I SA/Łd 602/24

Dnia 24 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Koziński, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.), Protokolant st. asystent sędziego Maciej Dębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2025 roku sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 1 lipca 2024 r. nr KO.400.381.2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę. Decyzją z dnia 1 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpatrzeniu odwołania A S.A. z siedzibą w W., utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 7 marca 2024 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 16 maja 2022 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Wielgomłyny z dnia 5 stycznia 2022 r. w sprawie umorzenia, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, postępowania z wniosku Spółki o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 rok. Z dokumentów zgromadzonych na potrzeby postępowania wynika, że wnioskiem z dnia 9 listopada 2023 r. Spółka A S.A. wystąpiła o stwierdzenie nieważności m.in. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 16 maja 2022 r. wydanej po rozpatrzeniu odwołania Spółki, od decyzji Wójta Gminy Wielgomłyny z dnia 5 stycznia 2022 r. umarzającej postępowanie z wniosku Spółki o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. (ww. decyzją z dnia 16 maja 2022 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji). W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Spółki wskazał, że decyzją z dnia 6 lutego 2018 r. Wójt Gminy Wielgomłyny umorzył postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r., co było konsekwencją wcześniejszego uchylenia decyzji przez Kolegium (decyzją z dnia 29 maja 2015 r.). Następnie decyzją z dnia 21 maja 2021 r. Wójt Gminy Wielgomłyny określił Spółce nadpłatę z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie 38.093,74 zł i dokonał zwrotu ww. opisanej kwoty. W wyniku złożonego przez Spółkę wniosku z dnia 9 czerwca 2021 r., o uzupełnienie decyzji z dnia 21 maja 2021 r. o kwestię oprocentowania od nadpłaty, należnego za okres od dnia wpłaty nienależnego podatku od nieruchomości do dnia zwrotu nadpłaty, organ odmówił Spółce przyznania oprocentowania od nadpłaty. Od decyzji Wójta Gminy Wielgomłyny z dnia 21 maja 2021 r. Spółka złożyła odwołanie i zaskarżyła ww. decyzję w części, tj. w zakresie odmowy przyznania oprocentowania od nadpłaty. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z dnia 8 października 2021 r. uchyliło w całości decyzję organu podatkowego I instancji z dnia 21 maja 2021 r. oraz uzupełniającą ją decyzję z dnia 7 lipca 2021 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Decyzją z dnia 5 stycznia 2022 r. Wójt Gminy Wielgomłyny umorzył postępowanie, jako bezprzedmiotowe. Organ stwierdził, że wniosek pełnomocnika Spółki z dnia 22 kwietnia 2021 r. o zwrot nadpłaty złożony został po upływie 5 letniego terminu określonego w przepisie art. 80 § 1 O.p. ( 5 letni termin do zwrotu nadpłaty rozpoczął swój bieg od końca 2015 r. i upłynął z końcem 2020 r. Po tym terminie wygasło prawo do zwrotu nadpłaty, w tym także odsetek od nadpłaty). Od decyzji tej Spółka złożyła odwołanie, po rozpatrzeniu którego organ odwoławczy, decyzją z dnia 16 maja 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja Kolegium nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zdaniem strony zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 maja 2022 r. należy upatrywać w przepisach art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.), dalej: O.p. Zdaniem Spółki decyzje Kolegium z dnia 8 października 2021 r. i z dnia 16 maja 2022 r. oraz decyzja Wójta Gminy Wielgomłyny, rażąco naruszają art. 233 § 2, art. 233 § 1 pkt 1, art. 222, art. 234, art, 207 § 1 i § 2 oraz art. 208 § 1 O.p. Pełnomocnik Spółki uważa, iż wydając decyzję z dnia 8 października 2021 r.. Kolegium nie uwzględniło, że od decyzji Wójta Gminy Wielgomłyny z dnia 21 maja 2021 r. Spółka złożyła odwołanie i zaskarżyła tę decyzję tylko w części, tj. w zakresie odmowy przyznania oprocentowania od nadpłaty. A skoro odwołanie dotyczyło tylko oprocentowania nadpłaty, to zdaniem strony Kolegium miało wyłącznie kompetencję, aby orzec w "tym zakresie", tj. wyłącznie w odniesieniu do kwestii oprocentowania od nadpłaty. Złożone przez Spółkę odwołanie nie "wykreowało" nowej sprawy, ani kompetencji do orzekania przez Kolegium w każdej sprawie i w każdym trybie odnoszącym się do podatku od nieruchomości za rok 2009. Kolegium