I SA/Łd 586/24

Dnia 3 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. A. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 13 czerwca 2024 r. nr 1001-IEE.7192.158.2024.3.KJR w przedmiocie skargi na czynność zabezpieczającą oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 czerwca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kutnie z dnia 22 marca 2024 r., którym organ I instancji oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w Ł. na czynność zabezpieczającą. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kutnie prowadzi wobec skarżącej postępowanie zabezpieczające m. in. na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z 23 stycznia 2024 r. o numerach od [...] do [...], które zostały wystawione na podstawie decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 30 listopada 2023 r., którą ww. organ m.in. ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące luty-maj, lipiec, wrzesień i październik 2017 r. Zawiadomieniem z 25 stycznia 2024 r. nr Z.94005336.MP4.E organ egzekucyjny zabezpieczył wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego spółki w [...] Bank S.A. Zawiadomienia te organ egzekucyjny doręczył dłużnikom zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego. Wydruk ww. zawiadomienia z 25 stycznia 2024 r. wraz z odpisami zarządzeń zabezpieczenia z 23 stycznia 2024 r. skarżąca otrzymała w dniu 15 lutego 2024 r. W odpowiedzi na zawiadomienie o zajęciu [...] Bank S.A. poinformował, że ww. rachunek jest zajęty przez sądowe organy egzekucyjne. W dniu 22 lutego 2024 r. skarżąca złożyła pismo zatytułowane "Skarga na czynność zabezpieczającą (zawiadomienie z 25.01.2024 r.)", którym zaskarżyła czynność zabezpieczającą Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kutnie dokonaną na podstawie zarządzeń zabezpieczenia o numerach o [...] do [...]. W piśmie skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 54 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.), dalej: u.p.e.a., poprzez uznanie, że zastosowany środek zabezpieczający nie był zbyt uciążliwy, mimo że organ egzekucyjny dokonał wcześniej zabezpieczenia na niemalże wszystkich należących do spółki składnikach majątkowych, 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej: k.p.a., w związku z art. 13 § 1 u.p.e.a., poprzez brak wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego oraz dokonanie błędnych ustaleń co do: - płynności finansowej spółki, - unikania wykonania przez spółkę zobowiązań, - wyprzedaży przez spółkę majątku - organ nie przedstawił żadnych dowodów, które by o tym świadczyły, - uciążliwości zastosowanego środka zabezpieczającego w porównaniu do uciążliwości innych możliwych do zastosowania środków zabezpieczających. W związku z tym spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie dokonanych zabezpieczeń we wskazanym wyżej zakresie. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kutnie uznał, że powyższe pismo stanowi skargę na czynność zabezpieczającą, polegającą na zajęciu zawiadomieniem z 25 stycznia 2024 r. nr Z.94005336.MP4.E wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] Bank S.A. Postanowieniem z 22 marca 2024 r. organ egzekucyjny oddalił ww. skargę jako nieuzasadnioną Na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w postanowieniu z 13 czerwca 2024 r. wskazał na treść art. 54 i art. 166b i art. 164, art. 80 § 1, § 2 i § 3 u.p.e.a. i podkreślił, że organ egzekucyjny może dokonać zabezpieczenia należności pieniężnej przez m.in. zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych, zaś do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy m.in. o zajęciu rachunków bankowych. Organ drugiej instancji nie dopatrzył się uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego. Ocenił, że sporządzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kutnie zawiadomienie z 25 stycznia 2025 r. spełnia wymogi, które są określone dla tego rodzaju dokumentów w powołanych powyżej przepisach prawa. Wobec czego uznano, że zakwestionowana czynność zabezpieczająca została dokonana z zachowaniem dyspozycji powołanych wyżej przepisów u.p.e.a. Nie zgodzono się również z zarzutem, że dokonane zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunku bankowego spółki w [...] Bank