I SA/Łd 426/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 29 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi sprawy ze skargi A. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu gminy oraz określenia terminu naliczenia odsetek postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Zarządzeniem z 25 czerwca 2018 r. strona skarżąca została wezwana między innymi do usunięcia braków formalnych skargi przez: (1) podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a także przez (2) złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony (aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego). Wezwanie do usunięcia powyższych braków zostało doręczone 5 lipca 2018 r. Ponieważ w wyznaczonym przez sąd siedmiodniowym terminie żaden z braków formalnych skargi nie został uzupełniony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 19 września 2018 r. odrzucił skargę. W dniu 22 października 2018 r. strona skarżąca reprezentowana przez adwokata, złożyła zażalenie na ww. postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. We wniosku pełnomocnik wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia i podniósł jednocześnie, że kwestia reprezentacji strony skarżącej została już wcześniej wyjaśniona (dokument potwierdzający umocowanie prezesa klubu wpłynęło do akt 29 sierpnia 2018 r.). W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podał, że skarżący nie posiada wykształcenia prawniczego, nie posiada wiedzy wymaganej do sporządzania pism procesowych, dlatego też nie przyłożył należytej wagi do treści pism sądowych do niego kierowanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że podstawę prawną przywrócenia terminu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), na mocy którego sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie nastąpiło bez jej winy. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w art. 87 p.p.s.a. Strona jest obowiązana wystąpić z nim w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie wraz z wnioskiem trzeba dokonać czynności, dla której wyznaczony był termin. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która jest w stanie uprawdopodobnić, że nie dokonała czynności w terminie ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym, pomimo dołożenia należytej staranności, nie była w stanie przeciwdziałać (postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., FZ 63/04, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (postanowienie NSA z 10 września 2010 r., II OZ 849/10, CBOSA). Brak wykształcenia prawniczego i błędne przekonanie strony skarżącej, że niewypełnienie wezwania sądu nie będzie się łączyło dla niej z negatywnymi konsekwencjami, nie stanowią niezawinionej okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu. W rozpatrywanej sprawie wina strony skarżącej nie budzi wątpliwości. Z uzasadnienia rozpatrywanego wniosku wynika, że strona zbagatelizowała skierowane do niej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Należy podkreślić, że wezwanie zawierało bardzo wyraźne pouczenie o skutkach niewskazania wartości przedmiotu zaskarżenia oraz niewykazania we właściwy sposób umocowania do podpisania skargi. Pomimo tego pouczenia strona skarżąca w ogóle nie zareagowała na wezwanie sądu. Należy zauważyć, że — wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony skarżącej — osoba reprezentująca stronę skarżącą, na etapie wniosku o przyznanie prawa pomocy, potrafiła samodzielnie złożyć ów wniosek oraz dochować terminu złożenia dokumentu określającego jej umocowanie do reprezentowania skarżącego. W ocenie sądu dochowanie należytej staranności i wypełnienie obowiązków wynikających z wezwania z 25 czerwca 2018 r. również nie przekraczało kompetencji tej osoby. Skoro jednak strona skarżąca nie wypełniła wezwania sądu, mimo braku obiektywnych i ważnych przeszkód, uchybiła terminowi w sposób zawiniony. Z tych względów sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. AKE.