I SA/Łd 480/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Chlebny, Sędziowie NSA W. Jarzębowski, A. Wrzesińska-Nowacka (spr.), Protokolant M. Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2004 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzje Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 1999 r. oddala skargę Decyzją z [...] Urząd Skarbowy Ł.-Ś. określił A spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym za czerwiec 1999 r. w wysokości 15 683 zł, zaległość w podatku od towarów i usług za ten miesiąc w kwocie 21 755 zł, odsetki za zwłokę oraz ustalił zobowiązanie dodatkowe w kwocie 1953 zł. W wyniku odwołania, w którym podatniczka zarzuciła dokonanie nieprawdziwych i niezgodnych ze stanem faktycznym ustaleń co do daty otrzymania faktury nr [...] z [...], a tym samym bezpodstawne stwierdzenie naruszenia przez nią art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11,poz. 50 z późn.zm.) Izba Skarbowa w Ł. decyzją z [...] uchyliła w całości decyzję organu I instancji i określiła zobowiązanie w podatku od towarów i usług za czerwiec 1999 r. w wysokości 437 zł, zaległość w tym podatku w wysokości 6 509 zł, odsetki od tej zaległości oraz ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc w kwocie 1 952 zł. Izba ustaliła, iż faktura z dnia [...] Nr [...] została wystawiona dla podatniczki przez B S.A. w P. w dniu [...]. W tym samym dniu w godzinach wieczornych wydano przewoźnikowi z magazynu towar, wskazany w fakturze. Towar został dostarczony wraz z fakturą do magazynu podatniczki następnego dnia. Izba Skarbowa nie dała przy tym wiary twierdzeniom podatniczki, popartym oświadczeniami pracowników, iż towar został odebrany w godzinach wieczornych 30 czerwca 1999 r. Było to bowiem niewiarygodne z uwagi na godzinę wyjazdu towaru od producenta. Podatniczka zaewidencjonowała tę fakturę jako zakup dokonany w czerwcu i obniżyła o kwotę podatku naliczonego w tej fakturze podatek należny za tenże miesiąc. Tym samym naruszyła art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem dokonała odliczenia w miesiącu wcześniejszym niż miesiąc otrzymania faktury. Nie utraciła jednak prawa do dokonania odliczenia podatku naliczonego w tej fakturze, wyraziła bowiem wolę skorzystania z tego prawa, uczyniła to jedynie przedwcześnie. Z uwagi na to w rozliczeniu za lipiec ( dokonanym również decyzją organu podatkowego) uwzględniono podatek naliczony w fakturze z [...]. Decyzją z [...] Urząd Skarbowy Ł.-Ś. określił A spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym za lipiec 1999 r. w wysokości 21 215 zł, zaległość w podatku od towarów i usług za ten miesiąc w wysokości 28 137 zł, odsetki za zwłokę oraz ustalił zobowiązanie dodatkowe w kwocie 8 441 zł. W wyniku odwołania, w którym podatniczka zarzuciła dokonanie nieprawdziwych i niezgodnych ze stanem faktycznym ustaleń co do daty otrzymania faktur o nr [...] i [...] z [...] oraz faktur [...] z [...] i nr [...] z [...] ( dwie ostatnie odebrać mieli wraz z towarem pracownicy podatniczki), a tym samym bezpodstawne stwierdzenie naruszenia przez nią art. 19 ust.3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym Izba Skarbowa w Ł. decyzją z [...] uchyliła w całości decyzję organu I instancji i określiła zobowiązanie w podatku od towarów i usług za lipiec 1999 r. w wysokości 1 189 zł, zaległość w tym podatku w wysokości 8 111 zł, odsetki od tej zaległości oraz ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc w kwocie 2 433 zł. Izba stwierdziła, iż faktura nr [...] została wystawiona dla podatniczki przez Przedsiębiorstwo B w B. w dniu [...] i w tym samym dniu o godzinie 13 10 wydano towar i fakturę przewoźnikowi (świadczącemu usługę na rzecz B). Na liście przewozowym spółka A potwierdziła odbiór towaru, nie podając daty odbioru towaru i faktury. Wobec niemożności braku dokładnego ustalenia daty doręczenia faktury skarżącej należało uznać, iż prawidłowo uwzględniła ona tę fakturę w ewidencji zakupów za lipiec 1999 r. Również w przypadku faktury nr [...] z [...], wystawionej dla podatniczki przez B S.A. brak jednoznacznych ustaleń daty jej