I SA/Łd 600/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika E. E. o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi E. E. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 2004 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi. Postanowieniem z dnia 21 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę E.E. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] z uwagi na niedochowanie przez stronę trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu sąd wskazał, że skarga została wprawdzie wysłana w terminie (za pośrednictwem poczty), ale skierowano ją wprost do sądu, nie zaś do właściwego organu podatkowego, do którego trafiła już po upływie ww. terminu. W dniu 4 czerwca 2008 r. pełnomocnik strony skarżącej (doradca podatkowy) złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Do wniosku dołączył m.in. odpis skargi wraz z załącznikami. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony wyjaśnił, że przedmiotowa skarga została przygotowana w terminie i zaadresowana w sposób prawidłowy, jednak przez nieuwagę pracownika sekretariatu została przesłana do sądu, nie zaś do Dyrektora Izby Skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przywrócenie terminu uzależnione jest od kumulatywnego wystąpienia czterech przesłanek określonych w art. 87 § 1-4 p.p.s.a. Sąd postanowi o przywróceniu terminu gdy strona: (1) złoży wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, (2) uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, (3) wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wniesie za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, (4) równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu dokona czynności, której nie dokonała w terminie. Ponadto zgodnie z art. 86 § 2 p.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku ma druga z wymienionych wyżej przesłanek. Strona zatem nie ponosi winy w uchybieniu terminu wtedy, gdy w sprawie występują niezależne od niej okoliczności, którym, pomimo dołożenia należytej staranności, nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25.5.2004 r., FZ 63/04, system informatyczny LexPolonica). W orzecznictwie podkreśla się, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 28.6.2007 r., II OSK 479/07, LEX nr 344095). W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej, w złożonym przez siebie wniosku, nie uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał wprawdzie, że jego pracownik, zajmujący się korespondencją, popełnił błąd i nieprawidłowo zaadresował przesyłkę zawierającą skargę, jednak okoliczność ta nie może stanowić podstawy przywrócenia terminu. Błędy popełnione przez osoby zatrudnione przez pełnomocnika nie stanowią okoliczności niezależnych od niego, których nie mógł uniknąć, ani im zapobiec. Przeciwnie, konsekwencje zaniedbań pracownika odpowiedzialnego za wysyłanie korespondencji obciążają bezpośrednio pracodawcę (w tym wypadku pełnomocnika strony). To na pełnomocniku, stosownie do tego co zostało już wyżej powiedziane, spoczywa obowiązek dochowania należytej staranności przy prowadzeniu powierzonych mu spraw. Dochowanie należytej staranności oznacza m.in., że powinien zatrudniać osoby o odpowiednich kwalifikacjach, a przed powierzeniem im pracy – dokonać ich przeszkolenia. Ponadto powinien też zapewnić taką organizację pracy, która pozwoli na wyeliminowanie ewentualnych błędów, w szczególności jeżeli mogą mieć wpływ na zachowanie tak istotnych terminów, jak termin do złożenia skargi do sądu, czy też terminy do złożenia środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem podatkowym, jak i przed sądem. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej nie dochował tak rozumianej należytej staranności w prowadzeniu powierzonych mu spraw i w konsekwencji – w sposób zawiniony uchybił terminowi do złożenia skargi. Z tego też względu sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. P.Pij.