I SA/Łd 483/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Asystent Sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. oddala skargę. Pismem z 30 marca 2015 r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, którą określono spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. w kwocie 91.171 zł. Z akt sprawy wynika, że nieprawidłowości stwierdzone w toku kontroli przeprowadzonej w spółce w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. stały się podstawą wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzji z [...] r., którą określono spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. W wyniku wniesionego odwołania decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej "O.p.") z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. Po wykonaniu zaleceń organu odwoławczego Dyrektor UKS w Ł. wydał [...] r. decyzję określającą spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r., która została utrzymana w mocy przez wskazaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby skarbowej w Ł. z [...] r. W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności organ odniósł się do zaniżenia przez spółkę A przychodów podatkowych o kwotę 8.107,32 zł z tytułu wynajmu pomieszczeń firmie B Sp. z o.o. w organizacji z/s w Ł.. Wskazano, że strona zawarła z ww. spółką umowę najmu od 12 stycznia 2011 r. oraz podpisała aneks do tej umowy w dniu 1 marca 2011 r., którym podwyższono stawkę czynszu w trakcie trwających już na terenie spółki prac remontowo-inwestycyjnych, co wynika z zeznań Prezesa – P. U. z dnia 4 marca 2013 r. Tym samym zdaniem organu najemca wiedział, podpisując aneks do umowy o trwających pracach remontowych prowadzonych na wynajmowanym terenie i winien liczyć się z ograniczeniem w korzystaniu w pełnym zakresie z pomieszczeń biurowych. Organ nie zgodził się przy tym ze stanowiskiem strony, że ze względu na niemożność korzystania ze wszystkich pomieszczeń biurowych czynsz został obniżony na podstawie ustnego porozumienia stron. Zgodnie z treścią art. 77 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny uzupełnienie lub zmiana umowy wymaga zachowania takiej formy, jaką ustawa lub strony przewidziały w celu jej zawarcia, a zatem wszelkie zmiany zawartej umowy winny odbywać się z zachowaniem formy pisemnej. W konsekwencji wyliczona łączna kwota z tytułu ww. umowy najmu oraz podpisanego aneksu w ocenie organu stanowi w myśl art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przychód związany z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą. W odniesieniu do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów 2011 r. na kwotę 188.429,49 zł w tym z tytułu zakupu usług remontowo – budowlanych od firm C Sp. z o.o. z/s w Ł. oraz D Sp. z o.o. z/s w Ł. organ stwierdził, że firma A ujmowała w księgach podatkowych prowadzonych dla celów rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych faktury zakupu usług od ww. firm, które jednak nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co świadczy o nierzetelności tych ksiąg w zakresie transakcji przeprowadzonych w badanym okresie tj. w 2011 r. z wystawcami tych faktur. Na podstawie art. 23 § 2 O.p. organ odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, uznając księgi rachunkowe strony za nierzetelne i odmawiając spółce prawa do zaliczenia kwot wynikających z nierzetelnych faktur wystawionych przez ww. podmioty do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 15 ust. 1. W odniesieniu do firmy C z uwagi na fakt, iż faktury [...],[...] oraz [...]o wartości 70 tys. zł zostały wystawione w październiku 2011 r. przesłuchano Prezesa Zarządu tej spółki w okresie maj-grudzień 2011 r. – K. C., który zeznał, że przedmiotem działalności jego spółki - była działalność handlowa w zakresie sprzedaży stali (hurtowo i detalicznie), a