otrzymania przez skarżącą. Jednakże fakt wydania towaru wraz z fakturą o 15 20 pozwala na przyjęcie, iż skarżąca otrzymała ją w lipcu i prawidłowo ujęła w rozliczeniu za ten miesiąc. W odniesieniu do faktur o nr [...] i [...], wystawionych w dniu [...] przez C ustalono, na podstawie dokumentów posiadanych przez sprzedawcę, iż faktury wraz z towarem zostały odebrane 2 sierpnia 1999 r. Taka data widnieje na kopii faktury, którą przewoźnik zwraca sprzedawcy jako potwierdzenie dostarczenia towaru. Nie zasługują więc na wiarę oświadczenia podatniczki o dostarczeniu towaru w dniu 30 lipca 1999 r. w godzinach wieczornych. Podatniczka uwzględniła te faktury w rozliczeniu za lipiec 1999 r., a tym samym naruszyła art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie utraciła jednak prawa do dokonania odliczenia w miesiącu otrzymania faktury i może tego odliczenia dokonać, składając korektę deklaracji za kolejny miesiąc wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W skardze na powyższe decyzje skarżąca zarzuciła: -bezpodstawne pominięcie powołanych przez nią dowodów w postaci oświadczeń pracowników i zapisów na fakturach, świadczących o otrzymaniu faktur wraz z towarem w dniu ich wystawienia ( a jedynie ewidencjonowaniu ich później z uwagi na dni wolne od pracy dla pracownika biura) i uwzględnienie jedynie danych uzyskanych od sprzedawców i przewoźników; -pominięcie faktu, iż kwestionowane faktury zostały ujęte w ewidencji i deklaracjach dla podatku od towarów i usług sprzedawców w miesiącu ich wystawienia, co dawało podstawę do odliczenia podatku przez nabywcę w tym samym miesiącu; -nieprawidłowe i dokonane z pominięciem wyjaśnień, zawartych w piśmie Ministra Finansów z dnia 9.10. 1995 r. ustalenie daty wydania towaru; - bezzasadne przyjęcie, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego jest wyjątkiem zamiast zasadą i przyjęcie, iż prawo to nie ma zastosowania w przypadku, gdy zostanie wystawiona faktura, o której mowa w art. 33 ustawy o podatku od towarów i usług; -naruszenie art. 27 ust. 5 pkt. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy nie zakwestionowano ewidencji prowadzonej przez podatnika; -niesumienne prowadzenie kontroli, nierzetelne sprawdzanie dokumentów i nadmierny czas jej trwania. W uzupełnieniu skargi dodała także, iż organ podatkowy pomija znaczenie faktury i wydania towaru dla powstania obowiązku podatkowego. Ponadto pomija realia gospodarcze i nie dając wiary twierdzeniom skarżącej nie uwzględnia faktu, iż sprzedaż alkoholu jest po szczególnym nadzorem organów podatkowych, ich przewóz wiąże się ze znacznym niebezpieczeństwem z uwagi na napady na przewoźników. Żaden z nich (zwykle są to małe firmy) nie będzie przetrzymywał towaru o tak znacznej wartości, tylko dostarczy go w dniu wydania do przewozu. Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko i stwierdzając, iż wprawdzie w lipcu uznała dwie faktury za zaewidencjonowane prawidłowo, ale nie może pominąć faktu, iż wyjaśnienia skarżącej co do czasu pracy magazynu budzą znaczne wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie w sprawie nią wszczętej nie zostało do tego dnia zakończone. Zgodnie z art. 97 § 1, art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153,poz. 1271 z późn.zm.) i art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 )sprawa ta podlegała zatem rozP. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga jest niezasadna. Sądy administracyjne dokonują kontroli administracji publicznej pod kątem legalności jej działania( art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych-Dz.U. Nr 153,poz. 1269 i art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zaskarżona decyzja nie narusza zaś obowiązującego prawa. Treść zarzutów skargi wymaga odwołania się do dorobku doktryny i orzecznictwa, dotyczących charakteru podatku od towarów i usług, a zwłaszcza przewidzianego w art. 19 ustawy o podatku do towarów i usług mechanizmu obniżania podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług. Przepis ten ma na celu zapobieżenie wielokrotnemu opodatkowaniu tego samego towaru lub