I SA/Łd 522/24

Dnia 18 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Asesor WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu w dniu 18 września 2024 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 20 czerwca 2024 r. nr 1001-IEW-2.7010.9.2024.14.U22.MD w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 r. postanawia: odrzucić skargę. H. F. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 20 czerwca 2024 roku w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 13 sierpnia 2024 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz wskazanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie z 19 sierpnia 2024 r. doręczono na adres skarżącej 28 sierpnia 2024 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 4 września 2024 r. W piśmie procesowym z dnia 30 sierpnia 2024 r. skarżąca podniosła zarzuty w zakresie doręczenia jej zakwestionowanej decyzji z uchybieniem terminu, nadto wskazała na brak podstawy prawnej do jej wydania, co winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Nie wskazała jednak numeru PESEL, ani nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia. W kolejnym piśmie procesowym – z dnia 3 września 2024 r. – skarżąca złożyła wniosek o cofnięcie skargi wskazując, że jest ona niedopuszczalna z mocy prawa. W jej ocenie zakwestionowana decyzja, jako doręczona z uchybieniem ustawowego terminu, pozostaje bezskuteczna i nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej: p.p.s.a., który określa wymagania formalne skargi, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wśród tych wymogów art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. podaje, że pierwsze pismo w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go, nie mając takiego obowiązku. Ponadto w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty (art. 215 § 1 p.p.s.a.). Niedochowanie tych wymogów (podanie numeru PESEL i wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia) oznacza, że skarga dotknięta jest brakiem formalnym. Brak ten może być uzupełniony, do czego wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. W rozpatrywanej sprawie, na etapie wstępnego badania skargi, stwierdzono braki formalne uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, to jest: skarżąca nie wskazała swojego numeru PESEL oraz nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia. W związku z tym Sąd wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia wskazanych braków. Wezwania doręczono na adres skarżącej 28 sierpnia 2024 r. Ustawowy siedmiodniowy termin uzupełnienia braków upłynął bezskutecznie 4 września 2024 r. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Odnosząc się do wniosku skarżącej o cofnięcie skargi zauważyć należy, że zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd. Jednakże cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z przyjętą linia orzeczniczą cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. (postanowienie WSA w Opolu z 6.03.2013 r., I SA/Op 155/13, LEX nr 1344362) Zatem merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera braki, sąd ją odrzuci. (por. postanowienia NSA: z 10.06.1987 r., SA/Gd 537/87, LEX nr 10747; z 3.01.2008 r., I OSK 1829/07, LEX nr 335007). W związku z powyższym skarga mogłaby zostać cofnięta, gdyby wszczęła ona skutecznie postępowanie sądowoadministracyjne. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, skarga zawierała braki, których skarżąca nie uzupełniła w terminie. W konsekwencji rozpatrzenie wniosku z dnia 3 września 2024 r. o cofnięcie skargi nie było dopuszczalne. W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., skargę należało odrzucić. P.C.