I SA/Łd 557/09

Dnia 26 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2010 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w likwidacji z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 12.05.2006 r. do 31.12.2006 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. P. kwotę 240 (dwieście czterdziesci) złotych plus należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu oraz kwotę 17 zł (siedemnaście) złotych stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zwanej dalej O.p., decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Nr [...], odmawiającą "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w S. umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 12 maja 2006 r. do 31 grudnia 2006 r., w kwocie 34.396 zł wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, iż w dniu 22 czerwca 2007 r. Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym wniosek o udzielenie pomocy publicznej poprzez umorzenie zaległości podatkowej w kwocie 34.396 zł, a w uzasadnieniu tego wniosku, sporządzonego jako odrębne pismo, wniosła o umorzenie przedmiotowej zaległości wraz z odsetkami za zwłokę, podnosząc, że w dniu 12 maja 2006 r. został rozpoczęty proces likwidacji Spółki, którego powodem były duże straty poniesione we wcześniejszych latach. Zysk, który Spółka osiągnęła w 2006 r. ze sprzedaży nieruchomości ma charakter zapisu księgowego. Spółka nie posiada środków pieniężnych, które mogłaby przeznaczyć na spłatę zaległości podatkowej, ani żadnych ruchomości. Towary, których nie udało się sprzedać zostały złomowane. Do wniosku załączyła m.in. oświadczenie beneficjanta ubiegającego się o pomoc de minimis o wielkości otrzymanej dotychczas pomocy publicznej, kserokopię decyzji Prezydenta Miasta Ż. z dnia [...] r. w sprawie umorzenia odsetek w podatku od nieruchomości w wysokości 494,60 zł, sprawozdania z działalności za okres od dnia 1 stycznia do dnia 11 maja 2006 r. i od dnia 12 maja do dnia 31 grudnia 2006 r., informacje dodatkowe do sprawozdań finansowych, rachunki zysków i strat, bilanse w/g stanu na dzień 11 maja 2006 r. i na dzień 31 grudnia 2006 r. Dalej organ odwoławczy podniósł, iż decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. odmówił umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2006 r., wynikającej z zeznania podatkowego CIT-8 w kwocie 34.396 zł wraz z odsetkami za zwłokę, uznając, że zaległość podatkowa będąca przedmiotem wniosku dotyczy okresu, w którym Spółka osiągnęła dochód brutto w wysokości 206.466,18 zł, z tytułu sprzedaży nieruchomości. Zysk podatnika, zgodnie z rachunkiem zysków i strat, wyniósł 168.053,50 zł. Zdaniem organu podatkowego, przeznaczenie tego zysku na spłatę innych wierzycieli, niż Skarb Państwa wskazuje, że wniosek o udzielenie ulgi podatkowej nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto organ podatkowy podniósł, że Spółka posiada towary handlowe o wartości 18.891,55 zł oraz należności krótkoterminowe o wartości 134.801,62 zł, które pozwalają na spłatę zaległości podatkowej. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. oraz, że organ podatkowy błędnie ustalił, jakoby sytuacja Spółki poprawiła się w następstwie sprzedaży nieruchomości, podczas gdy Spółka dokonała zbycia nieruchomości za długi. Odnośnie posiadanych towarów podatnik stwierdził, że były to towary przeterminowane, które kwalifikowały się wyłącznie do złomowania. W ocenie Spółki, także krótkoterminowe wierzytelności nie mogą być źródłem finansowania, bowiem są nieściągalne. Po rozpoznaniu tego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, uznając, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jednoznacznie jaka była przyczyna odmowy przyznania wnioskowanej ulgi. Zdaniem organu odwoławczego, odmowa udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego może opierać się na braku przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", o których mowa w art. 67a O.p., bądź też wynikać z niespełnienia przez podatnika warunków udzielenia pomocy publicznej, w tym pomocy de minimis, w przypadku gdy organ podatkowy uznając interes strony zamierza udzielić ulgi. Nieprawidłowym jest, zdaniem organu odwoławczego, powoływanie się na obie wyżej wymienione okoliczności jednocześnie. Organ odwoławczy wskazał, też że ocena sytuacji finansowej Spółki jest niepełna i zachodzi konieczność wyjaśnienia okoliczności wznowienia działalności gospodarczej przez Spółkę. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił, że Spółka istotnie podjęła działalność gospodarczą na dowód czego przedstawiono kserokopię umowy z dnia 15 kwietnia 2008 r. dotyczącej odwodnienia terenu. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił jednakże Spółce umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych. Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. oraz nieuwzględnienie zaleceń organu odwoławczego. Strona podniosła, iż organ pierwszej instancji błędnie ocenił, iż w roku 2007 Spółka dysponowała środkami pieniężnymi, które mogła przeznaczyć na spłatę zaległości. Spółka podniosła, że jej sytuacja finansowa jest trudna, obecnie nie prowadzi działalności, a termin realizacji umowy odwodnienia terenu został przesunięty na listopad 2008 r. Zakwestionowała ocenę organu, iż przychód z tej umowy wystarczy na pokrycie zaległości w kwocie 34.396 zł oraz odsetek za zwłokę. Stwierdziła, że na spłatę zaległości można przeznaczyć zysk który, kształtuje się na poziomie 6% wartości wynagrodzenia za wykonane usługi. Rozpoznając to odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po przytoczeniu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. oraz przedstawieniu przesłanek umorzenia zaległości podatkowych, Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił dane wynikające z zeznań podatkowych złożonych przez Spółkę zarówno dla potrzeb podatku dochodowego oraz podatku od towarów i usług. Analizując dokumenty finansowe, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że ze sporządzonego rachunku zysków i strat wynika, że Spółka zarówno w 2007 r. jak i w 2008 r. nie osiągnęła żadnych przychodów (ze sprzedaży, operacyjnych, finansowych), poniosła zaś niewielkie koszty działalności operacyjnej (2.250,60 zł – 2007 r. i 2.143,14 zł – 2008 r.) oraz pozostałe koszty działalności operacyjnej (45.466,56 zł – 2007 r. i 16.446,60 zł – 2008 r.), co przełożyło się na wynik finansowy za 2007 r. - stratę w wysokości 47.717,16 zł i za 2008 r. - stratę w wysokości 18.589,74 zł. Z analizy porównawczej bilansu na dzień 31 grudnia 2007 r. z bilansem sporządzonym na dzień 31 grudnia 2006 r. wynika z kolei, iż: - wartość aktywów obrotowych zmniejszyła się z kwoty 154.176,29 zł do kwoty 57.872,16 zł tj. o 96.304,13 zł; - wartość zapasów zmniejszyła się o 100%, tj. z wartości 18.891,55 zł do wartości 0, na skutek złomowania towarów, które nie zostały sprzedane. Organ podkreślił, że Spółka nie przedstawiła żadnych dokumentów uprawdopodobniających trudności ze zbyciem przedmiotowych towarów, a także takich, które potwierdzałyby fakt złomowania; - wartość należności krótkoterminowych zmniejszyła się z kwoty 134.801,62 zł do kwoty 57.872,16 zł, tj. o kwotę 76.929,6 zł. Z wyjaśnień Spółki wynika, iż należności w wartości 26.575,01 zostały spisane jako nieściągalne. Z powyższego organ wywiódł, że w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r. Spółka uzyskała należności o wartości 50.354,45 zł (wg wyliczenia 76.929,46 - 26.575,01); - kapitał własny zmniejszył się o 47.717,16 zł, tj. z wartości 58.681,70 zł do wartości 10.964,54 zł; - zobowiązania Spółki zmniejszyły się z kwoty 95.494,59 zł do 46.907,62 zł, co świadczy o uregulowaniu w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r. zobowiązań pieniężnych o wartości 48.586,07 zł. Na podstawie powyższych danych Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, iż w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2007 r. Spółka dysponowała środkami, które mogła przeznaczyć na spłatę zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r., jednakże świadomie podjęła decyzję o uregulowaniu zobowiązań wobec innych wierzycieli niż Skarb Państwa. Natomiast w wyniku analizy porównawczej bilansu na dzień 31 grudnia 2008 r. z bilansem sporządzonym na dzień 31 grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, iż: -wartość aktywów obrotowych zmniejszyła się z 57.872,16 zł do 966,50 zł, tj. o 56.905,66 zł; -wartość zapasów pozostała bez zmian (0); -wartość należności krótkoterminowych zmniejszyła się z 57.872,16 zł do 966,50 zł, tj. o 56.905,66 zł; -kapitał własny zmniejszył się z wartości 10.964,54 zł do 22.593,03 zł; -zobowiązania Spółki zmniejszyły się z wartości 46.907,62 zł do 23.559,53 zł, co świadczy o uregulowaniu w 2008 r. zobowiązań pieniężnych o wartości 23.348,09 zł. Płynność finansowa Spółki, a więc zdolność do wywiązywania się ze swoich zobowiązań, kształtowała się, zdaniem organu podatkowego, następująco, a mianowicie: 1.wskaźnik płynności bieżącej l stopnia, będący ilorazem wartości aktywów obrotowych do zobowiązań bieżących informuje o tym w ilu procentach zobowiązania bieżące mogą być pokryte majątkiem obrotowym. Wartość wzorcowa tego wskaźnika wynosi 1.3-2. Wskaźniki płynności bieżącej l stopnia wynosiły ww. okresach odpowiednio 0.30, 1.64, 1.27 i 0.04. Organ podkreślił, iż po rozpoczęciu procesu likwidacji płynność bieżąca uległa poprawie (dopiero w 2008 r. nastąpił znaczny jej spadek), na co wpłynęło m.in. uzyskanie środków finansowych związanych ze zbyciem prawa użytkowania wieczystego i prawa własności nieruchomości położonej w Żyrardowie. 2.wskaźnik szybkiej płynności II stopnia, będący ilorazem wartości aktywów obrotowych pomniejszonych o zapasy i rozliczenia międzyokresowe do wartości zobowiązań bieżących, pokazuje w ilu procentach zobowiązania bieżące mogą być pokryte aktywami o wysokim stopniu płynności. Wartość wzorcowa wynosi 0.8.-1.5. Wskaźniki te wyniosły ww. okresach 0.25, 1.44,1.27 i 0,04, co potwierdza, według Dyrektora Izby Skarbowej, iż kształtowały się one na dobrym poziomie (za wyjątkiem 2008 r.). 