I SA/Łd 614/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Potiopa (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 8 sierpnia 2025 r. nr 1001-IEE.7192.156.2025.2.AAM w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów do oszacowania wartości nieruchomości oddala skargę. Postanowieniem z 8 sierpnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej także jako: DIAS), po rozpatrzeniu zażalenia A. Ś. (dalej także jako: Strona, Zobowiązana lub Skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie (dalej także: NUS) z 18 czerwca 2025 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów do oszacowania wartości nieruchomości. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w uzasadnieniu wskazał między innymi, że NUS prowadził wobec Strony postępowanie egzekucyjne. Na podstawie tytułów wykonawczych (z 31.01.2023 r. nr [...] i [...]; z 10.02.2023 r. nr [...]; z 20.02.2023 r. nr [...]; z 12.04.2023 r. nr [...], [...], [...]; z 26.06.2023 r. nr [...], [...]; z 11.08.2023 r. nr [...], [...]; z 25.10.2023 r. nr [...]) zawiadomieniem z 1 marca 2024 r. dokonał zajęcia nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], kierując jednocześnie do Zobowiązanej wezwanie do zapłaty w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedmiotowego wezwania należności objętych ww. tytułami wykonawczymi wraz z odsetkami za zwłokę kosztami egzekucyjnymi pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości przedmiotowej nieruchomości. Wezwanie to zostało doręczone Stronie 5 marca 2024 r. Sąd Rejonowy [...] w Ł. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych 8 sierpnia 2024 r. dokonał wpisu w księdze wieczystej nr [...], o wszczęciu egzekucji z ww. nieruchomości. Zawiadomieniem z 6 listopada 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie poinformował uczestników postępowania o terminie rozpoczęcia oraz zakończenia opisu i oszacowania wartości przedmiotowej nieruchomości. Ww. zawiadomienie A. Ś. odebrała 19 listopada 2024 r. W zawiadomieniu podano informację, że opis i oszacowanie wartości nieruchomości rozpocznie się 18 grudnia 2024 r., a zakończy się 28 lutego 2025 r. o godzinie 10.00 oraz pouczono, że zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości mogą być wnoszone przez wszystkich uczestników postępowania egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Opis i oszacowanie wartości zajętej nieruchomości zakończono, poprzez spisanie 28 lutego 2024 r. protokołu opisu i oszacowania. Protokół został doręczony pełnomocnikowi Zobowiązanej w dniu 11 marca 2025 r. W dniu 21 marca 2025 r. pełnomocnik Zobowiązanej - adwokat J. B. - wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości z 28 lutego 2025 r. W ww. wystąpieniu pełnomocnik Strony zarzucił: nieuwzględnienie w wartości nieruchomości jej położenia (blisko centrum miasta), co wpłynęło na obniżenie końcowej wartości nieruchomości; dokonanie nieprawidłowej oceny stanu faktycznego nieruchomości (mieszkanie jest zadbane), co powinno wpłynąć na zwiększenie wartości nieruchomości; całkowite pominięcie poczynionych przez Zobowiązaną nakładów finansowych na nieruchomości (szereg remontów, prac naprawczych), co powinno wpłynąć na zwiększenie wartości nieruchomości. Pełnomocnik nadmienił, że dokonanie zajęcia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź - Polesie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] m. [...], na poczet istniejących zaległości podatkowych, a następnie przeprowadzenie jej licytacji - doprowadzi do pozbawienia A. Ś. miejsca zamieszkania, co stanowi naruszenie zasad współżycia społecznego. W związku z powyższym pełnomocnik Strony wniósł o dokonanie uzupełniającego opisu i oszacowania wartości nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] m. [...], z uwzględnieniem przedstawionych powyżej zarzutów oraz odstąpienie przez NUS od czynności polegających na zajęciu nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] m. [...], na poczet zaległości podatkowych oraz umorzenie egzekucji z ww. nieruchomości. Pismem z dnia 27 marca 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie wezwał adwokata J. B. do złożenia pełnomocnictwa upoważniającego do działania w imieniu Skarżącej. W dniu 22 kwietnia 2025 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pełnomocnictwo PPS-1 upoważniające ww. adwokata do reprezentowania Zobowiązanej w sprawie egzekucji z nieruchomości. Postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości (dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]), zakończonego protokołem sporządzonym 28 lutego 2025 r. Postanowienie to pełnomocnik Strony odebrał 28 kwietnia 2025 r., a pismem z 5 maja 2025 r. złożył na nie