I SA/Łd 468/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 września 2008 r. do 31 października 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za wskazany okres, E.Ł. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała przede wszystkim na wadliwość kwestionowanego aktu, który już z tego względu nie powinien podlegać wykonaniu. Ponadto wskazała, że realizacja ww. decyzji może prowadzić wyłącznie do jej bankructwa, ponieważ nie będzie ona w stanie ponosić opłat zarówno na rzecz właściciela terenu, jak i na rzecz gminy. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami, zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Po przekazaniu skargi, sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z dwoma wyjątkami, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie). Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 168). W niniejszej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, ani nawet nie wskazała okoliczności, stanowiących potwierdzenie prezentowanej przez nią tezy, iż uiszczenie opłaty w kwocie 417,50 zł będzie pociągało za sobą takie, nadzwyczajne skutki, o których mowa w cytowanym wyżej art. 61 p.p.s.a. W ocenie sądu, sama (niewielka) wysokość tego zobowiązania, przemawia raczej za wnioskiem, że jego uiszczenie nie będzie skutkowało bankructwem strony skarżącej. W tym miejscu podkreślić należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku łączy się z obniżeniem dochodu podatnika. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo takie nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi stanowić realne i wymierne zagrożenie. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić, zakładana przez stronę wadliwość kwestionowanej decyzji oraz możliwość uwzględnienia skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. postanowienie NSA z dnia 28.4.2005 r., II OZ 184/05, Lex nr 302251), a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika. W tej sytuacji należało zatem uznać, że skarżąca nie wykazała dostatecznie, iż w niniejszej sprawie występowały przesłanki niezbędne do uwzględnienia jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. P.Pij.