I SA/Łd 605/14

Dnia 26 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 stycznia 2015 roku o odrzuceniu skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2010 rok od przychodu z odsetek od pożyczek postanawia: 1) odrzucić zażalenie; 2) odmówić przyznania zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z 28 stycznia 2015 r. tutejszy sąd odrzucił skargę A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2010 rok od przychodu z odsetek od pożyczek. Na powyższe postanowienie reprezentujący skarżącą pełnomocnik złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie kosztów nieopłaconej w całości ani w części pomocy prawnej udzielonej z urzędu stronie skarżącej. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu nie zostały postawione żadne konkretne zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a." od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, a przepisy szczególne regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi, nie przewidują możliwości zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia. Wobec powyższego, właściwym środkiem zaskarżenia przysługującym od postanowienia o odrzuceniu skargi jest skarga kasacyjna. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie z 28 stycznia 2015 r. dotyczyło odrzucenia skargi. Kwestionowanie powyższego postanowienia, jako kończącego postępowanie w sprawie, było możliwe wyłącznie za pomocą skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe, jak również fakt, że zażalenie zostało sporządzone przez adwokata, a sposób sfomułowania oraz brak wskazania podstawy prawnej wniosków procesowych nie pozwalają przyjąć, iż pismo zostało jedynie błędnie zatytułowane, złożony środek zaskarżenia uznać należy za niedopuszczalny. W zakresie złożonego przez pełnomocnika strony skarżącej wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazać należy, że zagadnienie przyznawania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przez pełnomocników wyznaczonych z urzędu normuje art. 250 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten w zakresie dotyczącym zasad przyznawania tego wynagrodzenia nie zawiera jednak uregulowania pełnego, lecz odsyła do zasad określonych w wypadku adwokatów w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 roku, poz. 461). W myśl § 2 ust. 1 tego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata w sprawach, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści wskazanych przepisów wywodzi się, że przepisy te nie nakładają obowiązku uwzględnienia każdego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wniosek ten podlega ocenie pod kątem jakości usług świadczonych w ramach prawa pomocy i ich wpływu na sytuację procesową strony. Przyznanie takiego wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 p.p.s.a. oznacza bowiem obciążenie Skarbu Państwa ciężarem finansowym w nim związanym. Stąd też sąd jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznanego stronie prawa pomocy wynagrodzenie takie przysługuje jedynie za faktyczne, realne jej udzielenie. Samo zapoznanie się z aktami sprawy bez podjęcia dalszych czynności procesowych (bądź podjęcie ich w sposób dalece odbiegający od rzetelnego) nie jest wystarczające dla uznania, że pomoc prawna w urzędu została stronie udzielona (zob. np. postanowienie NSA z dnia 22 dnia grudnia 2004 roku, w sprawie o sygn. akt OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93; postanowienie NSA z dnia 18 października 2007 roku, w sprawie o sygn. akt II FZ 515/07; postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2010 roku, w sprawie o sygn. akt II FZ 143/10; postanowienie NSA z dnia 25 października 2011 roku, w sprawie o sygn. akt I OZ 790/11, postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2012 roku, w sprawie o sygn. akt II OZ 214/12; orzeczenia.nsa.gov.pl). Sytuacja, o jakiej wyżej mowa, ma miejsce w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że w dniu 9 lutego 2015 roku adwokat W. M. zapoznał się z aktami sprawy. W wyniku tej czynności sporządził zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi odrzucające skargę jego mandantki. We wniosku o przyznanie wynagrodzenia nie wskazał na jakiekolwiek inne - poza zapoznaniem się z aktami sprawy – czynności podejmowane w sprawie. Ma to o tyle istotne znaczenie, że wskazane czynności miały wyłącznie charakter techniczny i trudno uznać, by nakład pracy z nimi związany był znaczny. Wystosowany środek zaskarżenia okazał się zaś niedopuszczalny. Tym samym należy uznać, że w postępowaniu przed sądem wnioskodawca nie podjął czynności, które można by uznać za faktyczne udzielenie stronie skarżącej pomocy prawnej. Za udzielenie takiej pomocy nie może być uznanie samo przejrzenie akt sprawy i podjęcie niedopuszczalnej czynności procesowej. Artykuł 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku - Prawo o adwokaturze (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 roku, nr 123, poz. 1058 ze zm.) stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa. Tak więc wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a. dotyczy tylko pomocy "udzielonej", przy czym musi to być pomoc faktycznie, realnie udzielona. W ocenie sądu wskazane czynności nie stanowią czynności świadczenia pomocy prawnej. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 250 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Ake.