usługi w różnych fazach obrotu i tym samym zapobieżenie wzrostu udziału podatku w cenie towaru lub usługi w kolejnych fazach obrotu. Podatek od towarów i usług jest bowiem podatkiem od wartości dodanej w danej fazie obrotu. Wysokość takiego podatku może być ustalana bądź poprzez zastosowanie stawki podatkowej tylko od wartości dodanej w danej fazie obrotu, bądź ( jak przyjął to polski ustawodawca) od pełnej wartości obrotu, dokonywanego przez podatnika w danej fazie, jednakże z prawem podatnika do obniżenia tak naliczonego podatku o podatek naliczony w poprzednich fazach. Ten drugi system (zwany systemem fakturowym czy systemem opodatkowania pełnego obrotu) jest prostszy dla podatnika i łatwiejszy do kontrolowania przez organy podatkowe. Przyjęcie tej konstrukcji nie oznacza jednak, iż obniżenie podatku należnego o naliczony jest wyjątkiem od reguły czy też ulgą podatkową. Przeciwnie, zgodzić się należy ze skarżącą ( i nie kwestionują tego również w tej sprawie organy podatkowe), iż jest to zasada, od której przepisy ustawy przewidują wyjątki (por. W.Nykiel Ulgi i zwolnienia w konstrukcji prawnej podatku-Dom Wydawniczy ABC 2002, s.62-63, T.Michalik, Ustawa o VAT Rok 2002. Komentarz ,Wyd. C.H..Beck 2002 ,s.10, uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 grudnia 2001 r., sygn. SK 16/00, opubl. w OTK z 2001 r., Nr 8,poz. 257). Zasada dotyczy jednak sytuacji, gdy podatek naliczony jest jednocześnie podatkiem należnym u sprzedawcy ( a więc został przez niego co najmniej ujęty w deklaracji podatkowej) . W rozpatrywanym stanie faktycznym sprzedawcy uwzględnili podatek należny, wynikający ze spornych faktur w swoich deklaracjach podatkowych i posiadali kopie faktur. Zrodziło to po stronie skarżącej prawo do dokonania obniżenia własnego podatku należnego o naliczony w tych fakturach. Organy podatkowe prawa tego nie kwestionują, spór dotyczy jedynie miesiąca, w którym odliczenie to stało się prawnie dopuszczalne. Podatkiem naliczonym, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług jest suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, suma kwot wynikających z dokumentu celnego oraz kwota podatku należnego od importu usług. Może on podlegać odliczeniu od podatku należnego według dwóch sposobów- dopiero w rozliczeniu za okres, w którym towary wyprodukowane przy użyciu tych towarów zostaną sprzedane bądź sprzedane zostaną towary handlowe ( tzw. odliczenie pro rata temporis) bądź w rozliczeniu bieżącym, w związku z zaistnieniem konkretnego zdarzenia . Ten drugi sposób został przyjęty przez polskiego ustawodawcę. Wskazane przez niego w art. 19 ust. 3 i 3 a ustawy o podatku od towarów i usług zasady obniżenia podatku należnego o naliczony można ująć następująco: - dokonuje się go nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny; -nie może ono jednak nastąpić wcześniej niż w miesiącu otrzymania przez nabywcę towaru lub wykonania usługi albo otrzymania przedpłaty podlegającej opodatkowaniu podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 6 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług. Momentem istotnym ( zdarzeniem, którego zaistnienie pozwala na dokonanie obniżenia) jest więc - zgodnie z jednoznacznym brzmieniem ustawy o podatku od towarów i usług -moment otrzymania faktury. Tylko jeżeli otrzymanie faktury poprzedza otrzymanie towaru lub wykonanie usługi, rozliczenie następuje w miesiącu otrzymania towaru czy wykonania usługi. Stwierdzić należy, iż z ustaleń organów podatkowych nie wynika, iż wydanie towaru nastąpiło później niż wydanie dokumentu rozliczeniowego. Stąd niezrozumiałe jest podnoszenie w skardze zarzutów odnoszących się do błędnego, dokonanego z pominięciem dokonanej przez Ministra Finansów, interpretacji, ustalenia momentu wydania towaru. Organy podatkowe kwestionowały bowiem rozliczenie dokonane przez podatniczkę nie z uwagi na późniejsze od faktury otrzymanie towaru, a z uwagi na otrzymanie faktury w miesiącu następnym po miesiącu uwzględnienia w rozliczeniu podatku naliczonego w tej fakturze. Dla oceny prawidłowości czasu dokonania obniżenia podatku należnego o