I SA/Łd 368/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Świderska, Sędziowie Sędzia NSA Bogdan Lubiński (spr.), Sędzia WSA Paweł Kowalski, Protokolant Tomasz Furmanek, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W. z dnia [...], 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 280 zł (dwieście osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Łd 368/06 UZASADNIENIE W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż skarżący w rozliczeniu za grudzień 2000 r. dokonał odliczeń podatku VAT m.in. z tytułu importu na podstawie dokumentów SAD: Nr 070100/00/016898 z dnia 14 listopada 2000 r. Nr 070100/00/016897 z dnia [...]. Urząd Celny w Ł. wskazał, że wartość transakcyjna towarów jest zaniżona i nie może być przyjęta jako wartość celna. Dyrektor Urzędu Celnego zgodnie z art. 29 ustawy kodeks celny ustalił nową wartość celną towaru w wydanych decyzjach uznano przedmiotowe zgłoszenia celne za nieprawidłowe, objęto towary procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym i określono nowe kwoty długu celnego, a także obliczono kwoty podatku VAT. Podatnik odliczył za miesiąc październik kwoty podatku wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. W wyniku postępowania odwoławczego Główny Urząd Cel uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazywał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Urząd Celny w Ł. decyzjami, które stały się ostateczne, określał pierwotne zgłoszenia celne za prawidłowe (nr 016898), bądź nieprawidłowe (nr 016897). Zważono, iż podatnik odliczając kwotę podatku wyższą niż wynikająca z pierwotnego dokumentu SAD zawyżył kwotę podatku naliczonego za m-c grudzień 2000r w łącznej kwocie 1.062,10 zł. W związku z wykrytymi nieprawidłowościami. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. decyzją z dnia [...] określił skarżącemu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za listopad 2000 r. w kwocie 7. 604 zł. W złożonym odwołaniu skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 8 poz 60 z późn. zm) )ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, "zarzucając naruszenie podstawowych zasad Ordynacji Podatkowej sprecyzowanych w art. 120, 121 i 122, ponadto art. 201, 210 § l pkt 4 i 6 oraz § 4, a także art. 123, art. 124, 125, art. 187 §1 tejże Ordynacji Podatkowej", poprzez uchylanie się od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, oraz brak uzasadnienia prawnego i faktycznego. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu zarzutów zadartych w złożonym odwołaniu uznał je za bezzasadne i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów organ II instancji uznał, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego po analizie przez organ I instancji dokumentów źródłowych w postaci deklaracji SAD oraz decyzji urzędu celnego weryfikujących zgłoszenia celne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżone decyzji oraz decyzji organu I instancji na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 i 4 Ordynacji podatkowej, w kontekście art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. (Dz.U. z 1993 r. nr 11. poz. 50) o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzucono organom podatkowym naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 125, art. 187 § 1, art. 201 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izy Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Uznał, że złożonej skardze nie zawarto argumentów, które mogłyby mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie Nie jest sporne między stronami, iż podatnik w rozliczeniu za miesiąc listopad 2000 roku dokonał odliczenia podatku VAT m.in. z tytułu importu na podstawie dokumentów SAD: Nr 070100/00/016898 z dnia 14 listopada 2000 r. Nr 070100/00/016897 z dnia 14 listopada 2000 r. Zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 obowiązującej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. (Dz.U. z 1993 r. nr 11. poz. 50) o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z kolei kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku stwierdzających nabycie towarów i usług, a w przypadku importu - suma kwot podatku wynikająca z dokumentu celnego z uwzględnieniem kwot wynikających z decyzji, o których mowa w art. 11 b. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe uwzględniły odliczenie podatku VAT z tytułu importu na podstawie dokumentu SAD Nr 16898, który przez Dyrektora Urzędu Celnego został w postępowaniu odwoławczym uznany za prawidłowy. Jednocześnie należy zwrócić uwagę , że w przypadku dokumentu SAD Nr 16997, który został w postępowaniu odwoławczym uznany za nieprawidłowy, Dyrektor Urzędu Celnego nie wydał innej decyzji w zakresie podatku VAT. Z kolei Naczelnik Urzędu Skarbowego przyjął, iż podatnik ma prawo do odliczenia kwoty podatku VAT w wysokości 2743,40 zł wynikającej z decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] nr[...] , a która to decyzja została uchylona decyzją Prezesa GUC z dnia [...] Nr [...] Powyższe oznacza, iż zaskarżoną do Sądu decyzją, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która w części dotyczącej dokumentu SAD 016997 opierała się na decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego . W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej takie rozstrzygnięcie jest korzystne dla podatnika, gdyż nabył on prawo do odliczenia kwoty podatku wynikającej nie z pierwotnego dokumentu SAD, lecz z decyzji organu celnego z dnia [...], z której wynikała wyższa kwota podatku VAT do odliczenia . Taka argumentacja w tym zakresie, nie mogła zasługiwać na uwzględnienie. Przypomnieć bowiem należy, iż niewłaściwe wyznaczenie wysokości zobowiązania podatkowego jest zawsze rażącym naruszeniem prawa - art.247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, Ponieważ ustawodawca nie stworzył gradacji rażącego naruszenia prawa dla wymiaru, to wszystkie liczby muszą być traktowane jednakowo . Jednocześnie trzeba podkreślić, że w świetle treści art. 19 ust. l i 2 ustawy o VAT decyzje organów podatkowych, które wydane zostały na podstawie ostatecznych decyzji organów celnych dotyczących dokumentów SAD Nr 15119 i 11520 należało uznać w tym zakresie za prawidłowe. Tym samym zarzuty skargi w tej części nie mogły zasługiwać na uwzględnienie . Naruszenie prawa będzie miało charakter "rażącego" jeżeli czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej. W tej konkretnej sprawie organy podatkowe naruszyły art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, bowiem wbrew jego treści uznały, iż podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu importu towarów wynikającego z dokumentu celnego, który już nie funkcjonował w obrocie prawnym .W ten sposób pogwałcone zostały podstawowe zasady postępowania podatkowego. Jednocześnie trzeba podnieść, iż Sąd zdaje sobie sprawę z faktu, że niniejsze rozstrzygnięcie wywiera niekorzystne dla strony skutki, gdyż podatnikowi przysługiwałoby prawo do odliczenia kwoty podatku wynikającej z decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] więc wyższej od kwoty wnikającej z pierwotnego dokumentu SAD. Jednakże Sąd na podstawie art.134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz . U .Nr 153, póz. 1270 ze zm .) ma prawo wydać orzeczenie na niekorzyść skarżącego w sytuacji, gdy zaskarżony akt dotknięty jest wadą nieważności. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art.209 i 205 § 2 tej ustawy.