I SA/Łd 393/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy liczonych na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok 2014 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z [...] r. określającą T. C. odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2014 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., decyzją z dnia [...] r., określił T. C. wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy liczonych na dzień złożenia zeznania podatkowego, tj. 26 marca 2015 r. w kwocie ogółem 1.340,00 zł. W efekcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie ma fakt uchylenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji z dnia [...] r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. wydał w dniu [...] r. decyzję, w której określił T. i M. C. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok w kwocie 35.218,00 zł oraz decyzję, w której określił podatnikowi za 2014 r. wysokość odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy liczonych na dzień złożenia zeznania podatkowego, tj. na dzień 26 marca 2015 r. w kwocie 1.081,00zł. Odnośnie prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził zawyżenie kosztów uzyskania przychodów jego firmy za 2014 rok, wynikające z ujęcia w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz zaliczenia do kosztów podatkowych kwot wynikających z faktur dokumentujących zakup materiałów budowlanych oraz usług podwykonawców, bowiem podatnik nie był nabywcą towarów i usług wymienionych w zakwestionowanych fakturach. Konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości było określenie ww. decyzją zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 35.218,00 zł. W związku z tym, że stwierdzone nieprawidłowości miały wpływ nie tylko na wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2014, ale również na wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2014 r. - których w roku podatkowym podatnik nie opłacił w wysokości należnej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., działając w oparciu m. in. o art. 53a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p.", decyzją z dnia [...] r. określił T. C. odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2014. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w decyzji z [...] r. zauważył, że zaskarżona decyzja określająca wysokość odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy liczonych na dzień złożenia zeznania podatkowego, tj. 26 marca 2015 r. w kwocie 1.081,00 zł, jest następstwem wydania decyzji określającej podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok, ustalenia której są w niniejszej sprawie wiążące. W związku z powyższym, organ odwoławczy za zasadne uznał stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, odnośnie wpływu stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących zawyżenia kosztów uzyskania przychodów firmy należącej do podatnika na wielkość zaliczek na podatek w roku 2014 roku. Przy uwzględnieniu tych nieprawidłowości, zaliczki miesięczne za poszczególne miesiące 2014 roku stanowią kwoty: za m-c 06/2014 r. - 21,00 zł, 09/2014 r. - 484,00 zł, 11/2014 r. - 576,00 zł. Jak zaś wynika z akt sprawy, wpłat zaliczek na podatek dochodowy z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za poszczególne miesiące 2014 roku w trakcie tego roku podatnik dokonał w następującej wysokości: za m-c 06/2014 r. - 0,00 zł (zaliczka za VI 359,00), 09/2014 r. - 0,00 zł (zaliczka za IX 14.078,00), 11/2014 r. - 7.964,00 zł (zaliczka za XI 35.935,00 zł). W świetle powyższego organ zauważył, że zaliczki za miesiące czerwiec, wrzesień, listopad 2014 r. nie zostały wpłacone w wysokości należnej za te miesiące. Końcowo organ nadmienił, że o ile odsetki od zaległości podatkowej należnej za rok podatkowy nie są określane przez organ w decyzji (obowiązuje w tym wypadku zasada ich samoobliczenia przez podatnika - art. 53 § 3 O.p.), o tyle w odniesieniu do zaległych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy, odsetki te określa organ w decyzji wydanej zgodnie z art. 53a. Skoro zatem odrębną decyzją określono podatnikowi zobowiązanie podatkowe w wysokości odmiennej niż zadeklarowana przez niego w zeznaniu podatkowym oraz wykazano kwoty niezapłaconych zaliczek za poszczególne miesiące, to organ podatkowy pierwszej instancji był zobligowany wydać decyzję, w której określił stronie wysokość odsetek za zwłokę, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek (art. 53a O.p.). W związku z powyższym organ odwoławczy uznał za uzasadnione określenie odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek, w sposób i wielkościach wynikających z zaskarżonej decyzji. Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez podatnika, który kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 120 w związku z art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. - poprzez pominięcie istotnych elementów faktycznych mających istotne znaczenie dla sprawy oraz dokonania oceny materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobody oceny materiału dowodowego, dokonanie oceny materiału dowodowego z pominięciem istniejących uregulowań prawnych w zakresie prawa budowlanego i Kodeksu cywilnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, - art. 120 w związku z art. 122 i art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, - art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), dalej: "u.p.d.o.f." w związku z art. 4 O.p. - poprzez nieuznanie za koszt uzyskania przychodów, wydatków poniesionych w celu osiągnięcia przychodów, W uzasadnieniu skargi, podniesiono m.in., że organ podatkowy dokonując oceny zebranego materiału, nie uwzględnił istniejących okoliczności faktycznych i obowiązków prawnych określonych obowiązującym prawem budowlanym, roli inwestora w procesie wykonywania prac budowlanych, uzgodnień pomiędzy inwestorem a głównym wykonawcą inwestycji oraz pominął fakt solidarnej odpowiedzialności inwestora za niezapłacenie należności podwykonawcą. Dodatkowo, celem wzmocnienia argumentacji, skarżący powołał się na art. 18 prawa budowlanego, który określa obowiązki i uprawnienia inwestora w procesie budowy. Zdaniem skarżącego, organ pierwszej instancji dokonując analizy zebranego materiału w zakresie dokonywanych rozliczeń, ignoruje istniejący stan prawny, tj. uregulowaną w Księdze III Tytule XXXVII Kodeksu cywilnego - instytucję przekazu. Wobec powyższego skarżący uważa, że w istniejącym stanie faktycznym dokonał zapłaty za dostarczone na plac prowadzonej budowy materiały i wykonywane przez podwykonawców usługi. Wydatki zostały udokumentowane prawidłowymi fakturami i jako wydatki poniesione w celu uzyskania przychodu z tytułu wybudowania hali dla P. K. są kosztami uzyskania przychodu. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy dotyczącej wysokości odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy za 2014 r., jest konsekwencją rozstrzygnięcia sprawy skarżącego dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r., ocenionej przez WSA w Łodzi w wyroku z dnia 23 sierpnia 2018 r., I SA/Łd 392/18. W wyroku tym Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że skarżący nie wykazał poniesienia kosztów wynikających z zakwestionowanych faktur, zatem nie mógł ich zaliczyć ich do kosztów uzyskania przychodów. Ocenę dokonaną w tym wyroku w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, nie ma zatem potrzeby jej powtarzać, zwłaszcza, że zarzuty podniesione w skardze w niniejszej sprawie są tożsame z zarzutami zawartymi w skardze na decyzję dotyczącą zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. Skoro zatem organ prawidłowo wykazał, że skarżący poprzez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów, zaniżył wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w 2014 r., organ ten działając na podstawie art. 53a § 1 O.p. w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 i 6 u.p.d.o.f. zasadnie wydał decyzję, w której określił wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2014 r. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za niezasadne, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji. ak