naliczony nie ma przy tym znaczenia, iż sprzedawcy uwzględnili podatek należny z tytułu tych transakcji w miesiącu wystawienia faktur. Trzeba bowiem odróżnić datę powstania obowiązku podatkowego od daty nabycia uprawnienia do obniżenia podatku należnego o naliczony. Obowiązek podatkowy to nieskonkretyzowana powinność poniesienia przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie ( art. 4 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa- Dz.U. nr 137,poz. 926 z późn.zm.). Zgodnie z art.6 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług powstaje on z chwilą wydania ( dostarczenia), przekazania, zamiany, darowizny towaru lub wykonania usługi. W przypadku sprzedawcy powstał on więc w momencie wydania towaru przewoźnikowi, jeżeli towar miał być wydany w miejscu, które nie było miejscem spełnienia świadczenia ( art. 544 § 1 kodeksu cywilnego).Nie oznacza to jednak, w świetle powołanych wyżej przepisów, iż w tym samym momencie u nabywcy powstało prawo do obniżenia własnego podatku należnego o podatek naliczony w tych fakturach. Dla powstania takiego prawa potrzebne jest bowiem otrzymanie dokumentu w postaci faktury. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia otrzymanie faktury. Termin ten należy zatem rozumieć tak, jak wynika to z języka potocznego ( czyli zgodnie z wykładnią językową). Prawo do obniżenia podatku powinno być zatem łączone z fizycznym posiadaniem oryginału faktury ( por. też pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 483/99 , opubl. w Wydawnictwie Prawniczym Lex -Temida CD pod nr 47 104). Ustalenie daty otrzymania spornych faktur stanowiło zatem istotną okoliczność, niezbędną dla ustalenia stanu faktycznego sprawy i dokonania jej rozstrzygnięcia. Obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy spoczywa, zgodnie z art. 123 i 187 § 1 ordynacji podatkowej na organach podatkowych. Jako dowód mogą one dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem . Wśród dopuszczalnych środków dowodowych ordynacja podatkowa wymienia księgi podatkowe, inne dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz informacje zebrane w toku oględzin, a także deklaracje podatkowe złożone przez stronę czy informacje podatkowe lub inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej ( art. 180 § 1 i 181 ordynacji podatkowej). Katalog środków dowodowych, wymieniony w powołanym przepisie, nie jest jednak zamknięty. Wszystkie one, co do zasady, mają tę samą moc dowodową. W art. 191 ordynacji podatkowej przyjęto bowiem zasadę swobodnej oceny dowodów. Oznacza ona, iż organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie materiału dowodowego kryteriami formalnymi. Ocena winna być dokonana zgodnie z prawidłami logiki, z prawami nauki i doświadczenia życiowego, winna być wszechstronna, dokonana wyłącznie z punktu widzenia znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Każdy dowód winien być oceniony osobno i w powiązaniu z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie, z uwzględnieniem ewentualnych różnic. W sytuacji, gdy dowody te są sprzeczne ze sobą, organ może niektórym z nich odmówić wiary po wszechstronnym ich rozważeniu. Sąd nie podziela zarzutów skargi, iż w tym przypadku postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z naruszeniem wskazanych wyżej reguł. Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie mające na celu ustalenie daty otrzymania faktur, wystawionych w ostatnich dniach czerwca i lipca, opierając się na dowodach z dokumentów, w tym również dokumentach skarżącej i wyjaśnieniach sprzedawców. W odniesieniu do faktury nr [...] z [...] ustaliły, iż wydana ona została przewoźnikowi wraz z towarem w godzinach wieczornych w dniu wystawienia faktury. Z dowodu przyjęcia towaru do magazynu, wystawionego przez pracownicę skarżącej wynika, iż został on odebrany ( przyjęty do magazynu) w dniu 1 lipca 1999 r. Na dowodzie WZ ( dowodzie magazynowym sprzedawcy), dotyczącym tej faktury znajduje się potwierdzenie odbioru towaru przez kupującego w dniu 1lipca 1999 r. Widnieje na nim zarówno pieczęć firmowa Spółki, jak i pieczęć imienna