I SA/Łd 573/14

Dnia 7 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu wznowionego postępowania zakończonego decyzją ostateczną ustalającą zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi zaksięgowanego w dniu 10 kwietnia 2014 roku pod pozycją 1451. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją ostateczną z dnia [...] r uchylił w części dotyczącej kwoty 3.539,00 zł i obniżył wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok o tę kwotę, tj. z kwoty 35.889,00 zł do kwoty 32.350,00 zł, w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. ustalającą J. Z. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok w kwocie 35.889,00 zł od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach (lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych) w kwocie 47.852,01 zł. W dniu 16 września 2013 r. do Izby Skarbowej w Ł. wpłynął wniosek pełnomocnika strony o wznowienie postępowania w powyższej sprawie w trybie art. 240 § 1 pkt 8 ustawy Ordynacja podatkowa. Jako podstawę wznowienia wskazano wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09, opublikowany w Dzienniku Ustaw w dniu 27 sierpnia 2013 r. poz. 985, w którym Trybunał orzekł, między innymi, iż art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998r. do dnia 31 grudnia 2006r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji RR Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie na żądanie strony. W dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając w oparciu o art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, wydał postanowienie, którym zawiesił z urzędu wznowione postępowanie. Jako podstawę zawieszenia dokonanego w oparciu o art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, wskazano wniosek Marszałka Sejmu RP z dnia 9 grudnia 2013r., skierowany do Trybunału Konstytucyjnego w celu wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku TK z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. z 2013r. poz. 985). Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony złożył zażalenie. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, wydając w dniu [...] r. postanowienie. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w dniu 10 kwietnia 2014 r. W piśmie procesowym z 5 maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o umorzenie postępowania sądowego, jako bezprzedmiotowego oraz o miarkowanie kosztów postępowania sądowego, wskazując, że postanowieniem z [...] r. podjął zawieszone postępowanie wznowieniowe. Wyjaśnił, że postanowieniem z 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt SK 18/09 Trybunał Konstytucyjny odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści części I punktu 2 w związku z punktem 3 i częścią II wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej złożył do akt decyzję z [...] r., którą uchylił w całości: -dotychczasową decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., którą uchylono w części dotyczącej kwoty 3.539,00 zł i obniżono wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok o tę kwotę, tj. z kwoty 35.889,00 zł do kwoty 32.350,00 zł, w pozostałej części utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. ustalającą J. Z. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok w kwocie 35.889,00 zł od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach (lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych) w kwocie 47.852,01 zł oraz -poprzedzającą ją ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. i umorzył postępowanie w sprawie. W piśmie z 16 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę i wnosi o zwrot wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 13 marca 2012 r. poz. 270; zwanej dalej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z treści cytowanego przepisu wynika, że sąd jest związany cofnięciem skargi, a odmowa uwzględnienia żądania strony ma miejsce jedynie w razie zaistnienia opisanych w tym przepisie negatywnych przesłanek. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność cofnięcia skargi, o których stanowi art. 60 p.p.s.a. Cofnięcie skargi nie prowadzi bowiem do obejścia prawa, jak również nie skutkuje utrzymaniem w mocy aktu obarczonego wadą nieważności. W tym stanie sprawy Sąd uznając, że skarga została skutecznie cofnięta, umorzył postępowanie w sprawie w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy. Mając na uwadze powyższe Sąd postanowił jak w sentencji. J.B.