3.wskaźnik wypłacalności gotówkowej III stopnia, rozumianej jako iloraz środków pieniężnych i innych aktywów pieniężnych do zobowiązań bieżących, przedstawia jaki procent zobowiązań bieżących można spłacić środkami pieniężnymi i innymi krótkoterminowymi aktywami finansowymi. Wartość wzorcowa wynosi 0.2. Wskaźniki te wyniosły ww. okresach odpowiednio 0.03, 0.01, 0 i 0, co świadczy zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, o niskiej wypłacalności gotówkowej, która utrzymuje się od długiego czasu. Na tej podstawie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że sytuacja finansowa Spółki nie przemawia za przyznaniem żądanej ulgi podatkowej, mimo, że z dokonanej analizy finansowej wynika, iż kondycja finansowa Spółki jest w istocie trudna, Spółka w roku 2007 r. dysponowała środkami, które mogła przeznaczyć na spłatę zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych, czego nie uczyniła. Organ wziął również pod uwagę, iż obecnie istnieje realna szansa na poprawę kondycji finansowej strony, na skutek uzyskania wynagrodzenia za wykonaną umowę na odwodnienie terenu. Organ stwierdził, że przychód w kwocie 50.000 zł pozwali na pokrycie zaległości podatkowej w wysokości 34.396,00 zł, natomiast rolą Spółki jest podejmowanie działań mających na celu optymalizację kosztów prowadzonej działalności i pozyskiwanie środków na ich pokrycie. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że podatnik nie wykazał, iż jego sytuacja finansowa ma cechy trwałości. Zgodnie zaś z utrwaloną linią orzecznictwa, pod pojęciem "ważnego interesu podatnika", jako przesłanki przyznania ulgi podatkowej, rozumie się niezależne od woli podatnika, nadzwyczajne bądź losowe przypadki uniemożliwiające terminowe wywiązywanie się ze zobowiązań podatkowych wobec budżetu państwa, a zatem gospodarcze lub społeczne przyczyny, dla których podatnik występuje o ulgę podatkową winny być niezależne od jego woli i wynikać z czynników nadzwyczajnych, niezwiązanych przyczynowo z działaniem podmiotu. Nie mogą zaś być one utożsamiane jedynie z przejściowymi trudnościami finansowymi, z jakimi boryka się Spółka. Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił nadto, że zaległość podatkowa dotyczy okresu, w którym Spółka osiągnęła dochód brutto w wysokości 206.466,18 zł z tytułu sprzedaży nieruchomości, dokonanej celem pokrycia swoich zobowiązań. Sprzedaży dokonano na rzecz S. M. (aktualnego likwidatora, wspólnika i byłego Prezesa Zarządu Spółki). Organ podkreślił, iż przedmiotowa nieruchomość została sprzedana przez likwidatora w dniu 26 kwietnia 2007 r., tj. 4 miesiące od nabycia jej od Spółki ze znacznym zyskiem - 690.000 zł. Zatem argument Spółki, iż wypracowany w 2006 r. zysk (168.053,50 zł netto) przeznaczyła na spłatę innych wierzycieli (w tym S. M.) nie jest, zdaniem organu podatkowego, przekonujący, tym bardziej, że należności wobec Skarbu Państwa powinny być regulowane w pierwszej kolejności. Zauważył nadto, iż organ pierwszej instancji, wydając zaskarżoną decyzję, nie dysponował danymi o zapłacie przez S. M. zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług, z własnych środków, w kwocie 23.348,09 zł. Argument ten został podniesiony dopiero w odwołaniu z dnia 30 października 2008 r. Odnosząc się do zarzutu odwołania, wedle którego organ pierwszej instancji rozpatrzył sprawę nie uwzględniając zaleceń organu odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że materiał dowodowy zebrano i rozpatrzono, zaś odzwierciedleniem właściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego jest szczegółowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Za pozbawione znaczenia Dyrektor Izby Skarbowej uznał argumenty Spółki, która podnosiła, że pod pojęciem interesu publicznego należy rozumieć możliwość zapewnienia nowych miejsc pracy. Wskazał, że Spółka w 2008 r. nie zatrudniała pracowników, o czym świadczy brak wpłat zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń pracowników, brak deklaracji PIT-4R za lata 2007 i 2008. Nie uwzględniając także pozostałych zarzutów odwołania, wskazał na wyjątkowy charakter ulg podatkowych, konieczność ponoszenia ryzyka przez przedsiębiorcę. Podkreślił również, że usługi budowlane, które wykonuje Spółka należą do dziedzin, które w ciągu ostatnich kilku lat mają najwyższe wskaźniki wzrostu w gospodarce. W skardze Spółka decyzji Dyrektora Izby Skarbowej zarzuciła naruszenie: - art. 121.O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych, - art. 122 O.p., poprzez uchylanie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy na dzień podejmowania decyzji, - art. 187 § 1 O.p., poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o materiał, który nie został wszechstronnie zbadany. - art. 180 § 1 O.p., poprzez brak zebrania przez organ podatkowy pełnego materiału dowodowego, mimo aktywnego udziału strony, - art. 191 O.p., poprzez przekroczenie granicy swobody oceny materiału dowodowego, która ocena przybrała cechy oceny dowolnej, - art. 210 § 4 O.p., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów .którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. W ocenie strony skarżącej, art. 67 § 1 O.p. nie daje podstaw do twierdzenia, że umarzanie zaległości podatkowej jest uzasadnione jedynie w takich przypadkach, gdy zaległość podatkowa powstała w skutek zdarzeń niezależnych od podatnika, na które nie miał on wpływu. Spółka stwierdziła, że ograniczanie uprawnień podatnika do skorzystania z uprawnień jakie daje mu przepis prawa przy spełnieniu przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego nie buduje zaufania obywateli do organów podatkowych. Ważnym interesem podatnika jest przezwyciężenie trudności, w jakich się znalazł na skutek kurczącego się rynku na usługi budowlane, który w pierwszej kolejności dotknął małych przedsiębiorców, takich jak Spółka. Tendencja ta wystąpiła już w roku 2005, w którym trudno było pozyskać zlecenia na usługi