zażalenie, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu, że Skarżąca nie brała udziału w sporządzaniu opisu i oszacowania wartości nieruchomości a także pominięciu, że "przesyłka pocztowa zawierająca protokół z opisu i oszacowania wartości nieruchomości została doręczona Skarżącej dopiero w dniu 7 marca 2025 roku, a zatem termin do złożenia zarzutów winien być liczony od tego dnia". Jednocześnie w złożonym zażaleniu pełnomocnik Zobowiązanej zawarł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Przy piśmie z 13 czerwca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi przekazał do organu egzekucyjnego odpis zażalenia z 5 maja 2025 r. celem rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Natomiast postanowieniem z 17 czerwca 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie z 24 kwietnia 2025 r. o uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Postanowieniem z 18 czerwca 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości położonej w Ł., przy ulicy [...] lokal nr [...] (dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]), zakończonego protokołem sporządzonym 28 lutego 2025 r. Na ww. postanowienie pełnomocnik Strony złożył zażalenie. Wskazanym na wstępie postanowieniem DIAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z 18 czerwca 2025 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów do oszacowania wartości nieruchomości. W uzasadnieniu drugiej instancji wskazał, że stosownie do art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej także jako: KPA), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do treści § 2 tego przepisu, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Jak wynika z ww. przepisu, przesłanki przywrócenia terminu muszą być spełnione łącznie. Są to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku winy w uchybieniu terminu, złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie (nieprzywracalnego) terminu do złożenia tego wniosku oraz dopełnienie wraz z wnioskiem czynności, dla której był ustawowy termin, o przywrócenie którego składany jest wniosek. DIAS zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy, a kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie tego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. To na stronie ciąży obowiązek uwiarygodnienia, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że dochowała ona należytej staranności, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, która była niezależna od osoby zainteresowanego i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku. Wśród przyczyn, które uzasadniają przywrócenie terminu wymienia się m.in. obłożną i nagłą chorobę, która uniemożliwia stronie działającej osobiście podjęcie czynności i nie pozwala jej na wyręczenie się inną osobą, przerwę w komunikacji, powódź, pożar. Po przeanalizowaniu sprawy organ II instancji stwierdził, że w omawianym przypadku nie została spełniona przesłanka, która warunkuje przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia w postaci zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości, określona w art. 58 § 1 KPA. Przy ocenie winy został przyjęty obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje. Przedstawione w zażaleniu okoliczności, nie uzasadniają przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Strona nie przedstawiła bowiem wiarygodnej argumentacji wskazującej na wystąpienie niedającej się usunąć przeszkody w uchybieniu terminu. Organ egzekucyjny słusznie stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości zawarty w zażaleniu z 5 maja 2025 r. nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji, DIAS nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z 18 czerwca 2025 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik Strony postanowieniu DIAS z dnia 8 sierpnia 2025 r. zarzucił naruszenie: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, mających wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w postaci: a. art. 58 § 1 KPA poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów do opinii i oszacowania wartości lokalu mieszkalnego i uznanie, że skarżąca nie spełniła przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu, w tym nie przedstawiła wiarygodnej argumentacji wskazującej na wystąpienie niedającej się usunąć przeszkody w uchybieniu terminu, mimo że skarżąca nie posiadała wiedzy o terminie zakończenia sporządzenia protokołu, a jego doręczenie nie nastąpiło w sposób niezwłoczny, lecz dopiero po upływie tygodnia od zakończenia czynności, co znacznie wpłynęło na możliwość Skarżącej w dotrzymaniu terminu do wniesienia zarzutów, tym bardziej że niezbędna okazała się konsultacja z pełnomocnikiem profesjonalnym; 2. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wydanego postanowienia, w postaci: a. całkowitego pominięcia, że Skarżąca nie brała udziału w sporządzaniu opisu i oszacowania wartości lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w Ł. przy ul. [...] w siedzibie Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie, a zatem nie posiadała wiedzy, że zakończeniu czynności w ramach sporządzania spisu w dniu 28 lutego 2025 roku aż do dnia doręczenia jej protokołu tj. tydzień po zakończonych czynnościach, co znacznie wpłynęło na czas sporządzenia zarzutów, albowiem organ zaniechał niezwłocznego doręczenia przedmiotowego opisu i oszacowania wartości lokalu mieszkalnego; b. pominięcia, że przesyłka pocztowa zawierająca protokół z opisu i oszacowania wartości nieruchomości została doręczona skarżącej dopiero w dniu 7 marca 2025 roku, a zatem termin do złożenia zarzutów winien być liczony od tego dnia, albowiem w przeciwnym razie termin do dokonania czynności przez skarżącą zostałby znacząco skrócony, co stanowiłoby naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu i znacznie utrudniło całościowe i rzetelne odniesienie się do treści protokołu. Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uwzględnienie wniosku Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości z dnia 28 lutego 2025 roku, a także o zasądzenie kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej także jako: p.p.s.a.), sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzeczenie organu podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Nadto, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Oceniając bowiem zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że postanowienie to nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi dotyczące odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Podstawę prawną wydania tego rozstrzygnięcia stanowił przede wszystkim art. 58 KPA, w którym uregulowana została instytucja przywrócenia terminu w postępowaniu administracyjnym. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132 z późn. zm., dalej także jako: u.p.e.a.). Według tej regulacji, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 KPA). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 KPA). Przytaczając ramy prawne sporu wskazać również należy na art. 110u § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości mogą być wnoszone przez wszystkich uczestników postępowania egzekucyjnego, w terminie 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości, nie zaś od daty odbioru protokołu opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Sąd zauważa, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy, a kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie tego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. To na stronie ciąży obowiązek uwiarygodnienia, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że dochowała ona należytej staranności, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, która była niezależna od osoby zainteresowanego i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku. Wśród przyczyn, które uzasadniają przywrócenie terminu wymienia się m.in. obłożną i nagłą chorobę, która uniemożliwia stronie działającej osobiście podjęcie czynności i nie pozwala jej na wyręczenie się inną osobą, przerwę w komunikacji, powódź, pożar. Sąd w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym w omawianym przypadku nie została spełniona przesłanka, która warunkuje przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia w postaci zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości, określona w art. 58 § 1 KPA, tj. uprawdopodobnienie, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy Strony lub jej pełnomocnika. Przy ocenie winy został przyjęty obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Przedstawione zarówno w zażaleniu jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi okoliczności, nie uzasadniają przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Pełnomocnik Skarżącej nie przedstawił bowiem wiarygodnej argumentacji wskazującej na wystąpienie niedającej się usunąć przeszkody w uchybieniu terminu. Pełnomocnik Strony zarzucił, że A. Ś. nie brała udziału w sporządzaniu opisu i oszacowania wartości nieruchomości i nie posiadała wiedzy o terminie zakończenia tej czynności. Tymczasem z akt sprawy wynika, że zawiadomieniem z 6 listopada 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie poinformował uczestników postępowania o terminie rozpoczęcia oraz zakończenia opisu i oszacowania wartości przedmiotowej nieruchomości. Ww. zawiadomienie Skarżąca odebrała w dniu 19 listopada 2024 r. W zawiadomieniu podano informację, że opis i oszacowanie wartości nieruchomości