I SA/Łd 605/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi J.S. kwotę 600 (sześćset ) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. I SA/Łd 605/17 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] lutego 2012 r. określającą A. S. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 4.308,00 zł i w oparciu o przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej określił to zobowiązanie w kwocie 1.719,00 zł. Organ odwoławczy wyjaśnił dlaczego dopiero w 2017 r. rozpoznał odwołanie stron od decyzji organu pierwszej instancji wydanej w dniu [...] lutego 2012 r. Wskazał mianowicie, że podatnik w dniu 22 maja 2013 r. złożył odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 1135/13, oddalił skargę złożoną na powyższe postanowienie. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lipca 2016r., sygn. akt II FSK 1784/14, uchylił w całości ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, uchylając jednocześnie zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] lipca 2013 r. Akta przedmiotowej sprawy zostały przesłane do organu odwoławczego 27 października 2016 r., a zatem na podstawie art. 286 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczono od dnia doręczenia akt organowi podatkowemu. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zobowiązany został do ponownego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] lutego 2012 r. i postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. przywrócił skarżącemu termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 4.308,00 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. rozpoznając sprawę wskazał następnie, że stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok wiązać należy z datą 31 grudnia 2014 r. Jednakże w dniu [...] kwietnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], obejmujący zaległość wynikającą z w/w decyzji wymiarowej. W dniu 27 kwietnia 2012 r. dokonano skutecznego zajęcia należącego do skarżącego rachunku bankowego w A S.A. (o czym zawiadomiono dłużnika w dniu 14 maja 2012 r.) oraz dokonano skutecznego zajęcia wierzytelności w ZUS [...] w Ł. (o czym zawiadomiono dłużnika w dniu 8 czerwca 2012 r.). W dniu 24 lipca 2012 r. zaległość wynikająca z ww. decyzji wymiarowej została w całości wyegzekwowana wraz należnymi odsetkami za zwłokę. W związku z tym organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o których mowa w art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, z uwagi na doręczone w dniu 14 maja 2012 r. zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, iż organ podatkowy pierwszej instancji postawił skarżącemu zarzut prowadzenia niezgłoszonej działalności gospodarczej, jak również nieopodatkowania przychodów pozyskanych z tego źródła, które tenże organ oszacował w wysokości netto 128.811,00 zł. Zasadniczym przedmiotem sporu – jak podkreślono - jest zasadność zakwalifikowania działań skarżącego do działalności gospodarczej polegającej na naprawie i sprzedaży samochodów, jak i handlu częściami do tych pojazdów, które otwiera drogę do oceny prawidłowości określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok. Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż w latach 2007- 2008 podatnik sprzedał co najmniej 39 szt. części samochodowych o wartości 30.111,- zł oraz co najmniej 6 szt. samochodów o łącznej wartości 78.900,- zł. Tym samym na przestrzeni badanych 2 lat skarżący dokonał sprzedaży o łącznej wartości co najmniej 109.011,- zł, co wskazywałoby na możliwość uzyskania uśrednionego, miesięcznego przychodu w wysokości 4.542,13 zł. W roku 2008 skarżący uzyskał 9.050,- zł przychodu w związku ze sprzedażą części samochodowych, korzystając z usług Poczty Polskiej, za pośrednictwem której doręczał zamawiane przez kupujących części samochodowe, posługując się opcją płatności za pobraniem. Ponadto w roku 2008 sprzedał co najmniej 3 szt. samochodów (sprzedaż udowodniona i znajdująca potwierdzenie w materiale dowodowym) osiągając z tego tytułu przychód w łącznej wysokości 65.000,- zł. Podsumowując organ stwierdził, że w badanym roku podatnik osiągnął z tytułu handlu pojazdami i częściami samochodowymi przychód w łącznej wysokości 74.050,- zł, co w wielkości miesięcznej uśrednionej wskazuje na kwotę przychodu w wysokości 6.170,83 zł. Analizując we wskazanym wyżej okresie aktywność podatnika związaną ze sprzedażą samochodów oraz częściami do tych pojazdów, za zasadne Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, iż skala i charakter spornych działań oraz wykonywanie ich w sposób zorganizowany i