I SA/Łd 547/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G. Z. wystąpił 15 kwietnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. określającą wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2010 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia skargi z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ze złożonego w toku postępowania sądowego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dokumentów wynikało, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, przy czym oboje nie posiadają żadnego majątku i zamieszkują w mieszkaniu należącym do matki skarżącego. Skarżący osiąga dochód z tytułu umowy o pracę (w wymiarze ¼ etatu) w wysokości 437,50 zł, natomiast jego żona nie pracuje i nie osiąga żadnych dochodów. Na skarżącym ciążą liczne zobowiązania względem kontrahentów, banków (w wysokości 3.000.000 zł), urzędu skarbowego (w kwocie 140.000 zł) oraz ZUS (w wysokości 70.000 zł), w związku z którymi toczą się wobec niego postępowania egzekucyjne. Koszty utrzymania skarżącego i jego żony oraz zakupu żywności wynoszą ok. 1.600 zł. Z uwagi na te wydatki małżonkowie korzystają z finansowej i rzeczowej pomocy rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd może zatem na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie (por. w szczególności postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/04, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Podkreślić należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi, a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, CBOSA). Rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca, poza przytoczeniem treści zawartych w cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku, nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza akt podatkowych prowadzi do wniosku, że wymierzone zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowe przekraczają zobowiązania deklarowane przez podatnika o łącznie 3.801 zł. Obecnie zatem zobowiązany jest do uiszczenia takiej właśnie kwoty. Skarżący w toku postępowania sądowego podnosi wprawdzie, że posiada również zobowiązania z innych jeszcze tytułów, w łącznej kwocie przekraczającej 3,2 mln zł, jednak w żaden sposób nie wykazuje, że prowadzenie kolejnej egzekucji w celu wyegzekwowania zobowiązania objętego zaskarżoną decyzją znacząco wpłynie na jego sytuację. Skarżący sam podnosi, że już są prowadzone przeciwko niemu liczne postępowania egzekucyjne. Trudno w takiej sytuacji udzielić akceptacji dla preferencyjnego traktowania innych zobowiązań (głównie prywatnoprawnych, wobec banków w kwocie 3 mln zł) kosztem realizacji należności wobec skarbu państwa. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ake.