I SA/Łd 631/13

Dnia 28 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o uzupełnienie wyroku z 8 października 2013 r. sygn. akt I SA/Łd [...] w zakresie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za I, III i IV kwartał 2007 roku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia p o s t a n a w i a : odmówić uzupełnienia wyroku. Wyrokiem z 8 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi: uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1), określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku (pkt 2), zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz W. W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3). W dniu 14 października 2013 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uzupełnienie wyroku w zakresie w zakresie kosztów zastępstwa procesowego, o co strona wnosiła w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ uzupełnienie wyroku w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Jeżeli natomiast sąd orzekł o nich w jakimś zakresie, np. zasądził koszty postępowania, lecz w mniejszym rozmiarze, niż żądała tego strona, na to postanowienie o kosztach przysługuje jej zażalenie (por. B. Dauter komentarz do art. 157 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX stan prawny na dzień 30 kwietnia 2013 r., postanowienie NSA z 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 203/12, postanowienie NSA z 31 maja 2011 r. sygn. akt I FSK 524/10, postanowienie NSA z 10 marca 2011 r. sygn. akt I GSK 493/09). Jak wskazano na wstępie, w wyroku z 8 października 2013 r. sąd postanowił o zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, zatem żądanie uzupełnienia wyroku o rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, jest niezasadne. W ocenie sądu kwota kosztów postępowania obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem, we właściwej wysokości. Przedmiotem zaskarżenia była decyzja kasacyjna, wydana w oparciu o art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 3 lipca 2012 r. poz. 749). Kasacyjna decyzja organu odwoławczego, wydana w trybie art. 233 § 2 o.p., nie jest aktem prawnym, który kreuje bądź stwierdza istnienie określonej należności pieniężnej. Taka decyzja uchyla w całości decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Akt ten ma procesowy (kasacyjny) charakter i nie kształtuje bezpośrednio zobowiązań materialnoprawnych podatnika. W tego rodzaju decyzji nie ustala się ani nie stwierdza istnienia po stronie podatnika skonkretyzowanego zobowiązania do zapłaty należności pieniężnej. Jej moc wiążąca ogranicza się do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji. Decyzją, której przedmiotem byłaby określona należność pieniężna byłaby jedynie decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie (wymiarowe) organu pierwszej instancji bądź decyzja reformatoryjna. W przypadku zakwestionowania skargą decyzji kasacyjną organu podatkowego drugiej instancji nie można przyjąć, że w sprawie tej istnieje wartość przedmiotu zaskarżenia, gdyż zaskarżony akt prawny nie dotyczy należności pieniężnej w rozumieniu art. 216 p.p.s.a. W tego typu sprawach, zgodnie z art. 231 zd. 2 p.p.s.a., pobierany jest wpis stały (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt II FZ 636/11). Wobec powyższego w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję kasacyjną pełnomocnikowi będącemu adwokatem przysługuje wynagrodzenie w wysokości 240 zł, stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 16 kwietnia 2013 r., poz. 461). Z tych względów, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji. AK.