I SA/Łd 532/08

Dnia 20 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 rok p o s t a n a w i a: 1. podjąć zawieszone postępowanie, 2. wpisać sprawę do repertorium SA pod nowy numer. W dniu [...] r. A. G. złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, od której uiścił wpis sądowy w kwocie 100 zł (dowód: polecenie przelewu k. 29). W postępowaniu przed Sądem skarżący był reprezentowany przez doradcę podatkowego (dowód: pełnomocnictwo k. 18). Wyrokiem z dnia 13 listopada 2008 r. Sąd zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Rektyfikacja orzeczenia sądowego stanowi instytucję procesową, której celem jest usunięcie pomyłek zaistniałych z winy sądu lub strony, nieprowadzące zarazem do zmiany treści rozstrzygnięcia. Powołany art. 156 § 1 p.p.s.a. dopuszcza możliwość poprawienia jedynie tych ujawnionych w orzeczeniu usterek, które zostały enumeratywnie wskazane w przepisie, a mianowicie: niedokładności, błędów pisarskich lub rachunkowych albo innych oczywistych omyłek. Oczywistość omyłki pisarskiej, rachunkowej lub innej wynika z natury samej omyłki, bądź z porównania orzeczenia z uzasadnieniem, z treścią skargi lub innymi okolicznościami. Omyłka rachunkowa to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, w szczególności z błędnego zsumowania lub odjęcia poszczególnych pozycji (tak SN w postanowieniu z dnia 21 czerwca 1967, II CZ 48/67, OSNC 1968, nr 1, poz. 10). W przedmiotowej sprawie Sąd w sentencji wyroku z dnia 13 listopada 2007 r. błędnie obliczył wysokość należnych stronie skarżącej kosztów postępowania podając kwotę 240 zł zamiast 340 zł. Pomyłka ta była rezultatem nieuwzględnienia w wysokości zasądzonych kosztów kwoty uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego. W rozpoznanej sprawie do niezbędnych kosztów postępowania przysługujących skarżącemu od organu należało zaliczyć wpis sądowy w kwocie 100 zł, zapłacony przy wniesieniu skargi, oraz kwotę 240 zł, obejmującą koszty zastępstwa procesowego doradcy podatkowego, określoną na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075). Zsumowanie obu tych kwot daje wynik 340 zł, co oznacza, iż podanie w sentencji wyroku kwoty 240 zł stanowiło oczywistą omyłką rachunkową. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. D.T.