nie wykonywania usług remontowo - budowlanych. Ponadto stwierdził, iż nie zatrudniał żadnych pracowników, oraz nie zidentyfikował swoich podpisów na fakturach wystawionych przez jego firmę. Nie potwierdził również wystawionych na jego rzecz dowodów kasowych KW, zwłaszcza, że nie otrzymał od spółki A żadnych pieniędzy. Zeznał ponadto, że pieczątka spółki C od X 2011 r. wyglądała inaczej, niż znajdująca się na ww. fakturach. Z kolei zeznania Prezesa Spółki A – P. U. potwierdzają wprawdzie wykonanie usług remontowo-budowlanych, to nie bez znaczenia zdaniem organu jest fakt, iż na okoliczność wykonania ww. prac nie sporządzono żadnych protokołów odbioru robót, nie podpisano też stosownej umowy. Organ podkreślił, że P. U. zeznał, że prace wynikające ze spornych faktur musiały być wykonywane przez kilka osób, co w przypadku firmy C nie było możliwe, ponieważ wg zeznań K. C. nie zatrudniał on żadnych pracowników, którzy mogliby wykonywać wskazane w fakturach, a ponadto jego firma prowadziła inny profil działalności gospodarczej, niżeli to wynika z zakwestionowanych faktur. Zeznań P. U. nie potwierdził również przesłuchany 10 czerwca 2013 r. M. J. – kierownik produkcji spółki A. Za niezasadną uznał organ wskazywaną przez stronę konieczność przesłuchania M. R. – pracownika spółki A ponieważ pracował on w tej spółce w okresie, gdy firma prowadziła inny profil działalności gospodarczej a jej Prezesem była A. S., co miało miejsce przed sprzedażą tej firmy K. C.. Organ ocenił zatem, że przesłuchanie ww. świadka pozostałoby bez wpływu na ustalenia dotyczące wykonania spornych usług. W odniesieniu do podnoszonej przez stronę kwestii wątpliwości co do autentyczności charakteru pisma K. C. stwierdzono, że organ I instancji powiadomił Prokuraturę Rejonową Ł. – G. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów (faktur VAT) - wystawionych przez spółkę C (na rzecz A) oraz dokumentów kasowych wystawionych przez A (na rzecz Spółki C). Jednakże pismem z dnia 16 lipca 2014r. Prokuratura zawiadomiła organ kontroli skarbowej, że postanowieniem z dnia [...]r. sygn. akt [...], umorzono postępowanie z uwagi na niewykrycie sprawcy. Reasumując organ uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wyklucza wykonanie zafakturowanych robót przez spółkę C na rzecz spółki A. Natomiast w odniesieniu do spółki D materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w ocenie organu świadczy o tym, że ww. spółka jest podmiotem nieistniejącym w rzeczywistości, jak również, że jest spółką buforową w procederze przestępczym, uczestnicząc w łańcuchu firm wyłudzających zwrot podatku VAT, a jej działania nakierowane są na obejście przepisów prawa. Wszelkie próby dotarcia do siedziby spółki zarówno przy ul. A 29, jak i ul. B 101 w Ł. zakończyły się fiaskiem. Pomimo wielokrotnych prób nie udało się również przesłuchać Prezesa spółki – M. B.. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dniem 31 grudnia 2010 r. wykreślił spółkę D z rejestru podatników VAT i VAT UE. W wyniku podjętych czynności sprawdzających ustalono, że D nie posiada siedziby oraz nie prowadzi działalności gospodarczej pod adresem wskazanym w KRS, nie ma też żadnych informacji o aktualnym miejscu prowadzenia działalności przez ww. spółkę, jak również o miejscu pobytu Prezesa i jedynego właściciela ww. spółki – M. B.. Dodatkowo w oparciu o informacje pochodzące z KRS ustalono, że M. B. figurował również - jako członek Zarządu oraz współwłaściciel E Sp. z o. o. z siedzibą w R.. Na podstawie VIES ustalono także, iż w lipcu i sierpniu 2012r. podatnik podatku od wartości dodanej ze Słowacji zadeklarował dostawy na rzecz ww. Spółki. Jednakże ww. Spółka nie wykazała WNT w informacjach podsumowujących oraz w deklaracjach VAT - 7. W świetle powyższego uznano, że choć spółka D sama nie występuje z żądaniem zwrotu podatku VAT, to uczestniczy w procederze mającym na celu wyłudzanie tego podatku, a jej zadaniem jest zacieranie faktycznego obrazu dokonywanych transakcji gospodarczych, bądź też ich uwiarygodnienie. Przesłuchany w charakterze strony P. U. nie był w stanie wskazać okoliczności nawiązania współpracy ze spółką D, potwierdził natomiast wykonanie przez te firmę usług objętych zakwestionowanymi fakturami o nr [...],[...] oraz [...]