I SA/Łd 54/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w zakresie podatku od towarów i usług za listopad 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w zakresie podatku od towarów i usług za listopad 2006 r. W skardze zamieścił między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, bez bliższego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Prawną podstawę rozpoznania przez sąd wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Sąd zatem może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wydanie III, Warszawa 2009, s. 378). Nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania. Takiej cechy w szczególności nie mają decyzje odmowne ponieważ nie nakładają na stronę żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy (por. postanowienie NSA z 18 lutego 2010 r., II GZ 34/10). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.Ś., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania, decyzją z [...] r. odmówił uchylenia własnej, ostatecznej decyzji z [...] r., w której określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad 2006 r. Kwestionowaną obecnie decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy wspomnianą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z [...] r. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu, w trybie wznowienia postępowania podatkowego, do starań podatnika o uchylenie wcześniej wydanej ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, nie powoduje przyznania stronie żadnego prawa, ani też nie nakłada na nią żadnego dodatkowego obowiązku. Skoro decyzja taka nie nadaje się do wykonania, rozpatrywany wniosek o wstrzymanie jej wykonania jest bezzasadny. Na marginesie wskazać wypada, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004, publ. system LexPolonica). W niniejszej sprawie Strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również zatem z tego powodu wniosek strony skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. AK.