ciągły świadczą o wykonywaniu działalności gospodarczej w tym zakresie. W latach 2007 - 2008 skarżący trudnił się handlem częściami do samochodów osobowych, jak również gromadził samochody osobowe, dokonywał ich naprawy celem dalszej odsprzedaży, bądź dokonywał sprzedaży w wyniku ich rozbioru na części, czy złomowania. Organ podatkowy pierwszej instancji zgromadził materiał dowodowy w postaci przesłuchań osób, których dane osobowe i adresowe zostały wyszczególnione w ramach transakcji zakupu części – Z. K., M. W., P. N., J. N.. Z zeznań tych osób wynika, że potwierdziły one nawiązanie kontaktu z A. S. na giełdzie samochodowej w S., gdzie skarżący występował w roli osoby sprzedającej części samochodowe, proponując dalszą współpracę w przyszłości, oferując także możliwość sprzedaży części samochodowych, co w ocenie organów podatkowych potwierdza charakter aktywności, mającej swoje potwierdzenie w działaniach typowych dla działalności gospodarczej. Organy podatkowe pozyskały także informacje z Poczty Polskiej S.A. Centrum Rachunkowości w zakresie wpłat bankowych dotyczących przesyłek nadawanych przez A. S., z których wynika, że dotyczyły one sprzedaży części samochodowych (tabela na str. 12 i 13 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). W ocenie organu odwoławczego działalność skarżącego polegała zatem na handlu częściami do samochodów osobowych, jak również gromadzeniu samochodów, w tym osobowych, dokonywaniu ich naprawy celem dalszej odsprzedaży, bądź dokonywaniu sprzedaży w wyniku ich rozbioru na części czy złomowania. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 17 października 2008 r. ustalono, iż w miejscu zamieszkania podatnika, tj. R. 11, gm. W., na metalowych drzwiach, znajdujących się z lewej strony posesji, umieszczony był napis o treści: "[...]" oraz "[...]". Po przeciwnej stronie posesji oznaczonej numerem [...], znajdował się zamknięty i ogrodzony plac z należącymi do podatnika samochodami. Na ogrodzeniu zamieszczona była tablica /reklama/ informująca o skupie rozbitych aut, sprzedaży aut na raty, zamówieniach na auta. Wewnątrz placu stała reklama z napisem: "[...]". Ponadto na siatce ogrodzeniowej wisiały dwie reklamy banków: jedna - B S.A., S., ul. A 15, tel. [...], druga – Bank C. Pracownicy Urzędu Skarbowego w S. w dniu 16 października 2008 r. opisali 38 sztuk samochodów znajdujących się na ww. placu. Organ odwoławczy podkreślił także, iż podatnik podejmował się sprzedaży samochodów niebędących jego własnością, co dokumentują pełnomocnictwa udzielone dla niego na tę okoliczność przez właścicieli aut, np. przez I. E. L. (właścicielkę samochodu osobowego marki Mercedes S nr rej. [...]). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił także, iż z ustaleń dokonanych przez organ podatkowy pierwszej instancji wynika, że w latach 1991-2001 skarżący prowadził zarejestrowaną i zgłoszoną do opodatkowania działalność gospodarczą pod nazwą PHU A, polegającą m.in. na skupie i sprzedaży pojazdów mechanicznych, części samochodowych nowych i używanych, "szrocie", złomowaniu i mechanice pojazdowej. Miejscem prowadzenia działalności gospodarczej były R. nr 11. Działalność była prowadzona na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, zgodnie z zaświadczeniem wydanym przez Urząd Gminy i Miasta w W. Na podstawie wniosku skarżącego Urząd Gminy i Miasta w W. decyzją z dnia [...] marca 2001 r. wykreślił ww. wpis z ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto w Internecie na dane osobowe oraz adres zamieszkania skarżącego zamieszczane były ogłoszenia dot. sprzedaży samochodów oraz części do pojazdów. W dniu 4 listopada 2008 r. na stronie internetowej [...] oferowano do sprzedaży niemal 80 szt. pojazdów. W ogłoszeniach internetowych sprzedawca posługiwał się oznaczeniem firmy: PPHU A R. 11, [...] R., tel. [...]. Oznaczenie firmy odpowiadało nazwie, pod którą skarżący prowadził zgłoszoną działalność gospodarczą do dnia 23 marca 2001 r. Istotną okolicznością jest również to – jak podkreślono - że wielokrotnie w badanym roku podatnik ponosił wydatki związane z prowadzeniem swojej działalności (w tym na jej reklamę), co potwierdzają wydruki operacji bankowych na koncie A. należącym do skarżącego. . W ocenie organu odwoławczego, trudno dać wiarę argumentacji skarżącego o wyłącznym zamiarze badania/sondowania rynku poprzez działania podejmowane przez podatnika, zwłaszcza w sytuacji zainwestowania na ten cel znacznej kwoty pieniędzy (łączna wartość dokonanych ww. wpłat na reklamy czy ogłoszenia stanowiła w 2007 r. kwotę 3.344,- zł, a w 