I SA/Łd 617/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie: określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skargą z 18 kwietnia 2014 r. M. K. zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 97.879 zł. W skardze podatniczka zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc na jego uzasadnienie, że nie ma z czego żyć, ponieważ jedynym źródłem jej utrzymania są środki uzyskane jako odszkodowanie za śmierć partnera, które jednak zostały zablokowane na rachunku bankowym. W uzasadnieniu złożonego w toku postępowania wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca bardziej szczegółowo opisała swoją sytuację życiową. Wskazała zatem, że ma na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku 18 i 13 lat, posiada mieszkanie o pow. 58 m2 i związany z nim kredyt w wysokości 110 tys. zł. W 2013 r. przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej wyniósł ponad 624 tys. zł, a ostateczny dochód – 1.744 zł. W sierpniu 2013 r. poniósł jednak śmierć jej partner życiowy, który pomagał jej w prowadzeniu firmy. Od tego czasu skarżąca jest w głębokiej depresji pod stałą opieką psychologa. Źródłem utrzymania rodziny było odszkodowanie uzyskane z tytułu śmierci jej partnera, które jednak zostało zajęte przez urząd skarbowy. Obecnie w utrzymaniu skarżącej i dzieci muszą pomagać jej rodzice. Czynsz za mieszkanie wnioskodawczyni wynosi 757 zł miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Generalną zasadą w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest, że wniesienie skargi do tego sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd jednak, w określonych przypadkach, może przychylić się do wniosku strony o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie zatem z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Do takich skutków zaliczyć należy sytuację kiedy to wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji (por. postanowienie NSA z 6 czerwca 2005 r., II FSK 250/05; CBOSA). Podzielając w całości przedstawione wyżej poglądy NSA, uznać należy, że ujawnione przez stronę okoliczności uzasadniają w wystarczającym stopniu istnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W sytuacji przedstawionej przez skarżącą egzekwowanie obowiązku objętego zaskarżoną decyzją może doprowadzić do utraty przez nią mieszkania, w którym przebywa wraz z dwójką dzieci. Podatniczka zobowiązana jest zaskarżoną decyzją do uiszczenia podatku w kwocie niemalże 100 tys. zł, a oprócz tego ponosić będzie odsetki od tej kwoty. Biorąc zaś pod uwagę, że posiada również kredyt na mieszkanie w wysokości 110 tys. zł, a nie ma obecnie żadnego źródła utrzymania, zasadnie można zakładać, że wykonanie jej zobowiązań będzie wiązało się z utratą jedynego wartościowego mienia jakie posiada, czyli wspomnianego już wyżej mieszkania. Ewentualne jego odzyskanie będzie w praktyce niemożliwe. Z kolei środki uzyskane ze sprzedaży, jak należy zakładać – niższe od rynkowej jego wartości, nawet w przypadku ich zwrotu nie pozwolą na zakup podobnej nieruchomości. W tym stanie sprawy sąd, uznając wniosek skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej decyzji za wystarczająco uzasadniony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. DB