S.A. stanowi zbyt uciążliwy środek zabezpieczający. Wyjaśniono, że organ egzekucyjny zastosował w tym postępowaniu zabezpieczającym tylko ten jeden środek zabezpieczający. W skardze z 21 lutego 2024 r., a następnie w zażaleniu z 18 kwietnia 2024 r. spółka wskazała, że w ramach prowadzonego postępowania zabezpieczającego organ egzekucyjny dokonał wcześniej zabezpieczenia na "niemalże wszystkich" należących do niej składnikach majątkowych. Organ zauważył, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kutnie prowadzi wobec spółki jeszcze inne postępowania zabezpieczające, w ramach których zastosował środki zabezpieczające (na podstawie innych zarządzeń zabezpieczenia). W postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym na podstawie zarządzeń zabezpieczenia o numerach od [...] do [...] ww. organ zastosował jednak tylko jeden środek zabezpieczający – zabezpieczenie wierzytelności z rachunku bankowego w [...] Bank S.A. W związku z tym twierdzenie o zajęciu "niemalże wszystkich składników majątku", w niniejszym postępowaniu zabezpieczającym, zostało uznane za nieuzasadnione. Organ zwrócił ponadto uwagę, że w wyniku zajęcia w [...] Bank S.A. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kutnie nie zabezpieczył żadnej kwoty. Z informacji ww. Banku wynika, że rachunek bankowy spółki jest zajęty przez sądowy organ egzekucyjny. W tej sytuacji zarzut o zastosowaniu zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego jest nieuzasadniony. Jednocześnie skarżąca nie wskazała innego składnika majątku, który organ egzekucyjny mógłby zabezpieczyć w zamian za wierzytelności z ww. rachunków bankowych, a którego zabezpieczenie byłoby mniej dolegliwe. Odnośnie podniesionych przez skarżącą zastrzeżeń w zakresie naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ stwierdził, że wykraczają one poza zakres przedmiotowy skargi na czynność zabezpieczającą i nie mogą być rozpatrzone w tym postępowaniu. Ponownie podkreślono, że w postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną, o której mowa w art. 54 u.p.e.a., jest oceniana - w zależności od zakresu żądania i jego uzasadnienia - prawidłowość dokonania przez organ egzekucyjny zakwestionowanej czynności egzekucyjnej oraz/lub jej zbytnia uciążliwość. Ocenie podlega to, czy organ egzekucyjny przeprowadził ją zgodnie z przepisami regulującymi sposób i formę jej dokonania oraz/lub czy zastosowano zbyt uciążliwy środek egzekucyjny w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. W postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne nie orzeka się natomiast o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. W skardze na czynności egzekucyjne mogą być podniesione tylko te okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia. Na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 13 czerwca 2024 r. A. S.A. z siedzibą w Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zastosowany środek zabezpieczający nie był zbyt uciążliwy, mimo że organ egzekucyjny dokonał wcześniej zabezpieczenia majątkowego na niemalże wszystkich składnikach majątkowych należących do Spółki, 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 13 § 1 u.p.e.a., poprzez brak wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego oraz dokonanie błędnych ustaleń co do: a) płynności finansowej Spółki (spółka ma płynność finansową), b) unikania wykonania należnych Spółce wierzytelności, pomimo iż takowych nie posiada, a te wynikające z bieżącej działalności konieczne są do jej zaspokajania (wypłaty wynagrodzeń, zamówienia towarów, dostawy itp.), c) wyprzedaży przez Spółkę majątku - albowiem organ nie przedstawił żadnych dowodów, które by o tym świadczyły, d) uciążliwości zastosowanego środka zabezpieczającego w porównaniu do uciążliwości innych możliwych do zastosowania środków zabezpieczających. Wobec powyższego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Wskazać również należy, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przenosząc określone w ww. przepisach kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w przedmiocie oddalenia skargi na czynności zabezpieczające. Na wstępie rozważań należy wskazać, że postępowanie zabezpieczające jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, którego celem