I SA/Łd 541/11

Dnia 15 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2011 roku sprawy ze skargi K. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz K. T. kwotę 3 521 (trzy tysiące pięćset dwadzieścia jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt I SA/Łd 541/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 w kwocie 52.020 zł i obniżył zobowiązanie podatkowe w tym podatku z kwoty 52.020 zł do kwoty 36.780 zł. Dnia 27 kwietnia 2007 roku K.T. złożył w Urzędzie Skarbowym w Ł. zeznanie podatkowe za 2006 r. na druku PIT-37, w którym wykazał dochód w wysokości 5.568,69 zł. Od wymienionej kwoty obliczony został podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 528 zł. Wykazany w zeznaniu przychód i dochód ustalony został na podstawie informacji odochodach uzyskanych od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych l Oddział w Ł., otrzymanej przez podatnika na druku PIT-11A. W wyniku postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok przeprowadzonego na podstawie postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego oraz przeprowadzonej w ramach tego postępowania kontroli podatkowej organ stwierdził, iż w ww. zeznaniu podatkowym (PIT-37) strona zaniżyła dochód podlegający opodatkowaniu o kwotę 154.500 zł. Zaniżenie to było wynikiem nie ujęcia w złożonym zeznaniu osiągniętego przychodu z tytułu częściowo nieodpłatnych świadczeń. W toku postępowania kontrolnego ustalono, że w dniu 31 grudnia 2006 roku podatnik zakupił w firmie A. samochód osobowy marki B., przebieg 118.000km, pój. silnika 3901 cm3 za cenę 18.800 zł. Zakup ten udokumentowany został fakturą VAT - marża Nr [...] z dnia 31 grudnia 2006 r. W trakcie przesłuchania podatnika, w dniu 31 marca 2009 roku, w charakterze świadka - w postępowaniu kontrolnym prowadzonym wobec J.P. - zeznał on, iż wymieniony samochód nabył za cenę wyszczególnioną na fakturze, tj. za kwotę 18.800 zł. Zapłacił za niego gotówką w dniu zakupu. Samochód ten został ubezpieczony wyłącznie w zakresie OC. Ze złożonych zeznań wynika, iż samochód w dniu zakupu był sprawny technicznie, że można było nim wyjechać z komisu. Ponadto, kupujący otrzymał wszystkie dokumenty niezbędne do zarejestrowania tego samochodu i żadnych napraw przed zarejestrowaniem samochodu nie wykonywał. Organ I instancji wskazał ponadto, że z zeznań wynika również, iż skarżący, jako nabywca samochodu, został poinformowany, że silnik lub skrzynia biegów będą wymagać naprawy. Na podstawie decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu 15 stycznia 2007 roku wymieniony samochód został czasowo zarejestrowany i otrzymał numer rejestracyjny [...], a dnia 16 lutego 2007 roku wydana została decyzja o rejestracji tego pojazdu i otrzymał on ten sam numer rejestracyjny. W piśmie z dnia 10 maja 2010 roku, zawierającym wyjaśnienia do ustaleń zawartych w protokole kontroli, na uprawdopodobnienie tego czy cena zakupu przedmiotowego samochodu wyszczególnionej w fakturze VAT odpowiada jego faktycznej wartości, strona powołała się na zły stan techniczny niniejszego auta, w dniu jego zakupu, nie przedstawiając jednak w tym zakresie żadnych dowodów. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie dał wiary argumentom zawartym w powyższych wyjaśnieniach wskazując, iż cena uwidoczniona na fakturze zakupu, stanowi zaledwie około 10% ceny rynkowej takiego samochodu. Jednocześnie, organ pierwszej instancji zauważył, iż samochód będący przedmiotem rozpoznania, wbrew twierdzeniu, nie mógłby przejść pozytywnie badania technicznego. Zgodnie, bowiem z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, poz. 2250), zakres badania technicznego pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą (przed rejestracją w kraju) obejmuje sprawdzenie i ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, zwłaszcza pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska. Biorąc zatem pod uwagę ustalony stan faktyczny, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. stwierdził, że w 2006 roku podatnik uzyskał częściowo nieodpłatne świadczenie w naturze w wysokości 154.500 zł z tytułu zakupu samochodu osobowego marki B., za cenę znacznie odbiegającą od jego wartości rynkowej. Do wyliczenia częściowo nieodpłatnego świadczenia przyjęto cenę wynikającą z wyceny wg komputerowego System INFO-EXPERT / SRTSiRD, tj. 173.300 zł (173.300 zł - 18.800 zł = 154.500 zł). Decyzją z dnia [...], organ I instancji określił K.T. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 w kwocie 52.020 zł. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie podatnik złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, zarzucając mu naruszenie "zasad ogólnych" sprecyzowanych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – powoływana dalej jako "o.p.") , a nadto przepisów dotyczących dowodów art. 80 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej i wnosząc, w oparciu o to, o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazał m.in. na konieczność wykonywania wskazanych przez stronę napraw zrekapitulowanych weryfikacją elektroniczną systemu po ich zrealizowaniu. Jednocześnie, wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków – J.C. na okoliczność napraw blacharsko - lakierniczych w przedmiotowym samochodzie i roli ojca w tym procesie, K.S. na okoliczność udostępniania podnośnika i ewentualnej wiedzy co do zakresu wykonywanych napraw oraz osób uczestniczących w tym oraz B.W. na okoliczność kupna części do samochodu na tzw. "szrocie" w Niemczech oraz napraw wykonywanych w samochodzie. Zdaniem strony, zeznania wskazanych świadków pozwoliłyby rozstrzygnąć kwestię stanu technicznego nabytego samochodu osobowego, mającego wpływ na niską cenę jego zakupu. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, argumentów przedstawionych w odwołaniu oraz obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych, Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w części decyzję organu I instancji i obniżył zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok z kwoty 52.020 zł do kwoty 36.780 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż nie kwestionuje zakupu opisanego pojazdu za cenę uwidoczniona na fakturze, tj. 18.800 zł. Jednakże oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stwierdził, iż organ pierwszej instancji nie podjął wszelkich możliwych działań w celu zbadania wartość zakupionego przez stronę samochodu, wynikającą z wyceny wg komputerowego System INFO-EXPERT / SRTSiRD (wartość wynosi 173.300 zł). Poddając ponownej ocenie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., postanowieniem z dnia 6 września 2010 roku uwzględnił wniosek K.T. okoliczność przesłuchanie wnioskowanych świadków na okoliczność ustalenia stanu technicznego oraz zakresu wykonanych napraw nabytego w dniu 31 grudnia 2006 roku samochodu marki B. W toku przesłuchania z dnia 29 września 2010 roku świadkowie potwierdzili konieczność dokonania szeregu prac dotyczących m.in. napraw lakierniczych, naprawy skrzyni biegów, wymiany turbin, wiązek elektrycznych czy też katalizatorów. Strona wezwana do złożenia dowodów w postaci faktur i rachunków dokumentujących przeprowadzenia napraw oraz poniesionych wydatków na zakup części wskazała, iż nie posiada innych dowodów aniżeli już złożone w toku postępowania. