I SA/Łd 406/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia stawek podatku od nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. W dniu 24 kwietnia 2009 r. Regionalna Izba Obrachunkowa w Ł. przekazała skargę M. J., w której skarżący wniósł o skontrolowanie uchwały Rady Gminy Z. z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, pod kątem legalności, celowości rzetelności i gospodarności oraz równości wobec prawa. Podał, że na podstawie wymienionej uchwały Wójt Gminy Z. wydał decyzję ustalającą podatek od nieruchomości w nadmiernej wysokości. Skarżący wniósł również o stwierdzenie nieważności punktu 7 wymienionej uchwały oraz obniżenie podatku obciążającego skarżącego "...poprzez zastosowanie odpisu amortyzacyjnego – którego Gmina w moim przypadku nie chce zastosować.". W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa wniosła o jej odrzucenie. Organ przyjął, że skarga dotyczy bezczynności RIO. Ocenił, wskazując na art. 58 i art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej w skrócie p.p.s.a., że skarga jest niedopuszczalna, bowiem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne nie obejmuje orzekania w sprawach skarg na bezczynność, w przypadkach innych niż wymienione w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Skarga na bezczynności jest dopuszczalna, gdy organ zwleka z wydanie decyzji, postanowienia albo aktu lub czynności z dotyczących indywidualnych uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa. Organ podkreślił, że rozstrzygnięcia nadzorcze RIO nie mieszczą się w tej kategorii spraw. Zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy z dnia 20 maja 2009 r. skarżący został wezwany sprecyzowania przedmiotu skargi przez wskazanie, czy jej przedmiotem jest uchwała Rady Gminy Z. z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, czy też odpowiedź RIO z dnia 27 marca 2009 r. na pismo skarżącego z dnia 20 lutego 2009 r. Względnie, czy intencją skarżącego było zaskarżenie bezczynności RIO. W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że przedmiotem skargi jest przede wszystkim uchwała Rady Gminy Z. z dnia 12 listopada 2008 r. (pismo z dnia 1 czerwca 2009 r.). Zastrzegł jednak, że gdyby zaskarżenie tej uchwały bezpośrednio do sądu, z pominięciem RIO było niemożliwe, to przedmiotem skargi jest zarówno przedmiotowa uchwała jak i odpowiedź RIO z dnia 27 marca 2009 r. Skarżący poczynił jednak zastrzeżenie, że gdyby wskazanej odpowiedzi RIO nie można było "potraktować" jako decyzji, to wówczas skarży bezczynność RIO. Skarżący podniósł, że w jego ocenie wymieniona uchwała jest niezgodna pod względem legalności, celowości i rzetelności, gdyż pozbawia skarżącego warunków do rozwoju i w ten sposób narusza art. 6, art. 7 i art. 8 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W tej sytuacji RIO powinna stwierdzić nieważność przedmiotowej uchwały. W odpowiedzi na wezwanie sądu z dnia 18 września 2009 r. skarżący oświadczył, że przed wniesieniem skargi z dnia 20 kwietnia 2009 r. na uchwałę Rady Gminy Zapolice, nie skierował do organu gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wyjaśnił, że nie otrzymał od żadnego z organów pouczenia, że przysługuje mu takie uprawnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotna jest przede wszystkim treść punktów 1 i 2 cytowanego przepisu. Z przepisów tych wynika, że obowiązkiem skarżącego jest jednoznaczne określenie jaki akt lub czynność jest przedmiotem skargi i jaki organ administracji jest autorem zaskarżonego aktu, względnie podjętej czynności. Wobec niejednoznacznej odpowiedzi jakiej udzielił skarżący w tym zakresie (pismo skarżącego z dnia 1 czerwca 2009 r.), Sąd przyjął, że przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy Z. z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości na rok 2009. Za takim zakwalifikowaniem skargi przemawia, w ocenie analiza pism skarżącego kierowanych do Regionalnej Izby Obrachunkowej oraz do Sądu, z których wynika, że intencją skarżącego jest wyeliminowanie przedmiotowej uchwały z obrotu prawnego. W szczególności zaś zamiarem skarżącego jest eliminacja z treści uchwały zapisu punktu 7, w którym ustalono, że stawka podatku od nieruchomości dla budowli wykorzystywanych m.in. do dostarczania wody wynosi 2% wartości tych budowli. Skarżący podkreśla, że ustalenie stawki podatku w tej wysokości oznacza znaczny, bo przekraczający 90%, wzrost obciążenia podatkowego wykonywanej przez niego działalności gospodarczej (kserokopia wniosku z dnia 20 lutego 2009 r. stanowiącego załącznik do skargi). Również w odpowiedzi z dnia 1 czerwca 2009 r., na wezwanie Sądu skarżący podał, że przede wszystkim przedmiotem skargi jest wielokrotnie wymieniona uchwała. Tryb wnoszenia skarg na uchwały organów gminy reguluje ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2001r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Stosownie do art. 101 ust. 1 wymienionej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3). Z cytowanego przepisu wynika, że wniesienie skargi na uchwałę rady gminy, będącej organem gminy, winno być poprzedzone wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie organu gminy stanowi warunek prawnie skutecznego zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego. Zaniechanie wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia oznacza, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, w piśmie z dnia 5 października 2009 r. skarżący oświadczył, że przed wniesieniem skargi do Sądu nie wezwał Rady Gminy Z. do usunięcia naruszenia, gdyż nie został pouczony o takim uprawnieniu przez organ gminy ani przez samorządowe kolegium odwoławcze. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 postanowił odrzucić skargę. t.n.