. Oświadczył ponadto, że w sprawie wykonanych robót kontaktował się z M. B., oświadczył, że płatność dokonywana była głównie w gotówce – na żądanie wykonawcy. Przesłuchany w charakterze świadka w związku z jego współpracą ze spółką D Z. B. nie pamiętał czym zajmowała się ta spółka oraz w jakim okresie był zatrudniony. Oświadczył, że w imieniu spółki nie wykonywał żadnych usług budowlanych ponieważ był zatrudniony jako referent. Także pracownicy spółki A przesłuchani w charakterze świadków na okoliczność robót wykonanych przez spółkę D nie potrafili wskazać przez kogo były wykonane prace wynikające z zakwestionowanych faktur. Podobnie jak w spółki przypadku spółki C również i przy usługach wykonanych przez D spółka A nie była w stanie przedstawić żadnej dokumentacji związanej z wykonaniem ww. robót, dowodów zapłaty w postaci dokumentów kasowych, czy umów świadczących w współpracy ww. firm. Z tych wszystkich względów organ uznał, że strona ujmowała w księgach podatkowych prowadzonych dla celów rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych faktury zakupu usług od spółek C i D, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co świadczy o nierzetelności ksiąg w zakresie transakcji w 2011 r. z wystawcami tych faktur. W związku z tym księgi rachunkowe skarżącej są nierzetelne i odmówiono uznania ich za dowód w sprawie, w części dotyczącej uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków na zakup usług w kwocie 187.680 zł netto. W odniesieniu do obciążenia kosztów uzyskania przychodów wydatkami dotyczącymi świadczeń na rzecz pracowników w łącznej kwocie 740,09 zł , z tytułu zakupu obuwia organ uznał, iż stanowią one dla spółki koszty reprezentacji, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a zatem podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów. W skardze do sądu administracyjnego spółka wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji i umorzenie postepowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji. Zaskarżonej decyzji spółka zarzucała naruszenie przepisów: 1. Prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: - art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez nieprawidłowe zastosowanie, podczas gdy obniżenie czynszu z tytułu najmu wynikało z uzgodnień między stronami, - art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez nieprawidłowe zastosowanie, podczas gdy wydatki wskazane w zaskarżonej decyzji stanowią koszty uzyskania przychodu, ponieważ obrazują rzeczywiste transakcje gospodarcze, - art. 16 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez nieprawidłowe zastosowanie, podczas gdy przekazane obuwie pracownikom miało na celu kreowanie wizerunku w bezpośrednich kontaktach z kontrahentami i nie stanowi kosztów reprezentacji. 2. Postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez działanie organu podatkowego z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa z tego powodu, iż w przedstawionym stanie faktycznym brak jest podstaw do określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. Brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy prowadzi do naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego. Ponadto naruszenie zasady umacniania zaufania obywateli do organów podatkowych wskazuje na utrzymanie decyzji organu administracji publicznej nieodpowiadającej w żadnej mierze obowiązującemu