I SA/Łd 516/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października 2003 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] pełnomocnik skarżącego M. M. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października 2003 r. We wniosku podano, że zobowiązanie wynikające z kwestionowanej decyzji przekracza 43 tys. zł i jest na tyle duże, że podatnik nie jest w stanie go uiścić bez ryzyka znacznego uszczerbku dla gospodarstwa domowego. Skarżący, chcąc uniknąć postępowania egzekucyjnego, zaciągnął już kredyt i spłacił zaległość podatkową wynikającą z wcześniej wydanej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] w sprawie określenia podatku VAT za okres od listopada 2003 r. do kwietnia 2004 r. Ponowne zaciągnięcie kredytu jest już niemożliwe. Pełnomocnik strony podkreślił, że konieczność niezwłocznego uiszczenia całej kwoty zaległości doprowadzi do upadku przedsiębiorstwa podatnika. Skutek ten będzie nieodwracalny nawet w przypadku późniejszego uchylenia przedmiotowej decyzji. Z chwilą zaprzestania działalności podatnik utraci bowiem kontakty handlowe oraz pozycję na rynku, którą wypracował przez lata prowadzenia firmy, a które są niezbędne by działalność przynosiła dochody. Prowadzona przez podatnika działalność jest zaś podstawowym źródłem jego dochodów. Pełnomocnik podatnika podniósł ponadto, że skarżący do tej pory rzetelnie wywiązywał się z ciążących na nim zobowiązań podatkowych, a w razie uwzględnienia skargi Skarb Państwa byłby zobowiązany do zwrotu wyegzekwowanej kwoty z odsetkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Prawną podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zmianami, dalej "p.p.s.a."). Sąd zatem może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania powyższego postanowienia jest wykazanie przez stronę już we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo zaistnienia następstw wykonania zaskarżonego aktu wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi stanowić realne i wymierne zagrożenie. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczność poparcia twierdzeń leżących u podstaw wniosku o wstrzymanie wykonania aktu jest powszechnie akcentowana zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowym (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188; postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, postanowienie NSA z 9 listopada 2009 r. I FZ 399/09, postanowienie NSA z 18 czerwca 2010 r. I FSK 556/10). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty sumy pieniężnej, czyli rozporządzenia majątkiem, konieczne jest zatem wykazanie konkretnych okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną podatnika oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. W świetle zaprezentowanych powyżej uwag wskazać należy, że skarżący nie wykazał przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona nie wykazała zatem, aby w sytuacji finansowej i majątkowej, w jakiej się aktualnie znajduje, wykonanie zaskarżonej decyzji, powodowałoby skutek w postaci konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Podniesione w tym zakresie we wniosku argumenty są ogólnikowe. Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych, które by uprawdopodobniły możliwość zaistnienia takiego niebezpieczeństwa. Tymczasem – jak to już wskazano wyżej – nie jest rzeczą sądu ustalanie, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącego znaczną szkodę. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek. Tego zaś uprawdopodobnienia zabrakło w niniejszej sprawie. W tym miejscu podkreślić należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku łączy się z obniżeniem dochodu podatnika. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo takie nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi stanowić realne i wymierne zagrożenie. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić, zakładana przez stronę wadliwość kwestionowanej decyzji oraz możliwość uwzględnienia skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. postanowienie NSA z dnia 28.4.2005 r., II OZ 184/05, Lex nr 302251), a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika. Reasumując zdaniem sądu strona skarżąca nie wykazała dostatecznie, iż w niniejszej sprawie występują przesłanki niezbędne do uwzględnienia jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. zk