budowlane. Skarżąca podniosła, że organ podatkowy ma obowiązek wziąć pod uwagę sytuację, w jakiej podatnik znajduje się, w dacie podejmowania decyzji. Spółka mimo, że jest od trzech lat w stanie likwidacji podjęła działania celem przezwyciężenia kryzysu, o czym świadczy pozyskanie zlecenia na roboty budowlane, do realizacji której nie może przystąpić z uwagi na występującą zaległość, która uniemożliwia pozyskanie środków finansowych ze źródeł zewnętrznych. Analiza finansowa Spółki zawarta na str. 7 - 9 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej jednoznacznie wskazuje, że Spółka nie posiada przychodów i nie ponosi kosztów, a wydatki na obsługę Spółki ponoszone są przez jej udziałowca, który jednoosobowo prowadzi jej obsługę i dąży do wyjścia z zapaści. Możliwości płatnicze Spółki najlepiej odzwierciedlają wskaźniki płynności bieżącej. W tym kontekście stwierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej, że za przyznaniem ulgi nie przemawia jej sytuacja finansowa, jest błędne. Podobnie stanowisko obu instancji, zgodnie z którym podatnik jest w stanie uregulować zaległe zobowiązanie, świadczy - w ocenie strony skarżącej - o przekroczeniu granic swobodnej oceny materiału dowodowego. O wadliwej ocenie materiału dowodowego świadczy także stwierdzenie, iż istnieje realna szansa na spłatę zaległości z wynagrodzenia za wykonanie umowy na odwodnienie terenu. Zdaniem Spółki, twierdzenie organu odwoławczego, iż przychód w wysokości 50 tys. zł pozwoli uregulować istniejącą zaległość podatkową, świadczy o braku wiedzy o zasadach obrotu gospodarczego. Osiągnięcie przychodu wymaga poniesienia kosztów. Spółka nie posiada środków na ich poniesienie, a z uwagi na zaległość podatkową nie ma możliwości ich pozyskania ze źródeł zewnętrznych. Spółka zarzuciła organowi podatkowemu błędną ocenę co do przedstawionej sytuacji finansowej Spółki i przyznanie jej cechy trwałości. Jak wynika z analizy dokonanej przez organ odwoławczy na str. 7 i 8 decyzji, Spółka nie posiada przychodów od trzech lat. Sytuację tę może zmienić pozytywna decyzja umorzeniowa, która pozwoli na pozyskanie kredytu na wznowienie działalności i przystąpienie do realizacji zawartej umowy. Zdaniem Spółki, podniesiona przez organ odwoławczy kwestia sprzedaży nieruchomości S. M. w 2006 r. za długi, jednoznacznie wskazuje na finansowanie działalności Spółki przez likwidatora, a także dowodzi, że trudna sytuacja finansowa Spółki występowała już przed sprzedażą. Spółka usiłowała wynająć przedmiotową nieruchomość, ale bez rezultatu. Nieruchomość nie była użytkowana przez Spółkę i generowała koszty w postaci podatku od nieruchomości. W ocenie Spółki, zagadnienie zbycia nieruchomości przez S. M. nie powinno rzutować na decyzję dotyczącą Spółki, ponieważ jest to inny podmiot gospodarczy. W ocenie strony skarżącej, mimo ponownego zbadania materiału dowodowego przez organ odwoławczy naruszono art. 210 § 4 O.p. wobec braku jednoznacznego wskazania, które fakty organ uznał za udowodnione, którym dowodom dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Podjęta decyzja daje prymat interesowi budżetu państwa nad ważnym interesem podatnika i interesem społecznym, co nie powinno mieć miejsca w obecnej sytuacji gospodarczej, tj. postępującym bezrobociu i pogłębiającej się recesji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez "A" Spółkę zoo w likwidacji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...], Sąd nie dopatrzył się mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 z póź, zm.), zwanej dalej Op, w szczególności zaś stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. 67b § 1 pkt 2 w zw. z art. 67a § 1 pkt 3. Stosownie do pierwszego z tych przepisów organ podatkowy, na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielić ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. W myśl drugiego przepisu zaś organ podatkowy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę promulgacyjną. Przepisy te, na co wskazują zwroty tj. "z zastrzeżeniem art. 67b", "o których mowa w art. 67a" i "określonych w art. 67a", pozostają w ścisłym związku ze sobą, a ich wzajemna relacja sprowadza się do tego, iż art. 67a Op reguluje podstawowe kwestie w zakresie udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, a mianowicie wskazuje podstawowe przesłanki udzielenia ulgi, formy, w jakich możliwe jest udzielenie ulgi i rodzaje należności, które mogą być objęte ulgą, przepis art. 67b Op zaś dotyczy tylko podatników prowadzących działalność gospodarczą i określa w § 1 pkt 2 rodzaj i zakres pomocy. Podnieść nadto należy, iż rozłączne odczytywanie tych przepisów nie miałoby sensu. Skoro bowiem udzielenie ulgi w spłacie podatku jest odstępstwem od zasady płacenia podatków, to również dla podatników będących przedsiębiorcami powinny być określone podstawy odstąpienia od tej zasady i są one określone właśnie w art. 67a § 1 Op. W konsekwencji regulacji prawnej wskazanych przepisów dla pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku podatnika prowadzącego działalność gospodarczą o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc de minimis konieczne jest spełnienie przesłanek wynikających w obu tych przepisach, a mianowicie objęte wnioskiem o ulgę zobowiązanie stanowi pomoc de minimis uregulowaną w prawie wspólnotowym, oraz wykazanie przez