prawu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacją wrażoną w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W zakresie przychodu z tytułu wynajmu pomieszczeń na rzecz B Sp. z o.o. trafna jest argumentacja organów obu instancji, że zgodnie z umową z 12 stycznia 2011r. oraz aneksem z 1 marca 2011r. przychody spółki skarżącej dotyczyły trzech elementów: najmu pomieszczeń i ryczałtu z tytułu miejsca parkingowego i wywozu zanieczyszczeń. Jednocześnie od 1 marca 2011r., zgodnie z cytowanym aneksem zwiększono wielkość powierzchni pomieszczeń wynajmowanych na podstawie opisywanej umowy oraz podwyższono czynsz z 10 zł netto za 1 metr ² do 12 zł netto za 1 metr ². Wobec tego przychód dla spółki skarżącej dotyczył wszystkich trzech elementów, w wysokości wynikającej z zapisów umowy i aneksu z 1 marca 2015r. Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 851) za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Stąd też rację mają organy podatkowe stwierdzając, że dla spółki skarżącej przychodem należnym i podlegającym opodatkowaniu jest przychód wynikający z zapisów umowy i aneksu do niej i w ten sposób naliczając wysokość należnego przychodu. Jeśli zaś prawdziwe są twierdzenia strony skarżącej, że z powodu prac remontowych i inwestycyjnych w budynkach spółki skarżącej najemca nie mógł w pełni korzystać z pomieszczeń, wobec czego opłaty najmu zostały obniżone to trafnie wywiodły organy podatkowe, ze taka zmiana winna być uwidoczniona w treści umowy. Skoro bowiem umowa i aneks z 1 marca 2011r. zostały sporządzone w formie pisemnej, to zasadnie organy zauważyły, że zgodnie z treścią art. 77 § 1 kc uzupełnienie lub zmiana umowy wymaga zachowania takiej formy, jaką strony przewidziały w celu jej zawarcia. Jeśli więc strony tej umowy zgadzały się co do tego, że z powodu określonych okoliczności opłaty z tytułu umowy ulegną zmniejszeniu to winne były dać temu wyraz w formie pisemnej, jak zresztą uczyniono to w przywoływanym aneksie z 1 marca 2011 r. Dlatego też stanowisko organów podatkowych dotyczące zaniżenia przychodu w powyższym zakresie przez spółkę skarżącą zasługuje na pełną akceptację. Z kolei pogląd strony skarżącej o swobodzie umów miedzy stronami, o ile oczywisty, musi uwzględniać obowiązujące przepisy prawa cywilnego regulujące formę sposobu wprowadzania zmian w umowach pisemnych. Zasadne jest stanowisko organów podatkowych co do odmowy uwzględnienia w ramach kosztów uzyskania przychodów kwot ujętych na fakturach wystawionych przez C z tytułu wykonania konstrukcji pod centralę i pod maszyny oraz naprawę posadzki z października 2011r. Organy obu instancji wykazały, że akcentowane przez spółkę skarżącą przesłuchanie świadka M. R. nie było konieczne. Wskazana osoba nie była bowiem pracownikiem spółki C w roku 2011. Nie mogła więc wykonywać przedmiotowych prac remontowych ani posiadać wiedzy na ich temat. Z kolei w czasie pracy wymienionego świadka w C firma ta zajmowała się dystrybucją i nagrywaniem płyt DVD, a więc działalnością zgoła odmienną od wykonywania robót budowlanych. Stąd też trafna jest ocena organów, iż świadek M. R. nic nie wiedział na temat prac remontowych wykonywanych na rzecz spółki skarżącej. Nie ma również uzasadnionych podstaw by sądzić, że prace te wykonywał Z. B.. Jak zeznał w dniu 28 kwietnia 2014 r. zajmował się on wyłącznie pracami biurowymi i nie wykonywał żadnych usług remontowo-budowlanych. Jak zaznaczył, nie kojarzy nazwy spółki skarżącej. Ponadto zauważyć należy, ze wykonanie przedmiotowych robót wykluczył Prezes zarządu C K. C.. Wprawdzie spółka skarżąca akcentowała wewnętrzną sprzeczność w jego zeznaniach, ale słusznie organy podatkowe nie zdyskwalifikowały tychże zeznań. Wbrew twierdzeniom spółki skarżącej nie miał on interesu w tym, by nie przyznawać się do wykonania przedmiotowych robót. W