I SA/Łd 382/17

Dnia7 września 2017 roku P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 23 maja 2017 r. w sprawie ze skargi A. P. i M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 23 maja 2017r. W związku ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. A. P. i M. P., reprezentowana przez A. P., wnieśli o przyznanie prawa pomocy. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia 13 kwietnia 2017 r. skarżący zostali wezwani do nadesłania na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pisma sądowe zawierające wezwania zostały doręczone skarżącym odpowiednio: w dniu 18 kwietnia 2017 r. (odebrał dorosły domownik) i w dniu 4 maja 2017 r. (w drodze awiza uznane zostało za doręczone pismo skierowane do A. P. jako skarżącego). Termin do złożenia wymaganego oświadczenia upłynął zatem odpowiednio: z dniem 25 kwietnia 2017 r. i z dniem 11 maja 2017 r., jednak wymagane oświadczenie nie zostało złożone. Z uwagi na powyższe zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 23 maja 2017 r. pozostawiono wniosek o przyznanie pomocy bez rozpoznania. Od zarządzenia z 23 maja 2017 r. strona skarżąca wniosła sprzeciw. W uzasadnienie sprzeciwu wskazano, że żadna z osób będących domownikiem stron nie odebrała pism z wezwaniem do nadesłania na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a zatem – w ocenie autora sprzeciw - wymaganych wezwań stronom nie doręczono. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie narusza art. 257 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j.), dalej "p.p.s.a.", w brzmieniu znajdującym zastosowanie do spraw, w których skargi wniesiono po dniu 14 sierpnia 2015 r., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z treścią art. 252 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Stosownie natomiast do przepisu art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie Sąd podzielił stanowisko referendarza sądowego ponieważ wymagane oświadczenie (na urzędowym formularzu) nie zostało złożone również na etapie sprzeciwu. Jedyna argumentacja sprzeciwu ogranicza się do kwestionowania faktu poprawności doręczeń pism z wezwaniem do nadesłania na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach. Zarządzeniem z dnia 26 lipca 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do wskazania - w terminie 7 dni - czy W. P. jest osobą pełnoletnią oraz czy jest krewnym lub powinowatym strony skarżącej. Powyższe wezwanie zostało doręczone (w trybie awizo) w dniu 16 sierpnia 2017 r., a wymagana informacja nie została, przez stronę skarżącą, udzielona. Trzeba podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym niejednokrotnie dokonywano wykładni pojęcia "domownik". Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w tezowanym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 68/08 (dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl), gdzie stwierdzono, że domownikiem upoważnionym do odbioru korespondencji jest każda dorosła osoba mieszkająca w tym samym co adresat domu lub mieszkaniu, która pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, lub krewny czy powinowaty zamieszkujący razem z adresatem, nawet jeśli prowadzi odrębne gospodarstwo domowe (podobnie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 lutego 1996 r.; sygn. akt SA/Ka 2074/95 (niepubl,); z dnia 26 lutego 1997 r. sygn. akt SA/Ka 2279/95 (niepubl.); z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I FZ 331/08, dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl). Językowe brzmienie tego pojęcia również nie wymaga, aby w każdym przypadku brać pod uwagę wspólne prowadzenie gospodarstwa domowego. Wskazuje ono natomiast, że domownikiem będzie stały mieszkaniec jakiegoś domu, człowiek razem z kimś mieszkający, np. członek rodziny, współlokator, pracownik domowy. Tym samym tutejszy Sąd nie podziela poglądu, zgodnie którym za domownika może być uznana jedynie osoba, która pozostaje z adresatem pisma we wspólnym gospodarstwie domowym. Taka wykładnia stanowi bowiem daleko idące ograniczenie i nie znajduje uzasadnienia w treści art. 72 § 1 p.p. s.a. Mając na uwadze tak szeroką wykładnię pojęcia "domownik" Sąd nie dopatrzył się uchybień w doręczeniu pism z wezwaniem do nadesłania na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu. Ake.