I SA/Łd 420/11

Dnia 19 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu [...] r. M. K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. W skardze zamieścił m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Prawną podstawę rozpoznania przez sąd wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Sąd zatem może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wydanie III, Warszawa 2009, s. 378). Nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania. Takiej cechy w szczególności nie mają decyzje odmowne ponieważ nie nakładają na stronę żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy (por. postanowienie NSA z 18 lutego 2010 r., II GZ 34/10). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań podatnika o umorzenie zaległości podatkowych nie powoduje bowiem przyznania skarżącemu żadnego prawa, ani też nie nakłada na niego żadnego dodatkowego obowiązku. W tym stanie sprawy sąd, uznając że rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. P.Z-C.