I SA/Łd 552/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. P. Kiss (spr.), Sędziowie NSA del. T. Porczyńska, A. Cudak, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2004 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pierwszy Urząd Skarbowy Ł. - po rozpatrzeniu wniosku J.P. o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego - decyzją z dn. [...] nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 208 ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./, art. 6 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy z dn.30.08.2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155, poz.1287/ oraz art. 11c ust.1 i 2 ustawy z dn.08.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm./ umorzył postępowanie w sprawie restrukturyzacji zaległości w podatku od towarów i usług "w kwotach związanych z decyzjami urzędów celnych". W uzasadnieniu swojego stanowiska Urząd Skarbowy stwierdził, że w sprawach dotyczących podatku od towarów i usług, wynikającego z powołanych przez stronę szeregu decyzji organów celnych nie zostały wydane przez właściwy organ podatkowy w oparciu o art. 11c ust.1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług odpowiednie decyzje ustalające podatek w prawidłowej wysokości, w związku z czym w tych sprawach nie istniały na dzień 30.06.2002r. z tytułu powyższego podatku znane zaległości, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony wnosząc o jej uchylenie i objęcie restrukturyzacją wnioskowanych należności podatkowych zarzucił, iż została ona wydana z naruszeniem art. 6 ust.1 w związku z art.2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców przez ich błędną interpretację i zastosowanie. Strona podniosła, że zgodnie z legalną definicję pojęcia "należności znane", zawartą w art. 2 pkt 3 powołanej ustawy, wystarczającą podstawą do uznania danej należności za znaną jest okoliczność, aby organ restrukturyzacyjny posiadał jakiekolwiek dane dotyczące takiej należności i zdaniem strony posiadane przez urząd skarbowy decyzje organów celnych niewątpliwie zawierały takie dane. Strona stwierdziła także, że pracownicy urzędu skarbowego są profesjonalistami, "którzy mając takie dane, jak zawarte w konkretnych decyzjach organów celnych, są w stanie w ciągu co najwyżej 15 minut ustalić prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego". Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa w Ł. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, iż w związku z brakiem wydania przez organy podatkowe na dzień 30.05.2002r. w oparciu a art. 11c ust.1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług odpowiednich decyzji ustalających właściwą wysokość zobowiązania podatkowego, związanego z decyzjami organów celnych, strona z powyższego tytułu nie posiadała zaległości podatkowych, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1 lit.a ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, a także w rozumieniu art. 51 par.1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy podkreślił, że wydane przez organy podatkowe na podstawie art. 11c ust. 1 2 ustawy o podatku od towarów i usług decyzje będą miały charakter ustalający, a podatnik będzie miał 14-dniowy termin do zapłaty różnicy pomiędzy zobowiązaniami podatkowymi ustalonymi w tych decyzjach a podatkami pobranymi przez organy celne. W złożonej do Naczelnego Sadu Administracyjnego skardze pełnomocnik strony wnosząc o uchylenie w całości decyzji organów podatkowych obu instancji powtórzył wcześniejszy zarzut naruszenia art. 6 ust.1 w związku z art.2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców przez ich błędną interpretację i zastosowanie. Strona skarżąca stwierdziła, że będące w posiadaniu urzędu skarbowego na dzień 30.06.2002r. decyzje organów celnych zawierały wystarczające dane mające wpływ na zwiększenie wysokości należności podatkowych związanych z dokonywanym przez podatniczkę importem towarów. Strona powołała się także na stanowisko Izby Skarbowej w Warszawie, która zdaniem strony w analogicznej sprawie zajęła odmienne stanowisko, niż Izba Skarbowa w Ł./kopia decyzji Izby Skarbowej w Warszawie została załączona do skargi/. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa Ł. wniosła o jej oddalenie i podtrzymała w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu się do stanowiska wynikającego z załączonej do skargi decyzji Izby Skarbowej w Warszawie stwierdzono, iż niezależnie od tego, iż powołana decyzja nie może stanowić dowodu w rozpatrywanej sprawie, to według oceny organu nie zawiera ona stwierdzeń niezgodnych z zawartymi w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, stając się na podstawie art. 97 par.1 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr 153, poz.1271/ właściwym do rozpatrzenia niniejszej skargi, zważył, co następuje; Żądanie skargi w zakresie uchylenia zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej w Ł. zasługuje na uwzględnienie. Należy uznać, że organy orzekające, a w szczególności organ drugiej instancji podejmując decyzję o umorzeniu na podstawie art. 208 ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./ w związku z art. 6 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy z dn.30.08.2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155, poz.1287/ postępowania z wniosku strony skarżącej o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania restrukturyzacyjnego rozstrzygnęły sprawę w sposób bardzo uproszczony i z naruszeniem zasad wynikających z innych przepisów obu wymienionych ustaw. Zgodnie z treścią art.12 ust. 1 cyt. ustawy o restrukturyzacji wszczęcie tego rodzaju postępowania następuje na odpowiedni wniosek przedsiębiorcy, odpowiadający w szczególności wymogom określonym w art. 13 ust.1 i 2 tej ustawy. Po otrzymaniu wniosku o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, jednym z głównych obowiązków organu podatkowego, prowadzącego postępowanie powinno być zgodnie z art. 17 cyt. ustawy, a także art. 121-122 i art. 187 par.1 Ordynacji podatkowej ustalenie wysokości należności podatkowych, podlegających restrukturyzacji, przy uwzględnieniu należności znanych, w rozumieniu art. 2 pkt 3 omawianej ustawy. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca we wniosku z dn.07.11.2002r. o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego wniosła o objęcie przez Pierwszy Urząd Skarbowy Ł. restrukturyzacją należności podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług wynikających z szeregu /kilkudziesięciu/ decyzji organów celnych, wydanych w okresie od [...] do [...], które to decyzje zostały w swoim czasie doręczone organowi podatkowemu i z których według strony bezpośrednio wynikają należności podatkowe. Mając na uwadze powyższy, niekwestionowany przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy należy uznać, że w ramach wszczętego postępowania restrukturyzacyjnego obowiązkiem organów było przeprowadzenie postępowania, dotyczącego ustalenia wysokości ewentualnych znanych należności podatkowych na dzień 30 czerwca 2002r., wynikających z posiadanych decyzji organów celnych. Pojęcie "należności znanych" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji w sposób bardzo szeroki i rozumie się przez nie m.in. należności /także sporne/, wynikające z wszelkich danych znajdujących się w posiadaniu organu restrukturyzacyjnego, w tym wynikające z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień. Stąd też należy uznać, że jeżeli w następstwie otrzymanych przez organ podatkowy decyzji organów celnych i wszczętego w ich wyniku postępowania podatkowego, Urząd Skarbowy posiadał odpowiednie dane mające bezpośredni wpływ na zwiększenie należności podatkowych skarżącej z tytułu podatku VAT od importu towarów z zagranicy, to obowiązkiem tego organu w ramach postępowania restrukturyzacyjnego było ustalenie z powyższego tytułu wysokości należności znanych na dzień 30 czerwca 2002r. Doręczone Urzędowi Skarbowemu decyzje organów celnych niewątpliwie mieszczą się w pojęciu "innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu", określonym w art. 2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji. Okoliczność, iż organ podatkowy mimo posiadania wystarczających danych nie podjął /niezależnie z jakich powodów/ odpowiednich decyzji w przedmiocie ustalenia dla skarżącej należnego podatku VAT, wynikającego z otrzymanych decyzji organów celnych nie powinna stanowić przeszkody dla podatnika-przedsiębiorcy do zgłoszenia w drodze odpowiedniego wniosku żądania objęcia takich należności postępowaniem restrukturyzacyjnym. W rozpoznawanej sprawie należy dodatkowo podnieść, iż z przesłanych Sądowi akt administracyjnych wynika, że organ orzekający drugiej instancji przy podejmowaniu swojej decyzji nie był w posiadaniu pełnego materiału dowodowego, a w szczególności wskazanych przez stronę skarżącą decyzji organów celnych, z oceną których jest związane co najmniej w znacznej części rozstrzygnięcie tej sprawy. Organ drugiej instancji nie przedstawił również Sądowi orzekającemu, chociażby przykładowych kilka przedmiotowych decyzji organów celnych oraz powołanego przez obie strony pisma Ministerstwa Finansów z dn.14.10.2002r., dotyczącego "należności znanych na dzień 30.06.02", mimo, iż pełnomocnik organu został do tego zobowiązany na rozprawie, poprzedzającej wydanie niniejszego wyroku. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 par. 1 pkt.1 lit. a i lit.c oraz art. 200 ustawy z dn. 30.08.2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ orzekł, jak w sentencji.