I SA/Łd 411/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec 2004 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niniejsza sprawa toczy się ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec 2004 r. W toku postępowania strona złożyła pismo (wpłynęło do sądu 16 maja 2012 r.), w którym wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony "wykonanie tej decyzji jako niesłusznej naraziłoby stronę skarżącą na niepowetowane straty i szkody przez co również Skarb Państwa ponosiłby ewentualną odpowiedzialność za szkody." Za słusznością wniosku miały również przemawiać "interes prawny, osobisty skarżącej strony, jak i interes wymiaru sprawiedliwości". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej "p.p.s.a."). Sąd zatem może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004). Podkreślić wpada, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Rozpatrywany wniosek nie spełnia tak określonych kryteriów, a w konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających twierdzenie o możliwości wyrządzenia jej znacznej szkody (spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Uzasadnienia takiego nie stanowi ogólnikowe powołanie się na ewentualną szkodę jaką miałaby ponieść w rezultacie wykonania decyzji. Rozpatrywany wniosek w najmniejszym stopniu nie pozwala ocenić możliwości finansowych i majątkowych skarżącego, które można zestawić z należnością podlegającą realizacji. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą w sprawie przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi, wynikająca w szczególności z ewentualnej niekonstytucyjności podstawy prawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi, a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, Lex nr 302251). W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. P.Pij.