rozpocznie się wizją lokalną 18 grudnia 2024 r. o godz. 10:00 pod adresem położenia nieruchomości, a zakończy się 28 lutego 2025 r. o godzinie 10.00 w siedzibie Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie. Pouczono także, że zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości mogą być wnoszone przez wszystkich uczestników postępowania egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Po odebraniu ww. zawiadomienia Zobowiązana powołała pełnomocnika w osobie S. B. do reprezentowania jej w sprawie egzekucji z nieruchomości. W dniu 10 grudnia 2024 r. organ egzekucyjny udostępnił ówczesnemu pełnomocnikowi Strony akta sprawy celem sporządzenia fotokopii. Ponadto pełnomocnik brała udział w wizji lokalnej przeprowadzonej 18 grudnia 2024 r. Oznacza to, że twierdzenie aktualnego pełnomocnika adwokata J. B., że Zobowiązana nie miała wiedzy na temat daty i formy zakończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości, nie są zasadne. Zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości mogą być wnoszone przez wszystkich uczestników postępowania egzekucyjnego, w terminie 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości, nie zaś od daty odbioru protokołu opisu i oszacowania wartości nieruchomości (por. wyroki NSA z dnia 9 grudnia 2025 r. o sygn. akt III FSK 676/24 i III FSK 677/24). Zgodnie z aktami sprawy opis i oszacowanie wartości przedmiotowej nieruchomości został zakończony, poprzez spisanie protokołu 28 lutego 2025 r. w siedzibie organu egzekucyjnego. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że termin do złożenia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości rozpoczął swój bieg 1 marca 2025 r. - tj. od dnia następnego po dniu, w którym nastąpiło spisanie protokołu. Natomiast ostatnim dniem do złożenia środka zaskarżenia był 14 marca 2025 r. Organ egzekucyjny doręczył ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi – S. B. protokół opisu i oszacowania wartości nieruchomości wraz z operatem szacunkowym. Pełnomocnik powyższą korespondencję odebrała 11 marca 2025 r. i nie złożyła zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości w obowiązującym wówczas do tego terminie, tj. do 14 marca 2025 r. Ponadto organ egzekucyjny dodatkowo doręczył protokół opisu i oszacowania wartości nieruchomości Zobowiązanej w dniu 7 marca 2025 r. Sąd nie może zatem zgodzić się z twierdzeniem obecnego pełnomocnika J. B., że Skarżąca nie posiadała wiedzy na temat daty zakończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości (pismo organu egzekucyjnego z 6 listopada 2024 r.) ale także z twierdzeniem, że Skarżąca nie miała wystarczającego czasu do złożenia środka zaskarżenia. Tym samym rację ma DIAS stwierdzając w zaskarżonym postanowieniu, że nie została spełniona przesłanka warunkująca przywrócenie terminu do złożenia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości, określona w art. 58 § 1 KPA, tj. uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Niespełnienie wskazanej wyżej, jednej z obligatoryjnych przesłanek pozwalających na przywrócenie terminu do złożenia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości, przesądza o niedopuszczalności przywrócenia terminu w niniejszej sprawie. W zaistniałej sytuacji nie ma zatem konieczności badania pozostałych przesłanek ustanowionych w art. 58 KPA, gdyż nawet ewentualne ich zaistnienie, nie zmieniłoby faktu, że przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowego środka zaskarżenia, jest niemożliwe. Sąd podkreśla, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie postanowienia na podstawie przywołanego przepisu organ administracji publicznej sprawdza, czy wnioskodawca uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminowi spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie. Organ powinien jedynie przedstawione przez nią okoliczności ocenić w świetle przesłanek z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. (por.np. wyroki NSA z 13 lipca 2021 r., I OSK 1849/19; z 29 stycznia 2021 r., II OSK 2716/20). W tym stanie rzeczy zasadnie organ uznał, że złożony przez pełnomocnika Skarżącej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów nie spełnia przesłanek określonych w art. 58 § 1 KPA, tj. w szczególności nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy strony w uchybieniu terminu, w efekcie czego prawidłowo odmówił wnioskowanego przywrócenia terminu. Reasumując stwierdzić należy, że DIAS dokonał prawidłowej wykładni przepisów KPA, uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, a następnie zasadnie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów do oszacowania wartości nieruchomości. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. ds