podatnika, iż za udzieleniem tej ulgi przemawia ważny interes podatnika lub interes publiczny, przy czym orzecznictwo sądowe przyjmuje, iż podstawowym warunkiem udzielenia ulgi podatkowej jest wykazanie, że przemawia za tym ważny interes podatnika lub interes publiczny, a stwierdzenie jednej z nich czyni sensownym dalsze rozważania możliwości udzielenia ulgi w aspekcie pomocy publicznej (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 grudnia 2008r., I SA/Łd 928/08, nie publ., wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 września 2007r., I SA/Gd 538/07, Lex nr 297127 czy P. Sidor, Pomoc publiczna w świetle znowelizowanych przepisów wspólnotowych i krajowych, Problemy podatkowe, Obowiązki beneficjenta, "Doradca Podatkowy" 2007, z. 3, s. 17). Przesłanki umorzenia zaległości podatkowej "ważny interes podatnika" i "interes publiczny" należą do kategorii pojęć nieostrych, niedookreślonych, a więc takich, które wymagają każdorazowej oceny na tle okoliczności faktycznych danej sprawy, a ocena ich zaistnienia winna być dokonywana w oparciu o kryteria obiektywne, a nie subiektywne przekonanie podatnika lub organu. Pomimo trudności w sformułowaniu generalnej, uniwersalnej definicji tych pojęć, pojęcie ważny interes podatnika rozumiane jest jako sytuacja, w której z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowej, interes publiczny zaś jako dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, to dbałość o interes Skarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa, a więc i możliwości realizacji zadań ogólnospołecznych. W interesie publicznym leży by podatnicy przestrzegali przepisy podatkowe, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości opodatkowania. Interes podatnika nie może więc pozostawać w kolizji z interesem publicznym, a umorzenie zaległości podatkowej jako wyjątek od zasady powszechności opodatkowania może być stosowane w szczególnie uzasadnionych wypadkach i nie może mieć charakteru powtarzalnego. Oceniając sytuację podatnika organy podatkowe winny bowiem mieć na uwadze interes budżetu państwa, a przerzucanie ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej na ogół podatników pozostawałoby w sprzeczności z tym interesem. Kolejne warunki, które przedsiębiorca ubiegający się o pomoc w spłacie zobowiązań, stanowiących pomoc de minimis, powinien spełnić, poza wynikającymi z art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 2 Op, określa bezpośrednio stosowane rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 traktatu do pomocy de minimis (Dz. U. UE L. 2006, Nr 379, s. 5) w art. 2 ust. 2 i art. 1 ust. 1 lit. h w zw. z Wytycznymi Wspólnotowymi Komisji dotyczącymi pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE. C Nr 244, s. 2). Zgodnie z tymi przepisami, ogólna kwota pomocy de minimis przyznana dowolnemu podmiotowi gospodarczemu nie przekracza 200.000 euro w dowolnie ustalonym okresie trzech lat budżetowych. Całkowita wartość pomocy de minimis przyznanej jednemu podmiotowi gospodarczemu działającemu w sektorze transportu drogowego przez dowolny okres trzech lat budżetowych nie może przekroczyć 100.000 euro. Pułapy te stosuje się bez względu na formę i cel pomocy de minimis, a także bez względu na to, czy pomoc przyznana państwu członkowskiemu jest w całości, czy w części finansowana z zasobów Wspólnoty. Pomocy tej nie stosuje się jednakże w stosunku do podmiotów gospodarczych znajdujących się w trudnej sytuacji. W myśl Wytycznych wspólnotowych, przedsiębiorstwo jest zagrożone, jeżeli ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od właścicieli/akcjonariuszy lub wierzycieli, nie jest ono w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą to przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko – lub średnioterminowej. Uregulowana w powołanych przepisach instytucja ulgi podatkowej oparta jest na uznaniu administracyjnym, na co wskazuje zwrot "organ podatkowy (...) może". Istotą uznania zaś jest rozgraniczenie sprzecznych interesów, a mianowicie interesu podatnika ubiegającego się o ulgę oraz interesu budżetu państwa, i danie priorytetu jednemu z nich na tle okoliczności faktycznych danej sprawy. Nadmienić należy nadto, że ustawodawca pozostawił organowi podatkowemu swobodę w stosowaniu analizowanej instytucji nawet wówczas, gdy zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Swoboda ta polega na tym, że to do organu podatkowego należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy, a sądowa kontrola legalności aktów administracji opartych na uznaniu ma charakter ułomny. Z woli ustawodawcy obejmuje ona jedynie przestrzeganie przez organy podatkowe procedury normowanej przez Ordynację podatkową, w tym w szczególności kompletność materiału dowodowego oraz prawidłowość jego oceny w myśl wskazań zasady swobodnej oceny dowodów obowiązującej w postępowaniu podatkowym. Innymi słowy sąd administracyjny jest uprawniony jedynie do kontrolowania trybu postępowania prowadzącego organ podatkowy do wydania decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. Sąd ten nie może natomiast kwestionować rozstrzygnięcia merytorycznego zawartego w zaskarżonej decyzji, będącego wynikiem dokonanego przez organ wyboru, jego celowości i słuszności. Poza polem rozważań Sądu pozostaje więc rzecz najistotniejsza dla podatnika, tj. ocena