I SA/Łd 573/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M W-N na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: odrzucić skargę. W dniu 27 maja 2008 r. pełnomocnik skarżącej (radca prawny) złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], którą Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Powyższa skarga nie została opłacona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. W myśl bowiem art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powoływanej dalej w skrócie jako p.p.s.a. – sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Od skargi złożonej do sądu pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, natomiast w pozostałych sprawach pobiera się wpis stały (art. 230 i art. 231 p.p.s.a.). Wysokość wpisów sądowych określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221 poz. 2193 ze zm.). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja kasacyjna wydana w oparciu o art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.). Decyzja taka nie odnosi się bezpośrednio do należności pieniężnej, ma charakter formalny, nie można zatem traktować jej na równi z rozstrzygnięciami odnoszącymi się bezpośrednio do wysokości zobowiązania podatkowego. W konsekwencji wpis w tego typu sprawach, bez względu na przedmiot sprawy, jest stały i wynosi 500 zł (§ 2 ust. 3 pkt 12 ww. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.). Taka kwalifikacja skarg na decyzje kasacyjne nie budzi wątpliwości w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FZ 168/07, publ. ONSAiWSA 2008/1/11). Następstwa nieuiszczenia wpisu od skargi skierowanej do sądu określają przepisy art. 220 § 3 i art. 221 p.p.s.a. Z tego ostatniego unormowania wynika zasada, że jeżeli skarga podlega opłacie stałej, a została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcę prawnego), to skutkiem braku należnej opłaty jest odrzucenie wspomnianej skargi. Skutek ten powstaje niezależnie od tego czy opłata w ogóle nie została wniesiona, czy też uiszczono ją w wysokości niższej niż należna. W niniejszej sprawie skarga podlegająca wpisowi stałemu złożona przez radcę prawnego nie została prawidłowo opłacona. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. P.Pij.