I SA/Łd 620/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od maja do grudnia 2007 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia [...] r., oddalił skargę T. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od maja do grudnia 2007 r. Orzeczenie zostało doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...] r. W dniu [...] r. pełnomocnik podatnika - radca prawny J. M. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej jednocześnie składając wskazany środek zaskarżenia. Pełnomocnik wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą w formie Kancelarii Radcy Prawnego samodzielnie i nie zatrudnia pracowników. Wyjaśnił, że bezpośrednią przyczyną uniemożliwiającą zachowanie terminu była jego choroba (ostre przeziębienie od dnia 12 lutego 2011 r.) oraz nagła choroba żony (która od dnia 14 lutego 2011 r. nie mogła zajmować się swoimi obowiązkami i wymagała opieki). W dalszej kolejności opieki wymagał również cztero i pół letni syn pełnomocnika. Z uwagi na okoliczność nieskorzystania przez Pełnomocnika ani jego żonę ze zwolnień lekarskich, nie było możliwości przedstawienia takiego dokumentu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Do pisma załączono jedynie zaświadczenie lekarskie dotyczące M. K. – M. (żony pełnomocnika), z którego wynika, że w okresie od 14 lutego do 4 marca 2011 r. cierpiała na dynamiczne zaburzenia czynnościowe kręgosłupa z nerwobólem mięśniowym. W zaleceniach wskazano na kontynuację ćwiczeń usprawniająco-rehabilitacyjnych i zasugerowano leczenie sanatoryjne. Pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożył po nastąpieniu znacznej poprawy stanu zdrowia żony (która nastąpiła 26 lutego 2011 r.), niezależnie od terminu zakończenia leczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a Sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu. Z art. 87 § 1 p.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Strona zachowała przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. termin do złożenia wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że osoba zainteresowana powinna uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Uprawdopodobnienie jest surogatem dowodu, nie daje pewności lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Należy przy tym jednak zauważyć, że różnica pomiędzy udowodnieniem a uprawdopodobnieniem nie polega na mniejszej wiarygodności informacji, lecz na odformalizowaniu czynności związanych z ich uzyskiwaniem, jest to po prostu środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych. Wniosek złożony w niniejszej sprawie pochodzi od profesjonalnego pełnomocnika, który powinien dopilnować, aby czynność procesowa została dokonana terminowo. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z należytą starannością i winien on mieć świadomość wagi terminowego dokonywania określonych czynności procesowych. W tym miejscu wskazać należy, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", Warszawa 2005, s. 333). Podkreślenia wymaga, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ani podeszły wiek ani stan zdrowia nie stanowią przesłanek wykluczających istnienie winy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 479/07). W świetle powyższego nie można zatem przyjąć, że pełnomocnik strony skarżącej uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminowi do złożenia skargi kasacyjnej. Z nadesłanego zaświadczenia lekarskiego dotyczącego żony pełnomocnika wynika jedynie, że we wskazanym w nim okresie cierpiała na dynamiczne zaburzenia czynnościowe kręgosłupa z nerwobólem mięśniowym. Nie zaświadcza ono jednak, że znajdowała się w stanie, w którym konieczna była pomoc osoby trzeciej, w szczególności brak w nim informacji, jak np. na druku formularza zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA, czy chora powinna leżeć (1), czy też mogła chodzić (2). W odniesieniu zaś do braku możliwości kontynuowania prac nad skargą kasacyjną z uwagi na ostre przeziębienie pełnomocnika wskazać należy, że skuteczne powoływanie się na zły stan zdrowia, w szczególności gdy intencją strony jest wywiedzenie z tej okoliczności korzystnych skutków procesowych – musi opierać się na czymś więcej niż tylko twierdzenie zainteresowanego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził, że pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. oddalił wniosek. P.Z-C.