pracownicy skarżącej, przyjmującej towar do jej magazynu. Na fakturze nr [...] z [...] (znajdujących się w posiadaniu skarżącej) przystawiono w miejscu przeznaczonym na potwierdzenie odbioru faktury pieczęć imienną pracownicy magazynu w Ł, pieczęć firmową i wpisano datę 2 sierpnia 1999 r. Na drugiej z faktur z tego samego dnia ( nr [...]) w miejscu przeznaczonym na potwierdzenie odbioru faktury widniej czytelny podpis osoby o nazwisko C., pieczęć firmowa skarżącej i data 2 sierpnia 1999 r. Na listach przewozowych, dotyczących dostawy z C ( na podstawie wyżej wymienionych dwóch faktur) skarżąca potwierdziła odbiór przesyłki, nie podając daty. Data 2 sierpnia 1999 r. przy pieczątce firmowej skarżącej widnieje jednak na kopiach faktur, posiadanych przez sprzedawcę. Z taką samą datą ( 2 sierpnia 1999 r.) skarżąca przyjęła towar dostarczony na podstawie wskazanych wyżej faktur do swoich magazynów. W tym stanie rzeczy nie można uznać za dowolne ustaleń organów podatkowych, iż spółka faktycznie otrzymała wskazane wyżej faktury w miesiącu następnym po ich wystawieniu. Nie można też uznać, iż bezzasadnie odmówiono wiary wyjaśnieniom skarżącej ( jej pracowników i zarządu) co do faktycznej daty otrzymania faktur i przyczyn późniejszego wystawienia dowodów przyjęcia towaru do magazynu. Wyjaśnienia ta pozostają bowiem w wyraźnej sprzeczności z treścią dokumentów, przedstawionych w trakcie kontroli przeprowadzonej u podatniczki i z treścią dokumentów,znajdujących się u dostawców. Prowadząc działalność gospodarczą skarżąca winna znać obowiązujące przepisy prawa podatkowego i zdawać sobie sprawę z wagi prowadzonej dokumentacji. Trzeba podkreślić, iż potwierdzenia na fakturach dokonywała osoba, która zajmowała się( jak wynika z jej pieczątki imiennej) rozliczeniami finansowymi. Winna ona więc zdawać sobie sprawę ze skutku, jaki prawo wiąże z momentem otrzymania faktury zakupu. Z tych względów organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż obniżając w czerwcu podatek należny o podatek naliczony w fakturze z [...], a w lipcu - o podatek naliczony w dwóch fakturach wystawionych przez C skarżąca naruszyła art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Trzeba jednak w tym miejscu podkreślić, iż organy podatkowe stwierdziły, iż skarżąca nie utraciła prawa do odliczenia, dokonała go tylko przedwcześnie. Stąd wydając decyzję dotycząca zobowiązania za lipiec 1999 r. organy podatkowe uwzględniły podatek naliczony w fakturze zakwestionowanej w czerwcu, natomiast w uzasadnieniu decyzji dotyczącej lipca wskazały, iż podatnik może dokonać korekty deklaracji za kolejny miesiąc. Niezasadnie więc strona czyni zarzut pozbawienia jej prawa do obniżenia podatku należnego o naliczony. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 27 ust.4,5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług.W dacie złożenia deklaracji oraz w dacie wydawania decyzji organ podatkowy zobowiązany był ustalić dodatkowe zobowiązanie podatkowe w sytuacji, gdy stwierdził , iż podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej bądź wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej. Możliwość taka nie jest więc uzależniona od zakwestionowania ewidencji prowadzonej przez podatnika. Wystąpiło zaś zdarzenie, od którego zaistnienia norma prawna uzależnia powstanie obowiązku ustalenia podatkowego zobowiązania dodatkowego. Podstawy prawnej wydanych decyzji nie stanowił art. 33 ustawy o podatku od towarów i usług, stąd niezrozumiały jest zarzut skargi odnoszący się do wadliwej wykładni tego przepisu. Przyczyną uchylenia decyzji mogą być, zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, takie naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na jego wynik. Przewlekłość postępowania ( nawet gdyby wystąpiła) nie ma wpływu na jego wynik. Rodzi co najwyżej dla strony uprawnienia, wynikające z art. 141 ordynacji podatkowej. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. Wobec wyniku sporu brak było podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania ( art. 199 i 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).