nie mogło zatem wydać decyzji w zakresie samej nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r., gdyż w tej części decyzja Wójta Gminy Wielgomłyny uzyskała walor ostateczności i prawomocności. W konsekwencji, w ocenie strony, zarówno decyzja Wójta Gminy Wielgomłyny z dnia 5 stycznia 2022 r., jak i decyzja Kolegium z dnia 16 maja 2022 r., zostały wydane z naruszeniem art. 247 § 1 pkt 3 O.p., czyli rażąco naruszają art. 207 § 1 i § 2, art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p,, gdyż dotyczą sprawy już ostatecznie rozstrzygniętej decyzją Wójta Gminy Wielgomłyny z dnia 21 maja 2021 r., która to decyzja w zakresie określenia wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 38.093,74 zł, uzyskała walor ostateczności i prawomocności. Pełnomocnik wskazał, iż w tej sferze decyzja Wójta Gminy Wielgomłyny, jak i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim, naruszają również art. 247 § 1 pkt 4 O.p., gdyż dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzją z dnia 7 marca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 i 4, art. 248 § 2 pkt 2 i § 3 O.p. odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 16 maja 2022 r. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 7 marca 2024 r. oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 16 maja 2022 r. Podstawy do uwzględnienia sformułowanych wniosków pełnomocnik upatruje w wadliwości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 8 października 2021 r., na którą wskazywał we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia 16 maja 2022 r. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia 1 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 7 marca 2024 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 16 maja 2022 r. Uzasadniając Kolegium szczegółowo powtórzyło dotychczasowy przebieg postępowania i opisało wydane rozstrzygnięcia. Mając na uwadze, że strona zainicjowała postępowanie z wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji organ przedstawił charakterystykę tegoż postępowania, akcentując podstawy, na które wskazała strona we wniosku tj. art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 4 O.p. W ocenie organu strona wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 maja 2022 r. nie przedstawia, jakie konkretnie przepisy rażąco narusza ta decyzja, a całą argumentację skupia na założeniach, że została ona wydana w związku z decyzją Kolegium z dnia 8 października 2021 r., kwalifikującą się, w ocenie strony, do stwierdzenia nieważności. Zdaniem Kolegium nie znajduje też uzasadnienia stanowisko strony, iż wystąpiła przesłanka z art. 247 §1 pkt 4 O.p. do stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 16 maja 2022 r. Zgodnie z treścią przywołanego wyżej przepisu, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Organ zaznaczył, iż analizując dotychczas podejmowane czynności nie stwierdził by w momencie podejmowania przez Wójta Gminy Wielgomłyny decyzji z dnia 5 stycznia 2022 r. umarzającej postępowanie z wniosku Spółki o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 rok, jak również wydania przez Kolegium decyzji z dnia 16 maja 2022 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji (której to decyzji Kolegium skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności) w obrocie prawnym nie funkcjonowała inna, ostateczna decyzja, która rozstrzygałaby kwestię zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 rok. Końcowo organ podkreślił, iż decyzja Kolegium z dnia 8 października 2021 r., niezależnie od tego, jak jest postrzegana przez stronę, nie została wycofana z obrotu prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi reprezentujący A S.A. z siedzibą w W. pełnomocnik zaskarżył w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 1 lipca 2024 r. Pełnomocnik zarzucił w imieniu strony naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 4 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 7 marca 2024 2024 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 16 maja 2022 r. wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 1 lipca 2024 r. oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 7 marca 2024 r., zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z dnia 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 2 Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę Sąd ocenił, że organy nie naruszyły przepisów prawa, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu. Przypomnijmy, zaskarżoną