I SA/Łd 523/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi -Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc listopad 2003r. postanawia: sprostować z urzędu błąd rachunkowy w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 lutego 2010 roku wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 523/09 w ten sposób, że w miejsce stwierdzenia "niniejsze orzeczenie jest prawomocne od dnia 7 stycznia 2010r." wpisać "niniejsze orzeczenie jest prawomocne od dnia 17 września 2009r." Postanowieniem z dnia 9 września 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę K. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc listopad 2003r. z uwagi na uchybienie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od tej skargi. Postanowienie to zostało doręczone stronom postępowania – skarżącemu i organowi – w dniu 17 września 2009r. Postanowienie to, wobec nie wniesienia w terminie 30 dni skargi kasacyjnej, stało się prawomocne w dniu 17 października 2009r. Wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu został postanowieniem WSA w Łodzi z dnia 7 października 2009r. rozpoznany odmownie, zażalenie na to postanowienie NSA postanowieniem z dnia 7 stycznia 2010r., I GZ 124/09, oddalił. W dniu 7 stycznia 2010r. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 7 października 2009r. stało się prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej ppsa, Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a o sprostowaniu może postanowić na posiedzeniu niejawnym, zgodnie zaś z art. 166 ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, ale która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste pomyłki, przy czym chodzi jedynie o omyłki sądu, a nie o omyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia daty, sygnatury, znaku zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski może polegać np. na przekręceniu jakiejś nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu, niewłaściwym użyciu czy wreszcie błędzie gramatycznym, błąd rachunkowy zaś polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych. Oczywista omyłka wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W żadnym razie sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 486 i n. oraz podana tam literatura i orzecznictwo czy W. Chróścielewski, J.P.Tarno: Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sadami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 488). W doktrynie podkreśla się, iż sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia (zob. W. Siedlecki [w:] B. Dobrzański, W. Siedlecki: Komentarz do kpc, s. 548 i postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982r., I PZ 7/82, OSNCP 1982, z. 10, poz. 155). W analizowanej sprawie na skutek błędu rachunkowego w postanowieniu WSA w Łodzi z dnia 9 stycznia 2010r. jako datę prawomocności postanowienia z dnia 9 września 2009r. wskazano datę 7 stycznia 2010r. Tymczasem, jak wynika z akt sądowych, wobec doręczenia stronom tego postanowienia w dniu 17 września 2009r. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 18 września 2009r., a zakończył w dniu 17 października 2009r. To zaś oznacza, iż postanowienie o odrzuceniu skargi stało się prawomocne z dniem 17 października 2009r., nie zaś, jak podał Sąd w postanowieniu z dnia 9 stycznia 2010r., w dniu 7 stycznia 2010r. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu. t.n.