niedookreślonych przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, których znaczenie jest każdorazowo ustalane przez organ podatkowy. Jeśli zatem Sąd nie dopatrzy się uchybień organów w sposobie procesowania i oparcia rozstrzygnięcia o kompletne dowody (w dacie wydania zaskarżonej decyzji) to nie ma podstaw prawnych do eliminowania decyzji z obrotu prawnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności podnieść należy, iż organy podatkowe, wbrew zarzutom skargi naruszenia art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 180 § 1 i art. 191 Op, działając zarówno z urzędu, jak i w wyniku działań samej skarżącej Spółki, w sposób wszechstronny przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i dowodowe, w szczególności co do sytuacji finansowej Spółki oraz okoliczności powstania objętej wnioskiem zaległości podatkowej. Z załączonych akt administracyjnych wynika, iż organ zgromadził sprawozdanie z działalności Spółki za okres od dnia 1 stycznia 2006r. do dnia 31 grudnia 2006r., informację dodatkową do tego sprawozdania, rachunek zysków i strat oraz bilans na dzień 11 maja 2005 i 11 maja 2006r., uchwały Spółki dotyczące sytuacji finansowej Spółki, rachunek zysku i strat na dzień 31 grudnia 2005r. i 31 grudnia 2006r. wraz z bilansem i uchwałami, deklaracje pdp za 2004 – 2007r., odpis z KRS z dnia 20 listopada 2006r., uchwałę nr 5 z dnia 25 października 2007r. o wznowieniu działalności gospodarczej Spółki, podsumowanie deklaracji VAT za 2007r. – 2008r., wykaz z informacji o PCC, bilans na 31 grudnia 2007r., rachunek zysku i strat na 31 grudnia 2006 i 31 grudnia 2007r. wraz z informacją dodatkową i sprawozdaniem z działalności, wyjaśnienia samej Spółki dotyczące działalności i sytuacji Spółki m.in. z dnia 17 lipca 2008r. i z dnia 11 sierpnia 2008r., umowę z dnia 4 kwietnia 2008r. o roboty budowlane wraz z aneksem z dnia 10 września 2008r., pismo Naczelnika US w S. z dnia 20 stycznia 2009r. dotyczące rozliczenia VAT za 2007 i 2008r., rachunek zysków i strat na dzień 31 grudnia 2007 i 31 grudnia 2008r. wraz z bilansem. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów, dokonał wykładni pojęć ważny interes podatnika i interes publiczny, a następnie wskazał wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności faktyczne, a dotyczące sytuacji finansowej i możliwości regulowania zaległości podatkowych, a ich ocena jest zgodna z doświadczeniem życiowym, logiczna i prawidłowa, co czyni zarzut naruszenia art. 210 § 4 Op chybionym. W uzasadnieniu organ nie odniósł się wprawdzie wprost do okoliczności wznowienia działalności gospodarczej przez skarżącą Spółkę, niemniej jednak okoliczność ta nie ma wpływu na wynik sprawy, a tylko taka mogła skutkować uwzględnieniem skargi. Z uzasadnienia wynika wszak, iż uznał Spółkę za będącą w likwidacji. Okoliczność ta nie budzi też wątpliwości Sądu, pomimo podjęcia wskazanej uchwały o wznowieniu działalności gospodarczej oraz zawarcia w dniu 15 kwietnia 2008r. umowy o roboty budowlane. Z zawartego w aktach odpisu z KRS wynika, iż Spółka nadal pozostaje w likwidacji i nie prowadzi działalności gospodarczej. Z odwołania z dnia 30 października 2008r. wynika, iż "dążąc do wznowienia działalności – musi mieć uregulowane sprawy podatkowe. Istnienie zaległości uniemożliwia mu występowanie w przetargach publicznych czy też pozyskiwanie środków na podjęcie i kontynuowanie działalności poprzez pozyskanie kredytu". To zaś oznacza, iż Spółka de facto nie wznowiła działalności gospodarczej, a wręcz zdawała sobie sprawę z nierealności wykonania zawartej umowy z uwagi na brak środków finansowych, chociażby na zatrudnienie pracowników celem wykonania zgodnie z umową robót budowlanych. Nie sposób też nie odnieść wrażenia, iż zawarcie tej umowy było reakcją Spółki na podniesiony w pierwotnie podjętej w tej sprawie decyzji z dnia [...]r. (uchylonej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r.) przez organ pierwszej instancji argument o niemożności zastosowania w sprawie wynikającej z prawa wspólnotowego pomocy de minimis z uwagi na to, iż Spółka spełnia warunki przedsiębiorstwa zagrożonego, co oznaczałoby, iż w stosunku do Spółki, jako takiego przedsiębiorstwa, nie stosuje się pomocy wynikającej z prawa wspólnotowego. Podnieść też należy, na co zwrócił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż Spółka w 2008r. nie wpłaciła zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, jak i żadnych wpłat z tytułu zaliczek na wynagrodzenie pracowników, a za rok 2007 i 2008 nie złożyła deklaracji PIT – 4R, co dowodzi, iż Spółka nie prowadziła działalności gospodarczej. Istotne jest i to, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję z dnia 30 września 2008r., a w uzasadnieniu tej ostatniej decyzji organ odniósł się do kwestii wznowienia działalności gospodarczej, podnosząc m.in., iż "Spółka nie wykazała żadnych dostaw towarów. Podkreślenia wymaga jednak fakt, iż po wykonaniu określonych w ww umowie z dnia 15.04.2008r. prac przez Spółkę będzie dysponowała środkami na uregulowanie zaległości podatkowej w CIT za okres 12.05 do 31.12.2006r. Ponadto mając na uwadze zapisy podjętej przez Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki w dniu 25 października 2007r. uchwały, iż Spółka mając na uwadze dobrą koniunkturę i zapotrzebowanie na usługi budowlane wznawia