I SA/Łd 625/14

Dnia 23 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż oparta została na niekonstytucyjnym przepisie, co wynika z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. (SK 18/09), w którym stwierdzono, że art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w aktualnym brzmieniu jest obarczony identycznymi mankamentami, które były powodem stwierdzenia niekonstytucyjności jego poprzedniej wersji. Skarżący zaznaczył, że zgodność z Konstytucją art. 20 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. również będzie przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (I SA/Go 336/13) wystąpił w tym zakresie z pytaniem prawnym. Zdaniem strony, z uwagi na wysokie prawdopodobieństwo stwierdzenia przez Trybunał niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji, uzasadniony jest wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Użyte w przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc może, lecz nie musi, być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Katalog tych przesłanek jest zamknięty. Sąd zatem jest uprawniony rozstrzygnąć wniosek pozytywnie jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku przysługuje wnioskodawcy. Skarżący podnosi, że za wstrzymaniem wykonania wskazanej we wniosku decyzji przemawia to, iż została ona wydana w oparciu o niekonstytucyjny przepis ustawy. Pokreślić należy, że ewentualna sprzeczność decyzji z prawem nie jest okolicznością wskazaną w art. 61 § 3 p.p.s.a., przemawiającą za uwzględnieniem wniosku, a jak zaznaczono wyliczenie przesłanek wymienionych w tym przepisie jest wyczerpujące. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił by wykonanie decyzji mogło wyrządzić mu znaczną szkodę lub sprowadzić niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca ograniczył się jedynie do wskazania argumentów przemawiających, w jego ocenie, za wadliwością decyzji wymiarowej. Z kolei sąd w postępowaniu wpadkowym, jakim jest postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie może dokonywać oceny legalności kwestionowanego skargą aktu i prawdopodobieństwa jego uchylenia, gdyż taka ocena byłaby przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna. Sąd zajmując się przedmiotowym wnioskiem, nie bada więc prawidłowości decyzji, a jedynie konsekwencje jej wykonania dla sytuacji strony skarżącej. To, czy rzeczywiście istnieją podstawy do uwzględnia skargi sąd ustala dopiero rozpoznając sprawę merytorycznie. W związku z powyższym, wskazywanie przez stronę na ewentualne nieprawidłowości zaskarżonego aktu nie może przemawiać za pozytywnych rozstrzygnięciem w przedmiocie wstrzymania jego wykonania. Z uwagi na to, że we wniosku nie uprawdopodobniono okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie, Sąd nie przychylił się do żądania strony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., odmówiono wstrzymania wykonania decyzji. mko