2008 r. – 1.464,- zł) przy wykorzystaniu różnych źródeł reklam. Ponoszenie realnie znacznych wydatków na reklamę jedynie w celu sondowania rynku w tak długim okresie, w ocenie organy odwoławczego wydawało się mało prawdopodobne. Również zamieszczanie ogłoszeń na portalu A z ofertą sprzedaży kilkudziesięciu pojazdów, jak i części do nich, kłóci się z wyjaśnieniami skarżącego o wyłącznym badaniu rynku przed rozpoczęciem działalności gospodarczej w tym zakresie w przyszłości, czy innej tezie braku zamiaru sprzedaży aut, które zakupiono w celach kolekcjonerskich z zamiarem stworzenia muzeum motoryzacji. W toku kontroli w dniu 29 października 2008 r. organ podatkowy pierwszej instancji zwrócił się do podatnika o sporządzenie spisu z natury pojazdów i części samochodowych oraz dostarczenie tytułów prawnych do posiadanych pojazdów. W dniu 12 listopada 2008 r. podatnik złożył remanent pojazdów wg stanu na dzień 29 października 2008 r., a w spisie ujęto 50 szt. pojazdów. Jednocześnie odmówił sporządzenia spisu części samochodowych z uwagi na ich dużą ilość. W trakcie oględzin placu należącego do skarżącego kontrolujący stwierdzili istnienie, oprócz budynku mieszkalnego, budynków gospodarczych (magazyny) oraz wiaty. W magazynach znajdowało się dużo posegregowanych i poukładanych na półkach części mechanicznych do pojazdów, w tym skrzynie biegów, silniki oraz inne drobne części. W magazynach i pod wiatami znajdowały się posegregowane elementy karoserii, w tym drzwi, przednie klapy oraz opony. Na zewnątrz, na placu znajdowały się elementy karoserii. Całość w - ocenie kontrolujących - sprawiała wrażenie dużego "autoszrotu". Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, iż w badanym roku podatkowym podatnik nie prowadził podatkowej księgi przychodów i rozchodów, ani nie sporządził remanentów części samochodowych i pojazdów mechanicznych, czym naruszył art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji uniemożliwił zastosowanie art. 24 tej ustawy, co pozwala organom podatkowym ustalić dochodu w drodze oszacowania, zgodnie z dyspozycją określoną w art. 24b wskazanej powyżej ustawy. Uprawnienie takie organowi podatkowemu zapewniał również art. 23 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, który stanowił iż "organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia (...)". Odnosząc się zaś do samej metody szacowania podstawy opodatkowania zastosowanej przez organ pierwszej instancji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej za zasadny uznał zarzut dotyczący dowolności zastosowanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. metody wobec dokonanego szacowania w tej części, w której organ pierwszej instancji uznał, iż: podatnik sprzedawał części samochodowe poprzez trzy kanały dystrybucji, więc zasadnym jest dla wyznaczenia wartości przychodu z tych wszystkich form sprzedaży potrojenie kwoty przychodu określonego dla sprzedaży w formie wysyłkowej; a ustalony na podstawie dowodów przychód ze sprzedaży 3 samochodów w wysokości 65.000 zł należy zdublować, gdyż z całokształtu materiału dowodowego wynika, że niewątpliwie podatnik sprzedał więcej pojazdów niż ujawniono w trakcie kontroli. Przyjęcie takiej formy szacowania było - zdaniem organu odwoławczego - nieuzasadnione, a wręcz wadliwe. Szacunek taki nie wynika bowiem z racjonalnych przesłanek i jest nielogiczny, a założenia stanowiące jego podstawę są dowolne. Tym samym organ odwoławczy dla określenia wielkości przychodów z działalności gospodarczej posłużył się wyłącznie wielkościami udowodnionymi i mającymi odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Podkreślił, iż z akt sprawy wynika, że w roku 2008 podatnik dokonał: sprzedaży części samochodowych o wartości 9.050,- zł oraz sprzedaży 3 szt. samochodów o łącznej wartości 65.000,- zł. W świetle powyższego przyjęto wartość przychodu (brutto) ze sprzedaży towarów w 2008 roku w kwocie wynosi 74.050,- zł. Jednakże organ odwoławczy, mając na uwadze treść art. 234 ustawy Ordynacja podatkowa, w świetle którego organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, przyjął sposób szacowania dochodu z działalności gospodarczej osiągniętego za rok 2008 wg organu pierwszej instancji, tj. 60.696,72 zł. W ten sposób określony przychód w wysokości 60.696,72 zł stanowił podstawę dla wyliczenia kwoty dochodu w roku 2008. Wykorzystano 20% wskaźnik, określający udział dochodu do przychodu, wynikający z art. 24b ust. 2 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wartość dochodu podatnika z działalności gospodarczej osiągniętego w 2008 r. przyjęto w wysokości 12.133,94 zł wg wyliczenia: 20% x 60.669,72 zł, a podatek obliczony zgodnie ze skalą określoną w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynosi 1.719,- zł, który jest jednocześnie zobowiązaniem podatkowym skarżącego za sporny okres. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. S. wniósł o uchylenie ww. decyzji z uwagi na rażącą niesprawiedliwość i naruszenie zasad postępowania podatkowego, a także przedawnienie zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu w piśmie procesowym z dnia 23 listopada 2017 r. poparł stanowisko podatnika i wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Podkreślił, iż w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., która była podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego. Wobec tego doszło do zniweczenia skutków materialnoprawnych zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Ponadto pełnomocnik skarżącego stwierdził, że z faktu posiadania więcej niż jednego pojazdu i kupowania części samochodowych nie można wnioskować, iż skarżący prowadził działalność gospodarczą mającą za przedmiot sprzedaż samochodów i części samochodowych. By móc mówić o prowadzeniu działalności gospodarczej musi ona cechować się celem zarobkowym, zorganizowaniem i ciągłością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd potwierdza stanowisko organów podatkowych, że materiał dowodowy sprawy dawał wszelkie podstawy do uznania, iż sprzedaż towarów (samochodów i części samochodowych) dokonywana przez podatnika w 2008 roku była prowadzona w ramach działalności gospodarczej. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2016, poz. 2032 ze zm.) - ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Z powyższego wynika, że ta definicja pozarolniczej działalności gospodarczej na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter autonomiczny i nie ma podstaw do odwoływania się w tym zakresie do regulacji ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2004 r. nr 173, poz. 1807 ze zm.). Aktywność podatnika i zaliczanie jej do pozarolniczej działalności gospodarczej musi być oceniane, na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w ramach podejmowanych faktycznych działań podatnika. Podkreślić również należy, iż pozarolnicza działalność gospodarcza to zjawisko obiektywne. Zamiar prowadzenia takiej działalności uzewnętrznia się poprzez dokonywanie czynności faktycznych i prawnych o określonym charakterze (zob. wyrok NSA z 8 września 2015 r. II FSK 1739/13). Organy podatkowe prawidłowo oceniły, że prowadzona przez podatnika w latach 2007 – 2008 działalność polegająca na handlu samochodami i częściami samochodowymi spełnia przesłanki wynikające z ww. definicji działalności gospodarczej. Była to działalność zarobkowa w dziedzinie handlu, prowadzona we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły. O ciągłym charakterze działalności świadczy niewątpliwie duża ilość transakcji sprzedanych części samochodowych i samochodów w kontrolowanych latach (co najmniej 39 szt. części samochodowych o wartości 30.111,- zł oraz co najmniej 6 szt. samochodów o łącznej wartości 78.900,- zł). Sąd potwierdza ustalenia organów podatkowych, że prowadzona przez skarżącego działalność była zorganizowana w zakresie koniecznym do sposobu jej prowadzenia. Podatnik miał stały dostęp do Internetu; swoją ofertę sprzedaży przedstawiał na wyspecjalizowanym portalu [...], gdzie jednocześnie przedstawiał kilkadziesiąt ofert sprzedaży towarów i reklamował swoją działalność – organy podatkowe ustaliły, że łączna wartość dokonanych wpłat na reklamy czy ogłoszenia stanowiła w 2007 r. kwotę 3.344,- zł, a w 2008 r. kwotę 1.464,- zł. Ponadto w miejscowości R. 11, gm. W., na posesjach zajmowanych przez skarżącego w 2008 r. znajdowały się reklamy (banery) oferujące sprzedaż części ze wskazaniem numeru telefonu oraz tablice informujące o skupie rozbitych aut, sprzedaży aut na raty, zamówieniach na auta. Pracownicy organu podatkowego opisali także sposób składowania samochodów i części samochodowych należących do skarżącego – w trakcie oględzin placu należącego do skarżącego kontrolujący stwierdzili istnienie budynków gospodarczych (magazynów) oraz wiat, w których znajdowały się duże ilości posegregowanych i poukładanych na półkach części mechanicznych do pojazdów (skrzynie biegów, silniki oraz inne drobne części, elementy karoserii, w tym drzwi, przednie klapy oraz opony). Istotne znaczenie w sprawie miały też zeznania świadków (Z. K., M. W., P. N., J. N.), którzy kupowali części samochodowe od