uczciwym obrocie gospodarczym potwierdzenie wykonania przez siebie usług lub robót winno być traktowane jako zdarzenie normalne i prawidłowe. Trudno zakładać a priori, że C, a zwłaszcza K. C., nie respektuje tych zasad i dlatego odmawia potwierdzenia ich wykonania. Powyższej tezie nie przeczy swoista niepewność i zmienność zeznań wymienionego świadka. Nie można uznać za dyskwalifikujący jego zeznania faktu, że po początkowym stwierdzeniu, że nie zatrudniał żadnych pracowników przyznał, że Z. B. wykonywał w spółce C prace biurowe. Podobnie należy ocenić okoliczność, że początkowo nie kojarzący nazwy spółki skarżącej świadek K. C. następnie skojarzył tę firmę. Z całą pewnością i bez żadnych wątpliwości wykluczył jednak, by to jego podpis widniał na przedmiotowych fakturach. Wprawdzie, co akcentuje spółka skarżąca, dochodzenie w sprawie sfałszowania dokumentów zostało umorzone to przyczyną owego umorzenia nie był jednak brak znamion przestępstwa, lecz niewykrycie sprawcy czynu. Dlatego powyższa okoliczność, wbrew stanowisku spółki skarżącej nie wpływa w sposób istotny na ustalenia faktyczne organów w niniejszej sprawie. W zaistniałych okolicznościach należy zaakceptować stanowisko organów w zakresie odmowy przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego grafologa. Organy ustaliły bowiem ponad wszelką wątpliwość, że przedmiotowych robót nie wykonała spółka C. Podobna sytuacja dotyczy faktur wystawionych przez D Sp. z o.o. w Ł. na rzecz spółki skarżącej w grudniu 2011 r. tytułem naprawy dachów, fundamentów, tynków i elewacji. Zasadnicze znaczenie dla oceny wiarygodności tej firmy mają następujące okoliczności. D Sp. z o.o. nie prowadzi działalności pod żadnym z trzech znanych adresów. Prezes zarządu D Sp. z o.o. jest nieuchwytny i nie reaguje na próby skontaktowania się z nim podejmowane przez organy podatkowe. Spółka D została wyrejestrowana z rejestru VAT i VAT UE z dniem 31 grudnia 2010 r. Płatność za roboty, które, jak twierdzi spółka skarżąca, wykonała D Sp. z o.o., miała nastąpić gotówką, na wyraźne życzenie wykonawcy. Strona skarżąca nie przedstawiła jednak dokumentów potwierdzających odbiór robót, który świadczyłby, że zostały one wykonane. Nie ujawniła również dokumentów kasowych obrazujących wypłaty środków tytułem zapłaty za kwestionowane faktury. Przypomnieć w tym miejscu należy, że udowodnienie poniesienia kosztów podatkowych z natury rzeczy obciąża podatnika. Organ podatkowy nie ma wiedzy o okolicznościach poniesienia danego wydatku, wobec czego może jedynie wspomagać podatnika w poszukiwaniu dowodów. Nie może jednak zadowalać się gołosłownymi twierdzeniami byłego Prezesa zarządu spółki skarżącej, P. U., który nie był nawet w stanie wskazać sposobu nawiązania kontaktów gospodarczych z firmą D Sp. z o.o. jak również tego, czyje materiały były wykorzystywane przy naprawie dachu, fundamentów, tynków i elewacji w swojej firmie. W tej sytuacji trudno dziwić się organowi podatkowemu, który przesłuchał świadka Z. B., na okoliczność jego pracy w firmie D Sp. z o.o. Jednak organy podatkowe nie poprzestały na tym i przesłuchały na okoliczność prac wymienionych na spornych fakturach pracowników spółki skarżącej (s. 11 uzasadnienia decyzji organu kontroli skarbowej). Jednak osoby te nie potrafiły stwierdzić, kto wykonywał przedmiotowe remonty. W tej sytuacji organy podatkowe obu instancji były uprawnione do przyjęcia, że brak jest dowodów na to, że sporne roboty zostały wykonane przez firmę D Sp. z o.o. Rację ma natomiast strona skarżąca wywodząc w skardze, że niezweryfikowane przypuszczenia i supozycje co do charakteru i sposobu działania D Sp. z o.o. nie mogą być podstawą jakichkolwiek ustaleń procesowych. Powyższa konstatacja, choć zasadnicza, nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, w której uzasadnioną tezę o braku