działalność pozwalają wysnuć przypuszczenie, iż w niedługim czasie Spółka będzie posiadała środki pieniężne wystarczające na uregulowanie zaległości podatkowej za 2006r. W tej sytuacji przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych oznaczałoby rezygnacje Budżetu Państwa z należnych mu dochodów z nieuzasadnioną korzyścią dla innych wierzycieli, co nie leży w interesie publicznym". Utrzymując w mocy wskazaną decyzję, organ odwoławczy tym samym podzielił pogląd pierwszej instancji, iż Spółka nie prowadziła działalności gospodarczej, pomimo zawarcia tej umowy. W konsekwencji też podzielić należy sformułowany wprawdzie dość ogólnikowo, co jednak nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, pogląd organów, iż w niniejszej sprawie, pomimo że o umorzenie ubiega się przedsiębiorca, nie mają zastosowania wskazane na wstępie przepisy prawa wspólnotowego. Postawienie skarżącej Spółki w stan likwidacji oznacza wszak, iż mamy do czynienia z zagrożonym przedsiębiorcą, zaś pomoc de minimis, jak wynika ze wskazanych aktów prawa wspólnotowego, ma na celu wsparcie przedsiębiorcy jeśli jest szansa samodzielnego przezwyciężenia przez nie trudności, pomocy tej nie stosuje się natomiast w stosunku do podmiotów gospodarczych znajdujących się w trudnej sytuacji, a w takiej sytuacji znajduje się bez wątpienia skarżąca Spółka. Skoro Spółka jest w likwidacji, to oczywistym jest, iż nie ma szans odwrócenie tej sytuacji, nawet przy pomocy publicznej. Z tego względu zbędne było analizowanie w niniejszej sprawie spełnienia przez Spółkę wspólnotowych przesłanek przyznania pomocy publicznej. Nie sposób też stawiać organowi zarzutu wadliwej oceny sytuacji finansowej skarżącej Spółki. Zasadnie organ, po przytoczeniu szczegółowych danych z dokumentacji finansowej Spółki, podniósł, iż Spółka znajduje się w trudnej sytuacji, co nie oznacza zasadności wniosku o przyznanie ulgi. Spółka pomimo wykazanej w 2006r. straty dokonała dostawy towarów na kwotę 377.747,00 zł oraz nabyła towary i usługi na kwotę 45.577,00 zł; w 2007r. nie dokonała dostawy towarów i usług, nabyła towary i usługi na kwotę 2.329,00 zł, zaś w okresie od sierpnia do grudnia 2008r. wykazała zakupy i kwoty do przeniesienia na następne okresy. Z porównania tych danych wynika, iż Spółka dysponowała środkami, które mogła przeznaczyć na spłatę spornego zadłużenia z roku 2006r., skoro dokonywała zakupu towarów u usług, generujących straty z prowadzonej działalności gospodarczej. Istotne znaczenia ma też i ta podniesiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczność, iż w grudniu 2006r. Spółka sprzedała należące do niej prawo użytkowania wieczystego nieruchomość gruntowej i budynkowej S. M. (udziałowcowi, Prezesowi, a obecnie likwidatorowi Spółki) o wartości 400.000,00 zł za cenę 206.466,18 zł, ten zaś zbył je w kwietniu 2007r. za kwotę 1.090.000,00 zł. Wprawdzie zbycie to nastąpiła w zamian za zwolnienie Spółki z długu wobec S. M., nie można jednak zapominać, iż zbycie przez Spółkę nastąpiło na rzecz wspólnika (udziałowca) za cenę rażąco zaniżoną nie tylko w stosunku do jej wartości, ale i ceny dalszego jej zbycia. Powyższe nie może zatem pozostać bez wpływu na ocenę intencji stron, wskazanych transakcji zbycia spornej nieruchomości. Biorąc zaś pod uwagę kwotę zaległości w kwocie 34.396,00 zł, krótki okres między zbyciem nieruchomości przez Spółkę a następnie zbyciem jej przez S. M. oraz cenę zbycia tej nieruchomości, tj. 1.090.000,00 zł, nie budzi wątpliwości, iż Spółka byłaby w stanie uregulować sporną zaległość, gdyby czynności dotyczące tej nieruchomości nie były dokonywane między wskazanymi podmiotami. Nie budzą też zastrzeżeń dokonane przez organ ustalenia i ocena rachunku zysku i strat na 31 grudnia 2006r. i na dzień 31 grudnia 2007r., z której wynika, iż wartość aktywów zmniejszyła się o 96.304zł, wartość zapasów zaś o 100%, tj. 18.891,55 zł, wartość krótkoterminowych należności zmniejszyła się o kwotę 76.929,60 zł, kapitał własny zmniejszył się zaś o 47.717,16 zł, zobowiązania zmniejszyły się o kwotę 48.586,07 zł. Z powyższych danych wynika, iż Spółka w 2007r., pomimo wykazanej w zeznaniu dla podatku dochodowego od osób prawnych straty, dysponowała środkami finansowymi o wartości przewyższającej sporne zobowiązanie (Spółka uzyskała należności o wartości 50.354,45 zł), które przeznaczyła na uregulowanie innych zobowiązań, a środki te pochodziły głównie ze zbycia aktywów oraz uzyskania krótkoterminowych należności. Twierdzenia Spółki, iż środki te mają tylko charakter kasowy, nie zostały uwzględnione, Spółka nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów na to, iż posiadane zapasy były przeterminowane, trudno zbywalne, a zwłaszcza, że podjęła jakiekolwiek próby ich zbycia oraz że rzeczywiście zostały one złomowane. Do analogicznych wniosków prowadzi analiza bilansu na dzień 31 grudnia 2007 i 31 grudnia 2008r. Słusznie zatem podniósł organ, iż wartość aktywów w tym okresie zmniejszyła się o 56.905,66 zł, wartość należności krótkoterminowych o 56,905,66 zł, a zobowiązania zmniejszyły się o 23.348,09 zł. Istotne jest i to, że Spółka nie wskazała żadnych dowodów, iż podjęła działania mające na celu egzekucję należnych jej wierzytelności. Zasadnie organ podniósł też, iż istnieje szansa na pozyskanie przez Spółkę środków w wysokości 50.000 zł (a