skarżącego i jednocześnie potwierdzili jego aktywność handlową w tym zakresie, m.in. na giełdzie samochodowej w S. Sąd potwierdza zatem ustalenia organów podatkowych, że ta działalność handlowa była prowadzona we własnym imieniu i na własny rachunek skarżącego. Należność za sprzedane towary wpływała m.in. na jego rachunek bankowy, transakcje sprzedaży zawierał we własnym imieniu, a nabywca wiedział, że kupuje towar należący do podatnika. Duża ilość zawartych przez skarżącego transakcji sprzedaży części samochodowych i samych pojazdów w latach 2007 - 2008 wskazują, że działalność podatnika miała charakter zarobkowy. Jednakże dla ustalenia, czy cel ten (zarobkowy) został osiągnięty, nie ma znaczenia to, czy podatnik miał zysk na każdej transakcji, bowiem dla przyjęcia, że konkretna działalność jest pozarolniczą działalnością zarobkową ważne jest dążenie do zysku, a nie końcowy rezultat finansowy. Organy podatkowe miały podstawy, aby na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wyprowadzić wniosek, że skarżący przez cały okres 2007 roku i następnie w roku 2008, sprzedawał należące do niego towary handlowe (samochody i części samochodowe). Przede wszystkim świadczy o tym fakt formułowania ofert we własnym imieniu, korzystania z własnych kont bankowych, własnych kont użytkownika Internetu. Przeciwna w tej mierze wersja podatnika o chęci gromadzenia pojazdów dla celów hobbystycznych, muzealnych, zasadnie została oceniona jako niewiarygodna, a przede wszystkim nieudowodniona przez podatnika. Sąd pragnie podkreślić, że zawieranie przez podatnika we własnym imieniu wielu transakcji handlowych, regularnie przez długi okres czasu, wskazuje na sprzedawanie towarów własnych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podatnik powinien się liczyć, że jego zachowanie tak zostanie ocenione w świetle obowiązujących przepisów podatkowych, zwłaszcza że prowadził już w takim zakresie zarejestrowaną w latach 1991-2001 działalność gospodarczą pod nazwą PHU A. Sąd nie stwierdził aby organy podatkowe naruszyły w sprawie przepisy prawa materialnego, czy też przepisy postępowania podatkowego. Materiał dowodowy został należycie zebrany, a organy podatkowe wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy; według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, oceniły wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Sąd nie podzielił też zarzutu skargi, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. Skarżący nie kwestionuje faktu dokonania w dniu 27 kwietnia 2012 r. zajęcia jego rachunku bankowego w A S.A. (o czym zawiadomiono dłużnika w trybie zastępczym w dniu 14 maja 2012 r.) oraz zajęcia wierzytelności w ZUS [...] w Ł. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i wyegzekwowania zaległości wynikających z decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji. Słusznie zatem uznał organ odwoławczy, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o których mowa w art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Do dnia wydania decyzji przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej ([...] marca 2017 r.) nie upłyną jeszcze nowo rozpoczęty pięcioletni bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Organ odwoławczy mógł zatem skorygować istniejące zobowiązanie podatkowe na korzyść strony wnoszącej odwołanie i określić je w prawidłowej, mniejsze wysokości. Pełnomocnik skarżącego swoją argumentację w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego opiera na orzeczeniach sądów administracyjnych, które wskazywały, że "uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, w oparciu o którą zastosowano w postępowaniu egzekucyjnym środki egzekucyjne i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania tych środków egzekucyjnych w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej" (wyroki WSA w Gliwicach z 15 lutego 2017 r., I SA/Gl 917/16 i 28 kwietnia 2017 r., I SA/Gl 327/17; wyroki NSA z dnia 4 marca 2016 r., II FSK 235/14 i z dnia 30 marca 2017, II FSK 571/15). W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie uchylił jednak decyzji pierwszoinstancyjnej i nie przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, lecz zastosował przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit. a/ tej ustawy i rozstrzygnął sprawę merytorycznie (orzekł co do istoty) w okresie, kiedy po przerwaniu biegu nie upłynął jeszcze okres przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) skargę oddalono. O wynagrodzeniu adwokata w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 tej ustawy. E.B.