I SA/Łd 351/18

Dnia 23 sierpnia 2018 roku P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. z/s w D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: maj-sierpień oraz listopad grudzień 2014 roku; nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące: styczeń-kwiecień, wrzesień-październik 2014 roku; a także orzeczenie o obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów za: maj, czerwiec, sierpień, wrzesień 2014 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: maj-sierpień oraz listopad grudzień 2014 roku; nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące: styczeń-kwiecień, wrzesień-październik 2014 roku; a także orzeczenie o obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług za: maj, czerwiec, sierpień, wrzesień 2014 r. W skardze zawarto wniosek (uzupełniony pismem z 15 sierpnia 2108 r.) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek spółka wskazała, że w przypadku odmowy wstrzymania wykonania decyzji skarżący pozbawiony zostanie środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, co w konsekwencji prowadzić będzie do konieczności przeprowadzenia likwidacji lub nawet upadłości spółki. Wnioskodawca wskazał, że strona skarżąca nie posiada na chwilę obecną środków, aby zobowiązanie podatkowe spełnić dobrowolnie. Przymusowe wyegzekwowane spłaty należności podatkowych doprowadzi do unicestwienia działalności skarżącego. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji spowoduje nie tylko unicestwienie działalności gospodarczej z powodów finansowych i braku możliwości pozyskania kontrahentów, ale również z powodu utraty prawa do wykonywania działalności koncesjonowanej i brakiem możliwości ubiegania się o ponowne jej przyznanie dopóki skarżący nie będzie dysponował środkami finansowymi w wielkości gwarantującej prawidłowe wykonywanie działalności koncesjonowanej. Nadto podniesiono, że utrzymanie postanowienia o odmowie grozi poważnymi konsekwencjami dla samej rodziny skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369.), dalej: "p.p.s.a". wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl ) Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że co do zasady powołane przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania spornej decyzji okoliczności w postaci możliwej konieczności zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej i utrata koncesji, mogą stanowić okoliczności wyczerpujące dyspozycje art. 61 § 3 p.p.s.a., jednakże pod warunkiem wykazania przez stronę stosownym materiałem dowodowym możliwości ich zaistnienia. W rozstrzyganej sprawie konkretyzacji tych zagrożeń w materiale dowodowym zabrakło. Na stronie ciąży obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, że okoliczność na którą się powołuje może mieć miejsce. Sprowadza się on do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji finansowej, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem we wniosku strona ograniczyła się do gołosłownych stwierdzeń - nie załączyła do wniosku żadnej dokumentacji, uprawdopodobniającej, że wykonanie decyzji miałoby skutkować koniecznością zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Samego gołosłownego przywołania możliwych do wyobrażenia następstw ewentualnej egzekucji zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji w kontekście rozmiaru działalności gospodarczej skarżącego nie można utożsamiać z wykazaniem zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia niepowetowanej szkody. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych materiałów dotyczących kondycji prowadzonej działalności gospodarczej, których analiza w zestawieniu z kwotą zobowiązania podatkowego wskazywałaby na możliwość zagrożenia dla dalszego funkcjonowania jego przedsiębiorstwa. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Podkreślić bowiem trzeba, że określone w decyzji zobowiązanie należy do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. Biorąc pod uwagę powyższe, należało zatem uznać, że strona skarżąca nie wykazała, iż w niniejszej sprawie występują przesłanki do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł jak w sentencji. Ake.