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy, postanowieniem z dnia 12 listopada 2010 roku, postanowił dopuścić dowód z opinii biegłego z zakresu wyceny, naprawy i eksploatacji pojazdów mechanicznych – P.Z., biegłego z listy Sądu Okręgowego w Ł. - na okoliczność określenia wartości zakupionego przez stronę opisanego samochodu osobowego. Z opinii biegłego sporządzonej w oparciu o dane z akt sprawy, program Info-Ekspert, analizę rynku wtórnego oraz konsultację w zakładzie blacharsko -lakierniczym wynika, iż wartość rynkowa zakupionego w 2006 roku przez skarżącego samochodu wynosiła 135.200 zł. Wycenia ta została zakwestionowana przez K.T., który zarzucił, iż do wyceny nie przyjęto cen serwisów i oryginalnych części, nie wskazano stopnia uszkodzenia poszczególnych elementów samochodu i w jakich zakładach lakierniczych konsultowano koszty lakierowania, nie odnotowano, że brak jest historii samochodu związanej z przeglądami, nie wzięto pod uwagę, iż trudno przewidzieć możliwe do ujawnienia inne uszkodzenia a nadto, że brak jest informacji o doświadczeniu biegłego w handlu używanymi samochodami oraz, że biegły do wyceny użył programu, którego nie był posiadaczem. Jednocześnie strona przedstawiła wycenę wydaną na jej zlecenie, sporządzoną przez Biuro Ekspertyz Pojazdów C. w Ł., z której wynika, że cena brutto przedmiotowego samochodu marki w grudniu 2006 roku wynosiła 78.000 zł. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., pismem z dnia 7 stycznia 2011 roku, zwrócił się do biegłego o ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych przez stronę. W opinii uzupełniającej biegły m.in. stwierdził, iż na cenę rynkową pojazdu uszkodzonego ma między innymi wpływ tzw. zredukowana wartość kosztów naprawy pojazdu, a nie pełna wartość kosztów naprawy. W załączonej przez podatnika kalkulacji rzeczoznawca zastosował częściowo ceny części nowych i oryginalnych a częściowo używanych oraz szacunkowo określił koszt naprawy skrzyni biegów. W przedmiotowej sprawie brak jest natomiast możliwości stwierdzenia, które elementy faktycznie nadawały się do wymiany i jaki był faktycznie zakres uszkodzeń poszczególnych podzespołów. W związku z tym określenie spadku wartości na podstawie oszacowania spadku wartości poszczególnych podzespołów na podstawie opisu właściciela pojazdu biegły uważa za w pełni uzasadnione. Ponadto właściciel pojazdu podał, iż pojazd naprawiał we własnym zakresie (nie w ASO) przy zastosowaniu części używanych. W dalszej części, biegły odniósł się do pozostałych zarzutów strony podając m.in. informacje o swoim doświadczeniu w zakresie handlu samochodami używanymi, wskazując zakłady blacharskie, w których konsultował koszty lakierowania a także wyjaśniając dlaczego przy wycenie nie należało brać pod uwagę, faktu że kupowany pojazd może mieć inne wady ukryte. Odnosząc się, w uzasadnieniu decyzji do przedstawionej przez podatnika wyceny, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, iż jakkolwiek cena w niej wskazana (78.000 zł) zawiera szczegółową kalkulację kosztów naprawy (zakwestionowaną przez biegłego) to nie przedstawiono w jej treści uzasadnienia dla przyjęcia wysokości poszczególnych pozycji korekt, ograniczając się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń. W przypadku korekty na wady ukryte (18.101 zł) rzeczoznawca ograniczył się do stwierdzenia, że "ponieważ pojazd w dniu sprzedaży nie był całkowicie sprawny technicznie, poza ujawnieniem niektórych wad i uszkodzeń nie wymagających użycia sprzętu diagnostycznego czy braku możliwości sprawdzenia wszystkich funkcji technicznych i użytkowych pojazdu (jazda próbna dla sprawdzenia tych funkcji i możliwości technicznych) zasadna jest korekta na tzw. wady ukryte, które mogą się ujawnić dopiero po usunięciu wad widocznych i zdiagnozowanych". W ocenie organu II instancji, nieuzasadnione jest przyjęcie przez rzeczoznawcę korekt dotyczących stanu utrzymania i dbałości o pojazd (9,050 zł) a także korekty ze względu na serwisowanie pojazdu (w wysokości 9,050 zł) z uzasadnieniem, iż pojazd pochodzi z importu prywatnego oraz, że brak jest pełnej dokumentacji związanej z obsługiwaniem