decyzją z dnia 1 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpatrzeniu odwołania A S.A. z siedzibą w W., utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 7 marca 2024 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 16 maja 2022 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Wielgomłyny z dnia 5 stycznia 2022 r. w sprawie umorzenia, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, postępowania z wniosku Spółki o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 rok. Jak wynika z akt sprawy wniosek o stwierdzenie nieważności strona skarżąca oparła na przepisach art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 4 O.p. wiążąc to z wadliwością rażącego naruszenia art. 233 § 1 pkt 1, art. 207 § 1 i 2 oraz art. 208 § 1 O.p. Istotne jest, iż w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego nie dokonuje się ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Omawiany tryb nadzwyczajny służy jedynie wyjaśnieniu, czy decyzja ostateczna dotknięta jest najcięższymi wadami tzw. kwalifikowanymi. Jest to więc nowe, samodzielne postępowanie administracyjne, którego istotą jest ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek kolejno wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Oznacza to, że organ podatkowy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to nie może przerodzić się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy, prawidłowość ustaleń faktycznych podjętych na niekompletnym materiale dowodowym, czy podejmuje się uzupełniających ustaleń faktycznych. W przeciwnym razie stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie chodzi bowiem o weryfikację rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach stron, ale o byt prawny decyzji dotkniętej jedną z wad kwalifikowanych. Jest to postępowanie nadzorcze, w którym organ podatkowy, nie będąc umocowanym do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, korzysta przede wszystkim z kompetencji kasacyjnej. Zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć jedynie ustalenia, czy decyzje, których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, są dotknięte wadami enumeratywnie wskazanymi w art. 247 § 1 O.p., czy też wady te nie występują. Taki zakres postępowania bez wątpienia ma związek z zasadą trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym, wyrażoną w art. 128 O.p. W postępowaniu szczególnym, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie ma miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe w postępowaniu wymiarowym (vide. wyroki NSA: z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I FSK 1714/17; z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 614/09; z dnia 16 grudnia 2002 r., sygn. akt III SA 293/02 - orzeczenia.nsa.gov.pl). I tak, zgodnie z przepisem art. 247 §1 pkt 4 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W orzecznictwie za utrwalone należy uznać stanowisko, że do naruszenia powagi rzeczy osądzonej dochodzi w sytuacji, gdy obie sprawy, w których wydano ostateczne rozstrzygnięcia, są tożsame. Tożsamość sprawy zachodzi wtedy, gdy występują w niej te same podmioty, taki sam jest przedmiot sprawy. Jest w nich identyczny stan prawny oraz taki sam stan faktyczny, w którym są te same fakty mające znaczenie prawotwórcze. Przesłanka zawarta w omawianym przepisie będzie spełniona tylko wtedy, gdy organ podatkowy dwa razy rozpatrzy tożsamą sprawę i dwa razy kolejno po sobie wyda dwie ostateczne decyzje w rozumieniu art. 128 zdanie pierwsze O.p. Ostateczne załatwienie sprawy oznacza, że sprawa ta była już przedmiotem rozpoznania przed organem podatkowym, które zakończyło się decyzją ostateczną, wywierającą ten skutek, że staje się ona sprawą załatwioną ostatecznie i nie może być przedmiotem ponownego postępowania podatkowego toczącego się w tej samej sprawie (wyrok NSA z dnia 10 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 2098/23, i powołane tam orzecznictwo - orzeczenia dostępne na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Można powiedzieć, że sytuacja, w której dwa razy rozstrzygnięto tę samą sprawę, ma miejsce wówczas, gdy łącznie występują cztery takie same elementy, tj.: stroną jest ten sam podmiot, taki sam jest przedmiot sprawy, sprawa dotyczy identycznego stanu prawnego, sprawa dotyczy tego samego stanu faktycznego. Zatem aby stwierdzić, że określona decyzja ostateczna dotyczy sprawy już rozstrzygniętej, konieczne jest stwierdzenie, że w momencie wydania tej decyzji w obrocie