I SA/Łd 463/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski Asesor WSA Cezary Koziński Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2008 r. sprawy ze skargi A Spółki Jawnej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2004 r. postanowił zawiesić postępowanie w sprawie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. ustalił Spółce Jawnej A. w Ł. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2004 roku. Na powyższą decyzję spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Na terminie rozprawy w dniu 17 września 2008 roku pełnomocnik organu wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie, z uwagi na toczące się postępowanie sądowe w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2003 roku, w którym to postępowaniu złożono skargę kasacyjną. Pełnomocnik strony skarżącej pozostawił wniosek organu do uznania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Po myśli art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny może zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, m. in. postępowania sądowoadministracyjnego. Tego rodzaju sytuacja procesowa zrodziła się w niniejszej sprawie. Zaskarżona do Sądu decyzja w przedmiocie ustalenia kwoty dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług dotyczy zobowiązania strony skarżącej w tym podatku za okres od stycznia do maja 2004 roku. Jeżeli chodzi o okres wcześniejszy, obejmujący miesiąc grudzień 2003 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 30 maja 2008 roku, sygn. akt I SA/Łd 13/08 uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok ten nie jest prawomocny, wniesiono od tego orzeczenia skargę kasacyjną. Oparto ją na obu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p. p. s. a. Do dnia dzisiejszego przedmiotowa skarga kasacyjna nie została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie, pomimo różnic co do okresu działalności spółki objętej postępowaniem podatkowym, spór dotyczy tej samej kwestii. Chodzi mianowicie o to, czy czynności świadczone przez podatnika na podstawie umowy zawartej z Spółka Akcyjna A. w W. traktować można jako usługi opodatkowane podatkiem od towarów i usług i w związku z tym, czy dodatkowe zobowiązanie podatkowe ustalone stronie skarżącej wobec zaniżenia przez nią kwoty podatku związanego z przedmiotową usługą naliczono zasadnie. Rezultaty interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego wypływające z orzecznictwa sądów administracyjnych powinny być zbliżone. A zatem skutki faktu zawarcia określonej umowy w podobnych realiach gospodarczych muszą być podobne dla stosowania przepisu prawa materialnego (subsumcja). Ustalenie konsekwencji prawnych podciągnięcia (lub nie) stanu faktycznego pod stosowaną normę prawa podatkowego także przebiegać winno podobnie. Finalnie sądowa ocena legalności czynności organu co do sposobu wykładni przepisów prawa, subsumcji oraz ustalenia wiążących stronę skarżącą konsekwencji prawnych będzie wówczas w podobnych okolicznościach spraw zbieżna. Pamiętać należy, iż zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola administracji. W dążeniu do zapewnienia coraz wyższych standardów w stosowaniu prawa przez organy administracji wysoce pożądanym jest zmierzanie do uzyskania podobnej oceny zbliżonych zdarzeń w przebiegu tej kontroli. Organy administracji w poszukiwaniu trafnych rezultatów wykładni niejednokrotnie posiłkują się przecież poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądu administracyjnego. A zatem jednolitość w orzecznictwie jest wartością mającą istotne znaczenie w pionie sądownictwa administracyjnego. Zachowaniu tej wartości służy przepis art. 125 § 1 pkt 1 p. p. s. a., dający podstawę do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, jeżeli rozpoznanie sprawy zależy m. in. od innego postępowania sądowoadministracyjnego. Opowiedzenie się za wykładnią celowościową przepisu pozwala na skorzystanie z instytucji zawieszenia postępowania również wówczas, gdy w analogicznej pod względem stanu faktycznego i prawnego sprawie sądowoadministracyjnej strona złożyła środek odwoławczy, którego Naczelny Sąd Administracyjny jeszcze nie rozpoznał. Podobne stanowisko prezentuje M. Niezgódka - Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Kraków 2005, s. 302. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż celowym jest zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wniesionej w wymienionej na wstępie sprawie, a rozpoznanej przez tutejszy Sąd w dniu 30 maja 2008 roku. Dysponowanie przed rozpoznaniem sprawy poglądem wyrażonym przez sąd odwoławczy w stosunku do zarzutu opartego na pierwszej podstawie kasacyjnej przyczyni się do zachowania jednolitej linii orzeczniczej w kwestii prawnego znaczenia zawarcia przez stronę skarżącą umowy z A. S. A. w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Reasumując, Sąd ocenił że w rozpoznawanej sprawie zachodzi podstawa do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z urzędu. Na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił zawiesić postępowanie w sprawie. J. W.