I SA/Łd 480/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu wznowionego na żądanie strony postępowania zakończonego decyzją ostateczną ustalająca zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić A. B. wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych zaksięgowany dnia 28 kwietnia 2014 r. pod pozycją 1720; 3) oddalić wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją ostateczną z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] r. ustalającą skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 r., w kwocie 39.439,50 zł od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W dniu 16 września 2013 r. do ww. organu podatkowego wpłynął wniosek strony o wznowienie postępowania w powyższej sprawie w trybie art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "O.p.". Stosownie do wymienionego przepisu została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Wnioskodawca wskazał, że wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. z dnia 27 sierpnia 2013 r. poz. 985) Trybunał Konstytucyjny orzekł, między innymi, iż art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie. W dniu [...] r. organ podatkowy działając w oparciu o art. 201 § 1 pkt 2 O.p., wydał postanowienie, którym zawiesił z urzędu wznowione postępowanie. Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy wskazał, że Marszałek Sejmu RP w dniu 9 grudnia 2013 r. skierował do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie oraz o jego uchylenie. W ocenie pełnomocnika, wniosek o wykładnię wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie może być uznany za pismo wywołujące konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy własne postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania. Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony złożył skargę zarzucając naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z [...] r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących przepisów. W piśmie procesowym z dnia 16 kwietnia 2014 r. organ podatkowy wniósł o umorzenie postępowania sądowego oraz o miarkowanie kosztów postępowania sądowego. Wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt SK 18/09 Trybunał Konstytucyjny odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści części I punktu 2 w związku z punktem 3 i częścią II wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. W myśl art. 205a § 1 pkt 4 O.p. organ podatkowy podejmie postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - w dniu powzięcia przez organ podatkowy wiadomości o uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego to postępowanie. Wobec powyższego, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazując jako podstawę art. 205a § 1 pkt 4 O.p. postanowieniem z dnia [...] r. podjął zawieszone postępowanie. Następnie decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego i umorzył postępowanie w sprawie. W odpowiedzi na wezwanie sądu pismem z dnia 27 maja 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postepowania według norm przepisanych. W ocenie pełnomocnika postępowanie w niniejszej sprawie zostało wywołane działaniem organu podatkowego, które nie sposób określić inaczej niż fraudem legis, względnie w skrajnie złej wierze. Powyższa okoliczność uzasadnia wniosek o zasądzenie od strony przeciwnej – w charakterze swoistej sankcji za nadużycie władzy – zwrotu kosztów postępowania według maksymalnej stawki, tj. sześciokrotności wynagrodzenia przewidzianego w przepisach. W piśmie z dnia 9 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę i wnosi o zwrot wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 13 marca 2012 r. poz. 270; zwanej dalej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z treści cytowanego przepisu wynika, że sąd jest związany cofnięciem skargi, a odmowa uwzględnienia żądania strony ma miejsce jedynie w razie zaistnienia opisanych w tym przepisie negatywnych przesłanek. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność cofnięcia skargi, o których stanowi art. 60 p.p.s.a. Cofnięcie skargi nie prowadzi bowiem do obejścia prawa, jak również nie skutkuje utrzymaniem w mocy aktu obarczonego wadą nieważności. W tym stanie sprawy Sąd uznając, że skarga została skutecznie cofnięta, umorzył postępowanie w sprawie w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy. Oddalając wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego Sąd miał na uwadze, że uwzględnienie tego żądania jest możliwe w ściśle określonych wypadkach. Po pierwsze, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji (art. 200 p.p.s.a.). Po drugie, w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., tj. w przypadku uwzględnienia skargi przez organ podatkowy w trybie samokontroli (art. 201 § 1 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe Sąd postanowił jak w sentencji. J.B.