wykonania spornych robót przez firmę D Sp. z o.o. sformułowano nie na jej podstawie, lecz po prawidłowej ocenie przedstawionych wyżej okoliczności i trafnym zastosowaniu zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Z powyżej przedstawionych względów organy podatkowe obu instancji miały prawo przyjąć, że roboty wymienione na przedmiotowych fakturach nie zostały wykonane przez C Sp. z o.o. i D Sp. z o.o. Wykazały bowiem, ze nie były one wykonane przez wystawców tychże faktur, wobec czego wydatki poniesione w związku z niemi nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Odnośnie wydatków na obuwie podnieść należy, że w sprawie istniały dwie odmienne wersje dotyczące przeznaczenia tegoż obuwia. Jedna z nich, wynikająca z zeznań świadka K. Ś. z 10 czerwca 2013 r., wskazywała na to, że zakupione obuwie miało służyć i służyło pracownikom firmy celem poprawy wizerunku i lepszej reprezentacji firmy. Teza ta została potwierdzona w dniu 12 września 2013 r. Z kolei w piśmie z 16 lipca 2014 r. spółka skarżąca poinformowała organ, iż zakup obuwia "wynikał z konieczności pełnego skompletowania ubrania do manekinów." Organ podatkowy uznał za wiarygodną pierwszą z wymienionych wersji uzasadniając, że kierował się tym, iż świadek K. Ś. była doskonale zorientowana w zakresie celu zakupu przedmiotowego obuwia, bowiem do jej obowiązków jako Wiceprezesa Zarządu spółki skarżącej należało między innymi zarządzanie zasobami ludzkimi. Wskazane przez wymienionego świadka motywy zakupu przedmiotowego obuwia uprawniały organy podatkowe do przyjęcia, że wydatki poniesione na jego zakup stanowiły wydatki na reprezentację firmy, wyłączone z kosztów uzyskania przychodu. Zgodnie z wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1021/14 "Reprezentacja" w rozumieniu art. 16 ust. 1 punkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi działanie w celu wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku podatnika wobec innych podmiotów. W podanym znaczeniu reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej, w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika dla potrzeb ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. W takiej sytuacji wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenia swojej zasobności oraz profesjonalizmu. WSA w Łodzi w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela stanowisko przedstawione w cytowanym wyżej orzeczeniu. Dodatkowo zauważyć należy, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji przeprowadził analizę spornego wydatku w kontekście reguł wyłożonych w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 17 czerwca 2013r., sygn. akt II FSK 702/11 i zasadnie wywiódł, że ze stwierdzeń K. Ś. wynika, że obuwie posłużyło osobom zatrudnionym w spółce i miało na celu poprawienie wizerunku strony skarżącej. W tej sytuacji jedynie na marginesie zauważyć należy, że WSA w Łodzi podziela stanowisko organu odwoławczego, iż gdyby hipotetycznie przyjąć, iż zakup obuwia był spowodowany koniecznością skompletowania ubrania do manekinów, celem stworzenia dobrego obrazu firmy i wykreowania pozytywnych relacji z kontrahentami, to także wówczas należałoby uznać, że były to wydatki na reprezentację firmy. Dlatego też zasadne jest stanowisko organu odwoławczego o wyłączeniu wymienionych wydatków z kosztów uzyskania przychodu spółki skarżącej. Odnosząc się do zarzutów skargi sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego wskazywanego przez stronę skarżącą z powodów wymienionych w powyższych motywach rozstrzygnięcia. Zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy nie może być uznany za uzasadniony. Dostępny materiał dowodowy został prawidłowo zebrany, zaś jego ocena nie wykracza poza granice zasady swobodnej oceny dowodów. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji. mko