pojazdu i wcześniejszymi naprawami. W ocenie organu odwoławczego trudno, bowiem zgodzić się z opinią rzeczoznawcy, iż w sytuacji braku książki serwisowej, kupujący samochód z tzw. wyższej półki, nie wystąpiłby do serwisu B. o historię pojazdu. Organ nadto wskazał, iż pół roku po zakupie przedmiotowego samochodu podatnik sprzedał go za 160.000 zł. W tej sytuacji, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., trudno zgodzić się z faktem, iż w wyniku wykonanych prac naprawczych wartość samochodu wzrosła ponad 100% w stosunku do ekspertyzy sporządzonej na zlecenie strony, a w stosunku do ceny zakupu o 850%. Kierując się zatem zasadami swobodnej oceny dowodów, z uwzględnieniem doświadczenia i zasad logiki, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. przyjął, w oparciu o opinię biegłego, iż wartość rynkowa przedmiotowego pojazdu, w dniu jego zakupu przez stronę wynosiła 135.200 zł. Organ uznał, że biegły wskazał i wyjaśnił przesłanki, które doprowadziły go do przedstawionych konkluzji. Do wyceny wartości pojazdu przyjął jego stan techniczny, istniejący w chwili jego nabycia. Dla potrzeb ustalenia faktycznego stanu technicznego pojazdu uwzględniono także wszelkie naprawy, które zostały podniesione w toku postępowania podatkowego oraz odniesiono się do ekspertyzy dokonanej na zlecenie strony. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, póz. 176 ze zm. – dalej jako "p.d.f.), w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa zaniechano poboru podatku. Podniósł również, że w myśl art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy przychodami, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wartość pieniężną tych świadczeń ustala się na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia (art. 11 ust. 2a pkt4 ustawy). Organ zaznaczył, iż dokonywanie zakupu towaru przez osoby fizyczne, którego cena jest znacznie niższa od ceny rynkowej, w myśl przytoczonych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi częściowo nieodpłatne świadczenie w naturze. Istotą tego świadczenia jest to, że podatnik dokonując zakupu przedmiotu za kwotę znacznie niższą od ceny rynkowej, dysponuje majątkiem o wiele większym, niż za niego zapłacił. Brak jest bowiem w tej sytuacji pełnej ekwiwalentności świadczeń. Jeżeli świadczenie jest częściowo odpłatne, jak w niniejszej sprawie, to przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną wg zasad określonych w ust. 2 lub 2a powołanej ustawy, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (art. 11 ust. 2b ustawy). Organ podniósł, iż podatnik nabywając w dniu 31 grudnia 2006 roku na podstawie faktury V/\J - marża Nr [...] samochód marki B., za cenę znacznie odbiegającą od jego wartości rynkowej, uzyskał w 2006 roku częściowo nieodpłatne świadczenie w naturze w wysokości 116.400 zł (135.200 zł - 18.800 = 116.400 zł), stanowiące różnicę między wartością określoną przez biegłego a wartością (ceną) faktycznie poniesioną. W konsekwencji sytuacja ta rodzi obowiązek podatkowy w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem prawidłowa wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 wynosi 36.780 zł. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, K.T. wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W jej treści zarzucił naruszenie art. 120 o.p., art. 121 o.p., art. 122 o.p., art. 180 o.p., art. 181 o.p., art. 187 § 1 o.p. oraz art. 191 o.p. a także art. 11 ust. 2a pkt. 4 p.d.f. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż w przedmiotowej sprawie istnieją trzy wyceny wartości samochodu, który został przez niego kupiony w 2006 roku – wycena wykonana przez Urząd Kontroli Skarbowej (173.300 zł), opinia biegłego (135.200 zł) oraz wycena sporządzona przez rzeczoznawcę na wybranego przez stronę (78.000 zł). Przyjęta przez organ odwoławczy opinia biegłego została przez stronę zakwestionowana. Pomimo tego, wydając opinię uzupełniającą, biegły nie odniósł się do zarzutu sformułowanego w pkt. 1 pisma z dnia 12 grudnia 2010 roku a w pierwszej części polemizuje on z przepisem prawa a nie wypowiada się odnośnie zadanego pytania. Zarówno z opinii jak jej uzupełnienia nie wynika czy biegły w firmie I. konsultował ceny dla "VW" czy też dla "Audi". Jest to o tyle istotne, że "Audi" zaliczane jest do marek Premium a "Volkswagen" - nie. Nadto podatnik podniósł, iż w opinii brak jest informacji o właściwym serwisowaniu, a okoliczność ta, w jego ocenie, ma znaczenie dla wniosków przyjętych w opracowaniu biegłego. Zdaniem strony, brak wskazania na jakiej podstawie zostały dokonane wyceny, w oparciu o program AUTO-KOR, czyni niemożliwym polemikę w tym zakresie, a stanowisko biegłego – niejasnym. Z uwagi na zakres zaskarżenia K.T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie ogranicza się do kwestii ustalenia wartości samochodu osobowego marki B., rok produkcji 2003 zakupionego przez K.T. dnia 31 grudnia 2006 roku za 18.800 zł. Sam fakt nabycia niniejszego samochodu za cenę uwidocznioną na fakturze zakupu nie jest przez organ kwestionowany. Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy stwierdził jedynie, iż podatnik dokonując przedmiotowego nabycia pojazdu, za cenę znacznie odbiegającą od jego wartości rynkowej, uzyskał w 2006 roku częściowo nieodpłatne świadczenie w naturze w wysokości 116.400 zł (135.200 zł - 18.800 = 116.400 zł), stanowiące różnicę między wartością określoną przez biegłego P.Z. a wartością (ceną) faktycznie poniesioną. Po wydaniu, w toku postępowania prowadzonego przez organ, opinii biegłego, która legła u podstaw ustaleń poczynionych przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., strona zgłosiła zastrzeżenia do jej treści. W następstwie tego biegły wydał opinię uzupełniającą, w której winien odnieść się do sformułowanych przez podatnika uwag oraz do załączonej do nich wyceny sporządzonej na zlecenie strony (pismo organu z 7.01.2011 r. – k. 183 załączonych akt kontroli skarbowej). W opinii uzupełniającej biegły wskazał, iż konsultacje w zakresie kosztów lakierowania przeprowadził w zakładzie blacharsko – lakierniczym Polmozbyt SA w Ł., wykonującym naprawy gwarancyjne pojazdów marki Honda, Suzuki i Hyundai, w firmie S. w B., przeprowadzającej naprawy samochodów marki Fiat oraz w firmie I. w Ł., w której naprawiane są samochody marki Volkswagen i Audi. Biegły podniósł, że wymienione zakłady wykonują naprawy również innych marek, w tym także B. Nadto wskazał, iż w przedstawionych mu dokumentach brak jest informacji o niewłaściwym serwisowaniu pojazdu. Podniósł, że każdy oferowany na rynku pojazd może mieć wady ukryte jednakże dodatkową korektę z tego tytułu uważa za bezzasadną. Odnośnie uwag dotyczących wyceny w oparciu o AUTO-KOR biegły uznał, że korekty ze względu na stan utrzymania i dbałość o pojazd, na serwisowanie pojazdu oraz wady ukryte są bezzasadne. Natomiast korekty ze względu na import prywatny i koszt usunięcia wad oraz uszkodzeń są bezzasadne. Końcowo podniósł, iż w całości podtrzymuje opinię pisemną wydaną dnia 23 listopada 2010 roku. Ponieważ zarówno opinia pisemna jak i jej uzupełnienie legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia organ winien w sposób wyczerpujący dokonać analizy niniejszych dowodów, a przede wszystkim wniosków końcowych w nich zawartych, również przez pryzmat zastrzeżeń zgłoszonych przez stronę. Nadto w przypadku istnienia kilku, w omawianej sprawie trzech, ekspertyz mających uzasadnić tą samą okoliczność, organ winien w sposób nie budzący wątpliwości dokonać porównania tych opinii oraz wyczerpująco uzasadnić wybór jednej z nich. W przedmiotowym sporze organ nie wykonał ciążących na nim