prawnym pozostaje już, ze skutkiem wiążącym wobec jej adresata i samego wydającego ją organu, inna decyzja ostateczna rozstrzygająca tę samą sprawę. Jednocześnie gdy w sprawie zachodzą przesłanki res iudicata, które spowodowałyby nieważność decyzji na zasadzie art. 247 § 1 pkt 4 O.p., organ podatkowy nie może orzec o istocie sprawy. Należy podkreślić, że umorzenie postępowania jest "innym sposobem" zakończenia postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Tylko wtedy, gdy w tożsamej sprawie wydane zostaną ostateczne decyzje rozstrzygające o istocie tej samej sprawy, powstaje przesłanka stwierdzenia nieważności późniejszej decyzji." (zob. K.Teszner [w:] Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, red. L.Etel, LEX/el. 2024, art. 247). W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, iż organy podatkowe w kontrolowanej sprawie, wydając decyzję o umorzeniu postępowania o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r., nie orzekły (nie rozstrzygnęły) dwukrotnie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty wraz z odsetkami za zwłokę za ww. okres, gdyż wcześniej dnia 8 października 2021 r. uchyliło w całości decyzję organu podatkowego I instancji z dnia 21 maja 2021 r., i przekazało sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania organowi podatkowemu pierwszej instancji. Tym samym, decyzja Kolegium z dnia 16 maja 2022 r. wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 208 § 1 i art. 80 § 1 O.p. nie dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją. Po wtóre, zgodnie z art. 247 §1 pkt 3 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie, a zatem już na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu. Nie można zatem uznać, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy nie jest wyjaśnione – tak jak w niniejszej sprawie - czy w ogóle miało ono miejsce. Naruszenie prawa będzie miało cechę rażącego wtedy, gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej; działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub też łamie zakazy w nim ustanowione (zob. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 644/09; K.Teszner [w:] Ordynacja podatkowa. j.w.). Wobec powyższego, zdaniem Sądu Kolegium w niniejszej sprawie słusznie uznało, że zastosowanie art. 208 § 1 w związku z art. 80 § 1 O.p. i umorzenie postępowania o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r., zainicjowanego wnioskiem strony skarżącej z dnia 22 kwietnia 2021 r. o zwrot nadpłaty wraz z oprocentowaniem, nie było sprzeczne z nakazami wynikającym z tego prawa. Przedstawiona powyżej argumentacja nie oznacza, że ostateczna decyzja SKO z 16 maja 2022 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Wielgomłyny z dnia 5 stycznia 2022 r. umarzającą postępowanie o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r., nie może być wyeliminowana z obrotu prawnego w innym trybie, np. wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 O.p. - w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Sąd zwraca uwagę, że w dniu 23 stycznia 2025 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 601/24, WSA w Łodzi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 1 lipca 2024 r., nr KO.400.380.2024 oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 7 marca 2024 roku, nr KO.400.521.2023, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej uchylającej w całości decyzję dotyczącą określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 rok. Skład orzekający uznał, że Spółka A odwołała się jedynie w części od decyzji Wójta Gminy Wielgomłyny w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, a mianowicie - jak to określiła w odwołaniu - "w zakresie odmowy przyznania oprocentowania od nadpłaty". Istotne jest zatem, że Spółka nie odwołała się od tej części decyzji, w której Wójt Gminy rozstrzygnął o nadpłacie w wysokości 38.093,74 zł., co jednocześnie oznacza, że w tej części decyzja stała się ostateczna i dlatego nie mogła być przedmiotem kontroli organu odwoławczego i przedmiotem jego decyzji odwoławczej. Z tego powodu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 8 października 2021 r. nr. KO.400.454.2021, uchylająca w całości zaskarżoną odwołaniem decyzję Wójta Gminy Wielgomłyny z dnia 21 maja 2021 r., jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 247 § 1 pkt 3 O.p., bowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się opisanych w skardze naruszeń, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ds