I SA/Łd 566/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA M. Zirk-Sadowski (spr.), Sędziowie T. Porczyńska, A. Świderska, Protokolant A. Grosińska, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2004 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Ł. w Likwidacji na decyzję Izba Skarbowa w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: podatek od towarów i usług za m-c lipiec 2000 r. oddala skargę I S.A./Łd 566/03 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Izba Skarbowa w Ł. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego Ł. - W., którą organ pierwszej instancji określił Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A (w likwidacji) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2000r., zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za ten miesiąc 2000 r. i ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe. W uzasadnieniu decyzji Izba stwierdziła, że kontrola dokumentacji podatkowej A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wykazała, że w rozliczeniu za styczeń - wrzesień 2000r. Spółka odliczyła podatek naliczony z faktur wystawionych przez Spółką z o.o.B. Faktury wystawione były przez R. B., który - jak wynikało z informacji uzyskanych z Urzędu Skarbowego P.-G. - nabył w dniu [...] 100% udziałów w Spółce z o.o. B z/s w P., ul. C od poprzedniego udziałowca - B. K. Nabywcy udziałów nie odnaleziono pod wskazanym adresem zamieszkania, ani też w ewidencji ludności na terenie kraju. Urząd Skarbowy P. - G. w piśmie z dnia [...], Nr [...] poinformował także, że Spółka z o.o. B z siedzibą w P. nigdy nie była podatnikiem podatku od towarów i usług. Również pod wskazanym w fakturach adresem siedziby Spółki B w Ł., Urząd Skarbowy Ł. - W. nie stwierdził jakichkolwiek oznak działalności. W oparciu o zebrany materiał dowodowy Urząd Skarbowy Ł. - W. uznał, że wystawca faktur nie istnieje. Zdaniem Izby, organ pierwszej instancji słusznie uznał, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22.12.1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, póz. 1245), gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami wystawionymi przez podmiot nie istniejący lub nie uprawniony do wystawiania faktur, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając organom podatkowym naruszenie norm postępowania podatkowego. W ocenie Skarżącej przed wydaniem decyzji, Likwidatorowi Spółki okazano cząstkowy materiał dowodowy, gdyż tylko organ podatkowy dysponował dokumentami finansowymi Spółki. Przedłożenie do wglądu jedynie części dokumentów było świadome i miało na celu pozbawienie odwołującego możliwości zgłoszenia żądań i innych wniosków dowodowych. W uzupełnieniu skargi Likwidator Spółki stwierdził, iż ustanowił pełnomocnika w sprawie. Zgodnie zaś z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika w sprawie pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. Wbrew złożonemu pełnomocnictwu korespondencja nie była doręczana pełnomocnikowi a wyłącznie likwidatorowi, czyli osobie nieuprawnionej. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w Ł. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu Izba podtrzymała swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i przytoczyła podane w niej argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż oceniając legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z prawem (art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i zasad postępowania administracyjnego w sposób istotny dla rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że zarzuty zawarte w skardze dotyczą wyłącznie kwestii proceduralnych. Rozpatrywana sprawa dotyczyła rozliczenia podatku od towarów i usług za jeden z miesięcy 2000 r., a ponadto wystawienia faktury przez nieistniejący podmiot. Nieprawidłowa faktura niewątpliwie znajdowała się w dokumentacji księgowej skarżącej Spółki, a kwestia nieistnienia podmiotu wystawiającego fakturę nie mogła być ustalona na podstawie jej urządzeń księgowych. W tej sytuacji nietrafny jest zarzut strony skarżącej, że postępowanie wyjaśniające nie objęło wszystkich dowodów, a strona skarżąca nie miała dostępu do dokumentów księgowych. Organy podatkowe niewątpliwie dysponowały fakturą i starannie zbadały problem istnienia wystawiającego podmiotu. Jak wynika z informacji uzyskanych przez Urząd Skarbowy P. - G. Spółka B nie była nigdy podatnikiem od towarów i usług. W oparciu o zebrany materiał dowodowy organy podatkowe trafnie uznały, że wystawca faktur nie istnieje. Fałszywe faktury zakupu, opatrzone pieczęcią B Spółka z o.o. w Ł. i podpisem R. B., nie stanowią, w świetle przepisu § 50 ust. 4 pkt l lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, póz. 1245), podstawy do obniżenia podatku należnego. Zdaniem Sądu zbierając materiał dowodowy i dokonując jego oceny organy podatkowe postępowały zgodnie z art. 187§ l i art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd nie podzielił również zarzutów strony skarżącej dotyczących powiadamiania pełnomocnika o etapach postępowania wyjaśniającego. Jak wynika z materiałów zebranych w aktach sprawy, pełnomocnictwa udzielono do protokołu z dnia [...] i z dnia [...] w których Likwidator poinformował, że uczynił swoim pełnomocnikiem Pana G. S. Pełnomocnictwo dotyczyło jednak postępowania egzekucyjnego (zabezpieczenia), a nie wymiaru w zakresie podatku od towarów i usług. Ponadto Likwidator wskazał w protokole z dnia [...] swój adres jako właściwy dla doręczeń pism w toku postępowania podatkowego. Wszystkie pisma były kierowane przez organy podatkowe pod ten adres. Sąd uznał zatem, iż zarzut naruszenia art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej jest bezzasadny. Tym samym nie było podstaw do wznowienia postępowania na mocy art. 240 § l pkt 4 Ordynacji podatkowej. Analiza akt sprawy przez Sąd nie wykazała również naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania zebrały one wystarczający do rozstrzygnięcia materiał dowodowy, dokonały analizy i oceny tego materiału, a wydane decyzje zawierają wystarczające uzasadnienie faktyczne. Zarzut, iż Likwidator nie mógł się zapoznać z całą dokumentacją Spółki, gdyż była ona przekazana podmiotowi prowadzącemu księgowość Spółki, a ten przekazał ją organom podatkowym, jest również nietrafny, gdyż w sprawie istotne były tylko faktury, które niewątpliwie znane były stronie skarżącej. Likwidator skarżącej Spółki był zawiadamiany o każdym stadium postępowania podatkowego oraz miał możliwość zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270), orzekł jak w sentencji.