I SA/Łd 476/12

Dnia 5 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 roku sprawy ze skargi H. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. z [...] r. określającą H. J. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 5 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania powołując się skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie Ts 11/12 w przedmiocie zgodności z Konstytucją przepisów wykonawczych do ustawy o podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie w rozpoznawanej sprawie należy zawiesić na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak wynika z decyzji organy podatkowe zakwestionowały prawidłowość zaliczenia przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup paliwa udokumentowanych fakturami, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych, gdyż zostały wystawione przez podmioty niebędące właścicielem paliwa. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970) w przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Z posiadanych przez Sąd informacji wynika, że w dniu 16 stycznia 2012 r. do Trybunału Konstytucyjnego została złożona skarga konstytucyjna, w której podważono konstytucyjność § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w zakresie w jakim m.in. wymieniony przepis stanowi podstawę do zakwestionowania przez organ podatkowy obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wykazaną w fakturze otrzymanej przez podatnika w związku z nabyciem przezeń towaru wykorzystanego do czynności opodatkowanych, jeżeli przyczyną zakwestionowania obniżenia podatku należnego jest spowodowana przez wystawcę faktury lub osobę trzecią rozbieżność między treścią faktury a rzeczywistym charakterem stwierdzonej w niej czynności, nie uzależniając decyzji organu podatkowego od tego, czy podatnik przyjmując fakturę i dokonując na jej podstawie obniżenia podatku należnego działał w złej wierze lub nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wyraźnie określonych w przepisach prawa (sygn. akt Ts 11/12). Ponadto, w sprawie innego podatnika podatku od towarów i usług została wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego skarga konstytucyjna dotycząca m.in. zbadania zgodności § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 268 ze zm.) z art. 20 i 22, 64 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 oraz z art. 84 w zw. z art. 2 i 217 Konstytucji RP. Należy zauważyć, iż treść art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) jest tożsama z obowiązującym wcześniej § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) oraz § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów. Choć przedmiotowa sprawa dotyczy określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, to mając na uwadze okoliczności faktyczne, a konkretnie fakt zanegowania przez organy podatkowe prawidłowości faktur stanowiących dowód poniesienia wydatków zaliczonych przez stronę skarżącą do kosztów podatkowych, dokonana przez Trybunał Konstytucyjny ocena wskazanych wyżej przepisów aktów wykonawczych będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Z powyższych względów na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. tn