obowiązków, czym naruszył art. art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 i 5 o.p., co z kolei mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z powołanym uregulowaniem, decyzja winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W uzasadnieniu faktycznym powinno znaleźć się przede wszystkim wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Można odstąpić od uzasadnienia decyzji tylko wówczas, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. nie przeprowadził szczegółowej analizy każdego z opracowań wykonanych przez rzeczoznawców, nie dokonał również ich wzajemnych porównań. Nie są zatem zupełnie jasne przyczyny, dla których dokonując własnej oceny, dla ustalenia stanu faktycznego, posłużył się opinią sporządzoną właśnie przez biegłego P.Z. Nie wiadomo również, z jakich powodów odmówił przyjęcia za wiążące ustaleń i wniosków poczynionych w dwóch pozostałych opracowaniach. Okoliczności te utrudniają kontrolę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Na uwagę zasługuje również fakt, iż opinia uzupełniająca sporządzona przez biegłego P.Z. nie rozwiewa ponad wszelką wątpliwość niejasności powstałych po wydaniu opinii z dnia 23 listopada 2010 roku, a miejscami jest nazbyt lakoniczna, aby można było ją przyjąć bez żadnych wątpliwości. Biegły wskazał bowiem, iż informacji w zakresie kosztów lakierowania udzieliły mu trzy firmy. Dwie z nich są w Ł., natomiast trzecia w B. Biegły nie wskazał czy fakt, że jedna ze wskazanych firm działa w B. ma znaczenie dla ustalenia niniejszych kosztów czy też nie, bo np. ceny stosowane w zakładach blacharsko lakierniczych łódzkich i brzezińskich w najmniejszym stopniu się nie różnią. Nadto wymienione zakłady przeprowadzają przede wszystkim naprawy pojazdów innych marek (Honda, Suzuki, Hyundai, Fiat, Volkswagen i Audi) aniżeli pojazd zakupiony przez podatnika, tj. B. Oczywistym jest, że większość z wymienionych marek nie znajduje się w tej samej klasie samochodowej, co przedmiotowe auto. Biegły wskazał, co prawda, iż firmy udzielające mu informacji w zakresie wskazanych kosztów, na potrzeby sporządzanej opinii, przeprowadzają także prace naprawcze samochodów innych marek, w tym również B. Nie wykazał jednak, że zakłady te mają autoryzację odnośnie napraw tych aut, a jeśli nie to jaki to ma wpływ na wysokość kosztów naprawy. Odnosząc się do korekty za wady ukryte (zawartej w wycenie AUTO-KOR) biegły podniósł, iż każdy oferowany na rynku pojazd może mieć wady ukryte, lecz w niniejszej sprawie korektę z tego tytułu uważa za bezzasadną. Niestety nie wyjaśnia, dlaczego doszedł do takiego przekonania. Za bezzasadne uznał również zastosowania korekty ze względu na stan utrzymania i dbałość o pojazd. Nie wskazał natomiast dlaczego. Podobnie jak w przypadku korekt z uwagi na import prywatny oraz koszt usunięcia wad i uszkodzeń, które to korekty uznał, z niewiadomych przyczyn, za zawyżone. Pomimo wskazanych niejasności organ, nie przeprowadzając głębszej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie oparł się jedynie na ustaleniach biegłego P.Z. Działanie takie wydaje się być ze wszech miar nie uprawnione i stanowi naruszenie art. 122 o.p., art. 187 § 1 o.p. oraz art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 i 5 o.p. Ponieważ wnioski końcowe opisanej opinii, dotkniętej wskazanymi powyżej uchybieniami, miały fundamentalne znaczenie dla treści decyzji z dnia [...] nie może się ona ostać w obrocie prawnym. Z tych też względów, Sąd w oparciu o treść art. 145 § 1 ust. 1 pkt. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję. Rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę organ odwoławczy winien wziąć pod uwagę argumenty zawarte w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach sąd rozstrzygnął w oparciu o dyspozycję art. 200 p.p.s.a. P.Pij.