jest ochrona interesów wierzyciela poprzez stworzenie gwarancji, że w przyszłości dojdzie do wyegzekwowania określonego obowiązku. Ma ono, co do zasady, charakter pomocniczy wobec postępowania egzekucyjnego i toczy się jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Możliwość złożenia skargi na czynność zabezpieczającą wynika z art. 166b u.p.e.a., zawierającego odesłanie do odpowiedniego stosowania w postępowaniu zabezpieczającym m.in. art. 54 u.p.e.a. dotyczącego skargi na czynność egzekucyjną. Stosownie do art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. W zakresie pierwszej z wyżej wymienionych przesłanek w orzecznictwie podkreśla się, że dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może polegać na podjęciu przez organ egzekucyjny czynności niedopuszczalnej przez ustawę, jak i podjęciu czynności, która co prawda jest dopuszczalna, ale sposób jej podjęcia narusza przepisy ustawy (wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1567/23, opubl. LEX nr 3752154). Tryb postępowania organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego uregulowany został w art. 80 u.p.e.a., który ma odpowiednie zastosowanie również do postępowania zabezpieczającego na mocy art. 166b u.p.e.a. Zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej (art. 67 § 1a u.p.e.a.). Zawiadomienie, o którym mowa w art. 80 § 1 u.p.e.a., i inne pisma w egzekucji z wierzytelności z rachunku bankowego przesyła się do banku i organu egzekucyjnego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego (art. 86b u.p.e.a.). W ocenie Sądu sposób dokonania zakwestionowanej czynności w niniejszej sprawie nie naruszał obowiązujących przepisów prawa. Organ egzekucyjny doręczył zawiadomienie z 25 stycznia 2024 r. nr Z.94005336.MP4.E o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego dłużnikowi zajętej wierzytelności, tj. [...] Bank S.A. 25 stycznia 2024 r., przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego. Wydruk ww. zawiadomienia oraz zarządzenia zabezpieczenia o numerach: od [...] do [...] skarżąca Spółka otrzymała 15 lutego 2024 r. Zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kutnie z 25 stycznia 2024 r. spełnia również wymogi określone dla tego rodzaju dokumentów w art. 67 § 2 i § 2a oraz w art. 26e § 1 i § 2 u.p.e.a. W kontekście powyższego, w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie uchybiono wskazywanym w niej przepisom k.p.a. Organy prawidłowo zrealizowały cele postępowania zabezpieczającego jakim jest zagwarantowanie spełnienia warunków niezbędnych do skutecznego prowadzenia egzekucji, a poprzez to zapewnienie odpowiedniej ochrony interesów wierzyciela. Dokonanie czynności zabezpieczenia poprzedziło wydanie wymaganych prawem aktów administracyjnych i wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Jednocześnie podkreślić należy, że zamierzonego przez skarżącą skutku nie mogła odnieść argumentacja wiążąca naruszenie ww. przepisów postępowania z nieprawidłowością ustaleń poczynionych przez organy egzekucyjne dla stwierdzenia podstaw do dokonania zabezpieczenia, tj. posiadanej przez spółkę płynności finansowej, unikania wykonywania zobowiązań, czy też wyprzedaży przez nią majątku. Skarga na czynności egzekucyjne (skarga na czynność zabezpieczającą) ma charakter subsydiarny i komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których ustawodawca przewidział inne środki zaskarżenia, w szczególności np. zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne (bądź zabezpieczające), zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny tych czynności. W ramach skargi na czynności egzekucyjne (bądź zabezpieczające) można podnieść kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego biegu postępowania w oparciu o przepisu regulujące sposób i formę dokonania tych czynności (tak wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13). Tym samym rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym nie znajduje podstaw prawnych. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że kwestionowanie prawidłowości ustaleń poczynionych przez organy egzekucyjne dla stwierdzenia podstaw do dokonania zabezpieczenia, tj. posiadanej przez spółkę płynności finansowej, unikania wykonywania zobowiązań, czy też wyprzedaży przez nią majątku nie są okolicznościami podlegającymi ocenie w świetle przesłanek z art. 54 § 1 u.p.e.a. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że podniesione przez skarżącą okoliczności nie mogły odnieść zamierzonego skutku w toku postępowania wywołanego skargą na czynność zabezpieczającą w trybie art. 54 § 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a. Przechodząc do oceny zarzutu nadmiernej uciążliwości zastosowanego środka zabezpieczającego zauważyć należy, że stosownie do art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Wyrażona w ww. przepisie zasada stosowania środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego odnosi się również do postępowania zabezpieczającego. Przywołana powyżej zasada jest również określana mianem zasady racjonalnego działania, czy stosowania najłagodniejszych środków egzekucyjnych. Ocena stopnia dolegliwości poszczególnych środków egzekucyjnych należy do organu egzekucyjnego, będącego "gospodarzem" postępowania egzekucyjnego. Niemniej jednak zawsze powinna być ona dokonywana z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Przy wyborze odpowiedniego środka egzekucyjnego organ powinien się kierować nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz także efektywnością. Zarzut nadmiernej uciążliwości środka może być podniesiony w skardze na czynność zabezpieczającą, jednakże dla jego uwzględnienia wymagane jest nie tylko wykazanie uciążliwości zastosowanego środka zabezpieczającego, ale ponadto wykazanie możności zastosowania innych środków zabezpieczenia, które (w co najmniej takim samym stopniu pozwoliłyby) na osiągnięcie celu zabezpieczenia. Zobowiązany podnosząc taki zarzut winien zatem wskazać jednocześnie jakąkolwiek realną alternatywę dla zastosowanego środka egzekucyjnego. Uwzględnienie takiego zarzutu nie jest możliwe w sytuacji, gdy zobowiązany nie wskazuje na możliwość zastosowania innego środka egzekucyjnego. Skarżąca argumentuje, że zastosowany środek zabezpieczający jest dla niej nadmiernie uciążliwy, gdyż w toku postępowania doszło do zajęcia "niemalże wszystkich składników majątku". Z akt sprawy wynika jednak, że w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym na podstawie zarządzeń zabezpieczenia o numerach od [...] do [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kutnie zabezpieczył wierzytelności A. S.A. z rachunku bankowego w [...] Bank S.A. (zawiadomienie z 25.01.2024 r. nr Z.94005336.MP4.E) i wbrew twierdzeniu Spółki ww. organ zastosował w tym postępowaniu zabezpieczającym tylko ten jeden środek zabezpieczający. Ponadto strona nie wskazała innego środka zabezpieczającego, który mógłby być zastosowany. Spółka wskazuje natomiast, że dokonanie zaskarżonego zabezpieczenia w kontekście wcześniejszego zajęcia nieruchomości kilkukrotnie przewyższających wartość dochodzonych należności jawi się jako środek o charakterze nieproporcjonalnym naruszającym zasadę celowości i zasadę stosowania najłagodniejszego środka zabezpieczającego w postępowaniu zabezpieczeniowym w egzekucji w administracji. Nie sposób jednak pominąć okoliczności, że obciążenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Łęczycy nieruchomości należących do Spółki hipoteką przymusową dotyczyło innych niż wskazane w zarządzeniach zabezpieczenia o numerach od [...] do [...] należności. W tej sytuacji zarzut nadmiernej uciążliwości czynności zabezpieczających nie mógł odnieść pożądanego przez stronę skutku. Wobec wskazywania przez organ, iż mimo podjęcia czynności zabezpieczających organ egzekucyjny nie zabezpieczył żadnych kwot (z informacji ww. Banku wynika, że rachunek bankowy Spółki jest zajęty przez sądowy organ egzekucyjny), trudno dopatrzyć się w sprawie uzasadnienia dla stanowiska skarżącej w świetle którego, działanie organu stanowi dla spółki znaczną dolegliwość. Konkludując należy stwierdzić, że zarzuty skargi okazały się niezasadne. Sąd nie stwierdził innych okoliczności wskazujących na naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania i uzasadniających uwzględnienie skargi. W podsumowaniu sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd uznaje, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, albowiem przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. AKE.