I SA/Łd 677/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski Asesor WSA Cezary Koziński Protokolant Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za rok 2005 1. oddala skargę; 2. nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi doradcy podatkowemu A. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji [...] z dnia [...] r. określającej G. K.: - wartość nie zaewidencjonowanego przychodu za 2005 r. w wysokości 4.758,45 zł. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie handlu kosmetykami firmy A. - wysokość zobowiązania podatkowego w ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych za 2005 r. w kwocie 714 zł. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia z dnia [...] r. określił G. K. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2005 r. Strona złożyła odwołanie od tej decyzji, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. W myśl art. 224 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) organ podatkowy, z urzędu lub na wniosek strony, wstrzymuje w drodze postanowienia wykonanie decyzji w całości lub części, w przypadku uzasadnionym ważnym interesem strony lub interesem publicznym. Strona we wniosku nie wskazała jej ważnego interesu, jedynie nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu. Przedmiotowa decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, w toku którego stwierdzono, że strona prowadziła działalność gospodarczą polegającą na handlu kosmetykami. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji w ocenie organu podatkowego nie budzi wątpliwości. Z protokołu o stanie majątkowym , sporządzonego na podstawie zeznania strony wynika, iż aktualnie G. K. nie pracuje. Utrzymuje się wraz z mężem z jego emerytury w wysokości 888 zł. Zajmuje z mężem mieszkanie komunalne o powierzchni 63 m 2. Czynsz wynosi 530 zł. lecz nie jest płacony. Zaległości z tego tytułu wynoszą ponad 30.000 zł. Strona nie posiada nieruchomości ani środka transportowego stanowiącego jej własność. Powstałe zobowiązanie podatkowe jest skutkiem nie wywiązywania się przez stronę z ciążących na niej obowiązków powstałych w wyniku prowadzenia przez kilka lat niezarejestrowanej działalności gospodarczej. Strona wniosła zażalenie na postanowienie, żądając jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, iż rozstrzygnięcie organu I instancji jest bezprawne i bezpodstawne. W interesie publicznym leży domniemanie niewinności. Natomiast w jej interesie leży to, by bezprawnie nie była oskarżona o oszustwa podatkowe. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy, stwierdził że zgodnie z art. 224 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa organ podatkowy, z urzędu lub na wniosek strony, wstrzymuje w drodze postanowienia wykonanie decyzji w całości albo w części, w przypadku uzasadnionym ważnym interesem strony lub interesem publicznym. Organ podatkowy I instancji odmawiając wstrzymania wykonania decyzji stwierdził, iż strona w złożonym wniosku nie wskazała jej ważnego interesu. W złożonym zażaleniu nie podnosi żadnych konkretnych zarzutów. Jedynie ogólnie wskazuje na bezprawne działanie organu podatkowego i stwierdza, że nie zajmowała się sprzedażą kosmetyków. W toku prowadzonego postępowania podatkowego został zebrany materiał dowodowy, pozwalający na jednoznaczne stwierdzenie, że strona prowadziła handel kosmetykami firmy A. w sposób ciągły i zorganizowany, we własnym imieniu i na własny rachunek, a zatem prowadziła działalność gospodarczą o jakiej mowa w art. 5 a ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej przez organ podatkowy I instancji jak również w zażaleniu na wydane postanowienie w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji strona nie wskazała na przesłanki i okoliczności przemawiające za jej ważnym interesem. Strona wniosła skargę na postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi., żądając jego uchylenia. Stwierdziła, że wykonanie decyzji należy wstrzymać, gdyż nie ma sensu wykonanie decyzji , która jest bezprawna. Ustanowiony przez sąd dla strony pełnomocnik – doradca podatkowy w piśmie z dnia 31.08.2007 r. uzupełnił skargę zarzucając naruszenie art. 120, 121 § 1, 122 w zw. z art. 224 § 2, 181, 187, 188, 191, 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu pisma stwierdził, że brak we wniosku skarżącej uzasadnienia jej ważnego interesu nie zwalniał organów ze starannego zebrania i rozpatrzenia wszystkich występujących w sprawie okoliczności faktycznych, które są potrzebne do oceny czy przesłanki istnienia ważnego interesu strony w sprawie występują czy nie. Organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego, ograniczając się do stwierdzenia w wydanych postanowieniach, że strona nie wykazała istnienia przesłanek do wydania postanowienia o wstrzymaniu lub nie zaskarżonej decyzji. Organy, w ocenie pełnomocnika skarżącej, pominęły zupełnie dowody zawarte w aktach o wstrzymanie decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano m.in. dowód w postaci niskich dochodów rodziny skarżącej, zaległości czynszowych, zeznania o stanie majątkowym. Do żadnego z dowodów obrazujących sytuację materialną skarżącej organ nie odniósł się w uzasadnieniu wydanych postanowień. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 1.10.2007 r. podniósł niezasadność zarzutów zawartych w skardze oraz piśmie pełnomocnika skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. )- dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Mając na uwadze powyższe przesłanki Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, bowiem nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie i poprzedzające ją postanowienie organu I instancji naruszały prawo materialne lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, z urzędu lub na wniosek strony, wstrzymuje w drodze postanowienia wykonanie decyzji w całości lub w części, w przypadku uzasadnionym ważnym interesem strony lub interesem publicznym.. Pojęcia " ważny interes strony", " interes publiczny", to pojęcia nieostre. Ocena jakie okoliczności sprawy przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji pozostawiona jest organowi podatkowemu. Po starannym rozważeniu zasadności wstrzymania decyzji organ zobowiązany jest wyjaśnić motywy swojego orzeczenia. W ocenie sądu organy obu instancji dokonały starannej analizy wniosku strony, w którym zasadność wstrzymania decyzji wywodzono z braku wykazania przez organ dowodów na złamanie przez skarżącą prawa. Wniosek ten stanowił w istocie wyraz niezadowolenia skarżącej z treści decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Organ I instancji z własnej inicjatywy sporządził protokół o stanie majątkowym zobowiązanej, a następnie w uzasadnieniu postanowienia opisał sytuację majątkową i rodzinną skarżącej. Skarżąca w zażaleniu wskazała, iż interesu publicznego upatruje w " domniemaniu niewinności", zaś interes strony polega na tym, by " bezpodstawnie i bezprawnie nie była oskarżona o oszustwa podatkowe". Organy podatkowe analizując wniosek zasadnie uznały, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Nie można bowiem okoliczności wymienionych we wniosku, a następnie w zażaleniu, kwalifikować jako ważnego interesu strony lub interesu publicznego w rozumieniu art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej. Będą one bowiem przedmiotem rozpoznania w postępowaniu merytorycznym wywołanym odwołaniem strony od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. W sprawie nie zachodziła także konieczność wstrzymania wykonania decyzji z urzędu. Z treści protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej nie wynika, by sytuacja finansowa i rodzinna skarżącej była na tyle niestabilna, że wykonanie decyzji spowodowałoby nagłe i nieodwracalne pogorszenie warunków życia skarżącej i jej męża. Skarżąca i jej mąż posiadają stałe źródło dochodów, którym jest emerytura męża. Skarżąca nie podnosiła, że np. wydatkuje znaczne środki finansowe na zakup lekarstw, a wykonanie decyzji uniemożliwi jej leczenie. Z kolei w interesie publicznym leży realizacja orzeczenia określającego zobowiązanie podatkowe. Także pełnomocnik skarżącej, wnoszący o uchylenie zaskarżonego postanowienia, nie wskazał na czym polegać miałby ważny interes skarżącej lub interes publiczny uzasadniający wstrzymanie wykonania decyzji. Należy natomiast uznać w części za zasadny zarzut pełnomocnika skarżącej, iż w uzasadnieniach orzeczeń organów nie odniesiono się do dowodów obrazujących sytuację materialną skarżącej. Organ I instancji dokładnie opisał sytuację majątkową i rodzinną skarżącej. Jednakże ogólnikowo stwierdził, iż nie znajduje podstaw do wstrzymania wykonania decyzji. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie strony uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji, ale także nie wypowiedział się szerzej na temat sytuacji majątkowej zobowiązanej. Powyższe uchybienia nie miały jednak wpływu na treść orzeczeń obu instancji. Dokładne ustalenia organu I instancji, dotyczące stanu majątkowego skarżącej potwierdzają, iż w sprawie nie istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji z urzędu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sąd , na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2.12.2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielanej przez doradcę podatkowego z urzędu ( Dz.U. Nr 112, poz. 2075). T.N.