I SA/Łd 621/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Spółki z o.o. w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj, sierpień, wrzesień 2006 r., zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i październik 2006 r. oraz kwoty zwrotu podatku za sierpień 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 22 czerwca 2009 r. "A" Spółka z o.o. w Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj, sierpień, wrzesień 2006 r., zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i październik 2006 r. oraz kwoty zwrotu podatku za sierpień 2006 r. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W jego uzasadnieniu strona podniosła, że nie posiada praktycznie żadnych aktywów obrotowych, z których możliwa byłaby spłata zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji bez niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w majątku spółki. Strona argumentowała, iż zapłata podatku w chwili obecnej doprowadzi do zachwiania płynności finansowej firmy, a w dalszej konsekwencji spowoduje duże prawdopodobieństwo konieczności zgłoszenia spółki do upadłości. W ocenie skarżącej powyższe oznacza wyrządzenie szkody majątkowej, która nie będzie mogła być w przyszłości wynagrodzona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konstrukcja tego przepisu wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. W tym miejscu podkreślić należy, że to na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd zaś dokonuje jedynie oceny przytoczonych przez nią okoliczności. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Sąd rozpoznając wniosek musi wyczerpująco odnieść się do podnoszonych w nim okoliczności i wyjaśnić z jakich względów wniosek strony skarżącej zasługuje bądź też nie zasługuje na uwzględnienie. W tym celu konieczne jest jednak przedstawienie przez wnioskodawcę argumentacji wniosku w taki sposób, by Sąd mógł dostrzec zależności miedzy ewentualnym wykonaniem decyzji a wystąpieniem w następstwie tego zagrożeń wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarżąca w istocie ograniczyła uzasadnienie swojego żądania do wskazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować zachwianie płynności finansowej i możliwą konieczność zgłoszenia spółki do upadłości. W ocenie Sądu Spółka nie wykazała w sposób przekonujący zaistnienia zagrożeń wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. jako konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić bowiem należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcie "szkody" (majątkowej, jak i niemajątkowej) oznacza taką stratę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 roku, sygn. akt GZ 138/04 LEX nr 281811). Gdy kwestionowana w skardze decyzja nakłada na stronę obowiązek zapłaty określonej sumy pieniędzy, nie może być mowy o szkodzie w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, gdyż w razie uwzględnienia skargi kwota ta będzie podlegała zwrotowi. Jak już zaznaczono, wykonanie jakiejkolwiek decyzji określającej zobowiązanie podatkowe ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje w postaci ubytku w majątku podatnika. Jednakże przepis art. 61 § 3 ustawy wymaga wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody znacznej, a więc większej niż przeciętnie wywoływana wykonaniem decyzji tego rodzaju oraz skutków trudnych do odwrócenia, to jest takich, gdzie powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych środków. Zaznaczyć również należy, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi stanowić realne i wymierne zagrożenie. Strona w swoim wniosku zagrożenia takiego jednak nie uprawdopodobniła. Sąd nie kwestionuje trudnej sytuacji Spółki, zwraca jednak uwagę, że aktualny stan finansów Spółki nie decyduje o zasadności wniosku o wstrzymanie. W przypadku wskazanego wniosku wnioskodawca powinien przekonać Sąd, że wykonanie decyzji przed wydaniem wyroku niezasadnie doprowadzi do sytuacji wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pamiętać także należy, że prowadząc działalność gospodarczą należy liczyć się z różnymi zagrożeniami, łącznie z czasowym lub stałym brakiem płynności finansowej, która doprowadzić może nawet do eliminacji podmiotu gospodarczego z obrotu gospodarczego. Zadaniem Sądu jest jedynie zbadać czy istotnie zagrożenia z art. 61 § 3 p.p.s.a. będą w swych skutkach nie adekwatne do wcześniejszego sposobu prowadzenia przez podmiot gospodarczy działalności (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach - www.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. M.D.