więc przewyższającej sporną zaległość), jeśli Spółka podejmie działania celem wykonania zawartej w dniu 15 kwietnia 2008r. umowy o roboty budowlane przy odwonieniu terenu. Wskazane w uzasadnieniu, a zawarte w załączonych aktach administracyjnych, dokumenty finansowe Spółki pozwalają za prawidłowe uznać również twierdzenia organu, iż trudna sytuacja finansowa Spółki nie ma cechy trwałej, istnieje bowiem szansa zmiany tej sytuacji, co wymaga jednak podjęcia określonych decyzji, pozyskania środków na pokrycie działalności Spółki. Dodatkowo podnieść należy, iż wskaźnik płynności bieżącej Spółki I i II stopnia po rozpoczęciu likwidacji, jak zauważył słusznie organ, poprawił się, zaś wskaźnik III stopnia spadł. Na aprobatę zasługuje też argument uzasadnienia zaskarżonej decyzji, iż sporna zaległość powstała w okresie gdy Spółka osiągnęła dochód w wysokości 206.466,18 zł z tytułu sprzedaży nieruchomości, co szczegółowo wyżej było przedmiotem analizy. Trafnie organ podniósł, iż w pojęciu ważnego interesu podatnika nie może w realiach tej sprawy mieścić się okoliczność zapewnienia nowych miejsc pracy i ograniczenie liczby osób pobierających zasiłki dla bezrobotnych, nie budzi wszak wątpliwości, iż skarżąca Spółka jest, jak już wskazano, w likwidacji i nie zatrudnia pracowników, a celem likwidacji jest wyzbycie się majątku i zaspokojenie wierzycieli z tego majątku, Spółka zaś nie skorzystała z szansy wykonania umowy z dnia 15 kwietnia 2008r. Organ podniósł nadto, iż zaskarżona decyzja została podjęta w ramach uznania administracyjnego, a interes podatnika winien być oceniany obiektywnie, a nie wynikać z własnego przekonania podatnika o zasadności zastosowania ulgi, przyznanie ulg winno być bowiem wyjątkowe, zwłaszcza gdy zaległość powstała z przyczyn leżących po stronie podatnika (strata w latach ubiegłych), nie zaś czynników od niego niezależnych, nadzwyczajnych. Nie sposób bowiem, biorąc pod uwagę przyjętą konstrukcję ulgi z art. 67a § 1 Op, zgodzić się z stroną skarżącą, iż nie tylko nadzwyczajne okoliczności mogą uzasadniać zastosowanie ulgi podatkowej, a także przezwyciężenie trudności, w jakich znalazła się Spółka w skutek "kurczącego się" rynku usług budowlanych. Nadto w takiej samej sytuacji jak Spółka, spowodowanej kryzysem gospodarczym, znajdowali się też inni przedsiębiorcy branży budowlanej, a to oznacza, iż sytuacja Spółki nie jest nadzwyczajna. Zasadnie też organ podniósł, iż każdy podmiot gospodarczy ponosi ryzyko prowadzenia działalności, niepowodzenia finansowe nie mogą automatycznie skutkować obowiązkiem udzielenia ulg podatkowych, należności podatkowe stanowią znaczną część dochodów budżetu państwa, a każdy podmiot gospodarczy prowadzi działalność gospodarczą w tych samych warunkach społecznych i gospodarczych i na każdym z nich ciąży ten sam obowiązek podatkowy, jak i ryzyko związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Trafnie też organ zauważył, iż skarżąca Spółka zajmuje się świadczeniem usług budowlanych, a te od kilku lat, co jest powszechnie wiadome, mają największe wskaźniki wzrostu w gospodarce, zaś Spółka wystąpiła o najdalej w skutkach idącą ulgę, a być może rozłożenie zaległości na raty byłoby wystarczającą pomocą dla Spółki, takiej próby Spółka jednak nie podjęła. Wbrew twierdzeniom skargi, organ dokonał oceny aktualnej sytuacji finansowej Spółki i uwzględnił w swojej analizie, co potwierdza treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nawet załączone do odwołania dokumenty finansowe Spółki. Wskazał wszak, iż sytuacja Spółki jest trudna, uznał jednakże, iż nie uzasadnia to umorzenia zaległości z przyczyn, której już szczegółowo wskazano w niniejszym uzasadnieniu. Sąd nie podziela też poglądu skargi przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, iż istnieje szansa spłaty zadłużenia z dochodu z zawartej umowy o odwodnienie terenu i pominięcie kosztów uzyskania tego dochodu, a sytuacja Spółki nie ma cechy trwałości. Jak już bowiem wskazywano wyżej to Spółka jako podmiot prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą winna czynić starania celem pozyskania środków finansowych na jej działalność, nie zaś oczekiwać poprawy tej sytuacji w konsekwencji pomocy publicznej. Sprzeczne z zasadą sprawiedliwości społecznej i podatkowej byłoby przerzucanie ciężaru za wadliwe decyzje Spółki na ogół społeczeństwa. Na brak cechy trwałości sytuacji Spółki wskazują z kolei wahające się wskaźniki płynności finansowej, są to w zależności od okresu wskaźniki poniżej normy, jak i powyżej czy oscylujące w granicach przyjętej normy. Podnoszona w skardze okoliczność trudnej sytuacji finansowej Spółki przed sprzedażą nieruchomości na rzecz S. M. nie ma wpływu na dokonaną przez organ ocenę przesłanek umorzenia, wskutek zbycia nieruchomości w 2006r. Spółka uzyskała bowiem środki finansowe na spłatę spornego zadłużenia (powstałego wszak w 2006r.), a okoliczności zbycia tej nieruchomości wskazują na odmienne od podnoszonych intencje zbywcy i nabywcy, o czym już wspomniano. Nadto twierdzenia Spółki o problemach z wynajęciem zbywanej nieruchomości, generowaniem przez nią wyłącznie kosztów nie dość że zostały podniesione dopiero w skardze, to na dodatek są gołosłowne, Spółka w żaden sposób nie udowodniła podnoszonych działań. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. t.n.