 - organ wyjaśnił, że budynek ten składa się z dwóch części. Pierwsza z nich, wynajmowana B s.c., ma powierzchnię ustaloną w 2015 r. na 562,07 m2, zaś w 2017 r. na 502,80 m2. Natomiast druga część, wynajmowana jest firmie C, ma powierzchnię 96,00 m², wskazaną przez podatnika. W 2017 r., w obecności T.W. dokonano weryfikacji powierzchni tego budynku. Tym samym organ pierwszej instancji opodatkowując 598,80 m² w oparciu o ustalenia oględzin z 2017 r., wbrew twierdzeniom skarżącego opodatkował mniejszą powierzchnię niż wynikałaby z ustaleń z 2015 roku, kiedy przyjęto wartości 562,07 m2 + 96,00 m2 = 658,07 m2. Organ wskazał również, że powierzchnię budynku oznaczonego w ewidencji nr [...] przyjęto w mniejszej wysokości, gdyż w 2015 r nie została odjęta grubość ścian działowych 0,92 m2. Ustosunkowując się do tych wyjaśnień, należy stwierdzić na wstępie, że obowiązkiem organu jest ustalenie rzeczywistej wielkości podstawy opodatkowania. Z zasady prawdy materialnej (art. 122 O.p.) wynika bowiem obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co w efekcie oddziałuje na wymierzenie prawidłowego zobowiązania podatkowego co do jego wysokości. Powszechnie przyjmuje się w judykaturze, że powyższa reguła powinna mieć również zastosowanie do usuwania wątpliwości co do stanu faktycznego, albowiem należyte stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących postępowania podatkowego, a w szczególności przepisów normujących przeprowadzanie dowodów powinno zapewnić taki stopień wnikliwości badania stanu faktycznego, który prowadzi do ustalenia, jakie fakty w sprawie miały miejsce, a jakie nie zaistniały (por. wyrok NSA z 19 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 1264/14). Należy jednak mieć na uwadze, że rozbieżności, na które powołuje się skarżący, w istocie zostały przyjęte w wartościach bardziej korzystnych dla podatnika niż to wynika z pomiarów dokonanych w 2015 r., co jednak – w ocenie Sądu – nie oznacza, że organ oparł się na wartościach nieprecyzyjnych, czy przybliżonych. Organ omówił bowiem przyczyny tych rozbieżności i – zdaniem Sądu – wyjaśnił je w sposób przekonujący, tj. zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wynikającą z art. 191 O.p. Organ trafnie akcentuje przy tym, że przedstawiciel strony brał udział w oględzinach i pomiarach 2017 r., i nie zgłosił do nich żadnych zastrzeżeń. A ponadto i przede wszystkim, należy zauważyć, że skarżący nie wskazał w odniesieniu do których konkretnie przedmiotów opodatkowania pomiary dokonane w 2017 r. są błędne, co oznacza, że zarzuty postawione w tym zakresie należy uznać za gołosłowne. Niezasadny również jest zarzut naruszenia art. 200 § 1 w związku z art. 138a § 1 i art. 145 § 2 O.p., z tego powodu, że postanowienie Burmistrza Miasta O. o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego - zostało doręczone stronie, a nie jej pełnomocnikowi. Należy zauważyć bowiem, że wymienione postanowienie z dnia [...] września 2017 r., zostało wysłane do strony w dniu następnym (8 września 2017 r.), lecz skarżący odebrał je dopiero 20 września 2017 r., po awizowaniu przesyłki w dniu 15 września 2017 r. Natomiast pełnomocnictwo wpłynęło do organu w dniu 18 września 2017 r. W ocenie Sądu organ nie ma obowiązku powtarzania czynności tylko z tego powodu, że w trakcie postępowania strona ustanowiła pełnomocnika. Skoro w dniu wysłania postanowienia organ nie dysponował jeszcze wskazanym pełnomocnictwem, to nie było podstaw do kierowania przesyłek na adres pełnomocnika. Z powyższych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) orzekł jak w sentencji. dc