I SA/Łd 397/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Bożena Kasprzak, , po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2020 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia 8 kwietnia 2019 r. nr VI/34/2019 w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokości stawki tej opłaty dla nieruchomości zamieszkałych przez mieszkańców na terenie Gminy Koluszki oraz ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach, na których znajdują się domki letniskowe lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe oddala skargę. W dniu 8 kwietnia 2019 r. Rada Miejska w Koluszkach podjęła uchwałę Nr VI/34/20 "w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokości stawki tej opłaty dla nieruchomości zamieszkałych przez mieszkańców na terenie Gminy Koluszki oraz ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach, na których znajdują się domki letniskowe lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe". Powyższą uchwałę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 506), oraz art. 6j ust. 1 pkt 1, ust. 3b i art. 6k ust. 1, ust. 2, ust. 2a pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1454 i 1629). Prokurator Rejonowy w B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości i orzeczenie, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucił: a) rażące naruszenie art. 6k ust. 4a ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i rażące naruszenie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym przez nieuregulowanie w przepisach zaskarżonej uchwały zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, proporcjonalnie do zmniejszenia kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi z gospodarstw domowych; b) rażące naruszenie art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i rażące naruszenie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym przez nieuregulowanie w przepisach zaskarżonej uchwały stawki opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości; c) rażące naruszenie art. 6j ust. 3b ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i rażące naruszenie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym przez przekroczenie w paragrafie 3 zaskarżonej Uchwały delegacji ustawowej przepisu art. 6j ust. 3b ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, polegające na uchwaleniu zasady naliczania rocznej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami od nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz uchwaleniu rocznej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami od wszelkich nieruchomości, których dotyczy przepis art. 6j ust. 3b w/w ustawy, niezgodnej z uregulowaniem ustawowym. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Gminy Koluszki wniósł o jej oddalenie w całości, wskazując na wstępie, że Prokurator błędnie wskazał podstawę prawną podjęcia uchwały, w tym m.in. ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2019 r. poz. 2010), zaznaczając, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie ww. ustawy w brzemieniu opublikowanym w Dz.U. z 2018 r., poz. 1454 i 1629. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał zarzuty skargi za niezasadne. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Kwestionowana uchwała Rady Gminy w Koluszkach Nr VI/34/2019 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokości stawki tej opłaty dla nieruchomości zamieszkałych przez mieszkańców na terenie Gminy Koluszki oraz ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach, na których znajdują się domki letniskowe lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, została opublikowana w Dz.U.Woj.Łódzk. 16 kwietnia 2019 roku pod poz. 2209 i weszła w życie z dniem 1 maja 2019 roku. Wobec tego Rada Gminy w Koluszkach, uchwalając zaskarżony do Sadu akt prawa miejscowego, miała obowiązek uwzględnić wymagania wynikające z ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: "u.c.p.g.") w brzmieniu obowiązującym w pierwszej połowie 2019 r., czyli treść ustawy opublikowanej w Dz.U z 2018 r., poz. 1454. Prokurator zarzucił jednak naruszenie przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (art. 6k ust. 4a, art. 6k ust. 1 pkt 2 oraz art. 6j ust. 3b) w brzmieniu, jaki nie obowiązywał w dniu podejmowania przez Radę Gminy spornej uchwały. Przypomnieć zatem należy, iż ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1579), która weszła w życie z dniem 6 września 2019 r., wprowadzono szereg zmian legislacyjnych w dotychczasowym brzmieniu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wskazane w skardze brzmienie przepisów art. 6k ust. 1 pkt 2 i ust. 4a oraz art. 6j ust. 3b u.c.p.g. do porządku prawnego wprowadzone zostało właśnie ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. i weszły w życie 6 września 2019 r., czyli bezsprzecznie już po podjęciu uchwały Rady Gminy w Koluszkach Nr VI/34/2019. Poza tym, stosownie do treści art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 19 lipca 2019 r., w wersji obowiązującej do 30 marca 2020 r., rada gminy jest obowiązana dostosować uchwały wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym do przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Przepis ten został następnie zmieniony ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875), w której w art. 40 ust. 1 wskazano, że w art. 9 w ust. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 poz. 1579 oraz z 2020 r. poz. 568 i 695) wyrazy "w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy." zastępuje się wyrazami "w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r.". Z wyżej wskazanych regulacji prawnych wynika, że rada gminy jest obowiązana dostosować uchwały wydane przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej na podstawie przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r. Tym samym to do tej daty winny być wprowadzone wszelkie rozwiązania dostosowujące. Konkludując powyższe rozważania sąd uznał działanie rady gminy w rozpoznawanej sprawie za zgodne z regulacjami prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę. mko