I SA/Łd 560/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] nr [...] określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego A. U. radca prawny J. K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. W przedmiotowej skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, że w chwili obecnej w celu kontynuowania prowadzenia działalności gospodarczej skarżący zrezygnował z części taboru oraz dokonał redukcji zatrudniania kierowców. Posiadane przez skarżącego ruchomości zostały zabezpieczone do innych postępowań dotyczących podatku od towarów i usług za lata 2003-2005, które nie zostały do dnia dzisiejszego prawomocnie zakończone. Obecnie skarżącemu nie zajęto jedynie rachunku bankowego, jako niezbędnego do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem pełnomocnika odmowa wstrzymania wykonania decyzji powodować będzie dla skarżącego zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, pozbawiając go jednocześnie niezbędnych środków do utrzymania siebie i rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Art. 61 § 3 P.p.s.a zawiera zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: 1) wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o zagrożenia, które niekoniecznie muszą występować w dacie rozpoznawania wniosku, lecz których można się spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym wypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienia NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04, niepubl. oraz z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LexPolonica). W orzecznictwie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (LEX nr 564208), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W niniejszej sprawie pełnomocnik wskazywał na konkretne okoliczności, z których wynika, że sytuacja finansowa skarżącego jest trudna: musiał dokonać redukcji swoich pracowników, zrezygnował z części posiadanego przez siebie taboru, jego ruchomości zostały zabezpieczone do innych postępowań. Strona nie przedłożyła jednak żadnego dokumentu, potwierdzającego zaistnienie tych okoliczności. Nie jest wiadome również jakimi środkami finansowymi dysponuje skarżący, gdyż we wniosku pełnomocnik zawarł jedynie informację, że rachunek bankowy skarżącego nie został zajęty. W tej sytuacji Sąd nie miał możliwości skontrolowania czy wymagane prawem przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zaistniały w rozpoznawanej sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. M.Ko.